Γιώργος Παπαδάκης: Η βιοπάλη, οι τραγικές απώλειες και η άσπιλη αγάπη για την αδελφή του Μαρία

Ο Γιώργος Παπαδάκης, ο δημοσιογράφος που με συνέπεια καλημέριζε για περισσότερες από τρεις δεκαετίες από το βήμα της μακροβιότερης τηλεοπτικής εκπομπής της ιδιωτικής τηλεόρασης, ήταν ένας άνθρωπος του λαού. Ίσως αυτό να ήταν και το μεγαλύτερο προσόν του -πέρα από όλα τα άλλα, την επικοινωνία, την ευφράδεια, το χιούμορ ή την ικανότητα του να τον νιώθεις δικό σου άνθρωπο αν και, πιθανώς, δεν τον είχες γνωρίσει ποτέ.

Με καταγωγή από την Κρήτη, ο γεννημένος στον Κολωνό και από τα δύο του ορκισμένος Χαλανδριώτης Παπαδάκης, ήταν γιος μαρμαρά. Η περίπτωση του δεν ήταν αυτή ενός πορφυρογέννητου, με πεπρωμένο την καρέκλα και τη δημοσιότητα, προσώπου -και αυτό τον όρισε και τον ξεχώρισε.

Ειλικρινής και ανοιχτός, με τη σιγουριά ενός δημοσιογράφου που είχε το κοινό δικό του και μαζί του πέρα από παρατάξεις και ατζέντες, ο Παπαδάκης είχε μιλήσει για τη βιοπάλη, τις δυσκολίες και τις ευθύνες που από μικρός όφειλε να αναλάβει.

Γεννημένος στις 4 Φεβρουαρίου 1951, ο Γιώργος Παπαδάκης ήταν ο μόνος που ζούσε από την οικογένεια του έχοντας θρηνήσει από νωρίς τους αγαπημένους του. Οι γονείς του έφυγαν νωρίς από τη ζωή με τον ίδιο και τον αδελφό του Μάρκο να αναλαμβάνουν τη φροντίδα της αδελφής τους Μαρίας που έπασχε από σύνδρομο Down.

«Το Μαράκι με σύνδρομο Down… 11 χρόνια διαφορά είχα… Ήταν πολύ δύσκολο για εμένα. Πέθαναν οι γονείς μου και το Μαράκι έμεινε να προστατεύεται από εμένα και τον Μάρκο, τον αδερφό μου. Ξαφνικά στα 49 του πέθανε και ο Μάρκος. Το Μαράκι είχε φοβερή αδυναμία και στους δυο μας.

Έπρεπε να το διαχειριστώ αυτό το πράγμα.  Όταν με ρώτησε που είναι ο Μάρκος, της είπα πολύ πρόχειρα ότι είναι στην Αμερική. Από εκεί και πέρα για πολλά χρόνια την έπαιρνα τηλέφωνο από την Αμερική και της μιλούσα ο Μάρκος και στη συνέχεια γύριζα και της έλεγα ‘Σε πήρε αυτός;’.

Υποτίθεται ότι είχαμε κόντρα σε κάποια πράγματα. Το μυαλουδάκι λειτουργούσε ως 6-7 χρονών. Δεν της το είπα ποτέ» είχε εξομολογηθεί ο Γιώργος Παπαδάκης στην εκπομπή I Love Σου Κου.

«Δεν αισθάνθηκα ποτέ ντροπή για την αδερφή μου, αντιθέτως έχω παίξει ξύλο» είχε εξομολογηθεί πολεμώντας με τις αντιξοότητες αλλά και το στίγμα.

«Όταν πια άρχισα να μεγαλώνω, εκεί στα 13, 14, 15 μου, με την αδερφή μου είχαμε 11,12 χρόνια διαφορά, άρχισα να την παίρνω και να βγαίνουμε έξω. Μου την έδινε που κοιτούσαν περίεργα, όπως και το ‘χαζό κοριτσάκι’ που είπε κάποια στιγμή ένας μέσα στο λεωφορείο και τον έδειρα. Όταν γεννήθηκε η αδερφή μου πήγαινα έκτη δημοτικού, το έκρυβα δύο χρόνια ότι η αδερφή μου έχει σύνδρομο Down.

Δούλευα και από τα λεφτά που έπαιρνα, το 90% πήγαινε στο σπίτι και τα υπόλοιπα, το 10% τα κρατούσα εγώ. Τα μάζεψα, τα μάζεψα, τα μάζεψα και είπα στον πατέρα μου και στη μάνα μου ότι θέλω να κάνω ένα πάρτι.

Και έκανα πάρτι για να παρουσιάσω την αδερφή μου στους συμμαθητές μου και στους φίλους μου. Πήγαινα Τρίτη γυμνασίου όταν οι φίλοι μου και οι συμμαθητές μου είδαν το Μαράκι.Η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου είχε μια εκπληκτική συμπεριφορά και αυτό είναι ένα θέμα που μου έχει μείνει στο μυαλό μου, το πόσο την αγκάλιασαν, το πόσο όμορφα της φέρθηκαν», είχε εξομολογηθεί.

Μιλώντας στο Ενώπιος Ενωπίω το 2020 ο Παπαδάκης είχε μιλήσει για τα δύσκολα χρόνια και το ταξίδι που τον έβγαλε στη δημοσιογραφία που με τόση συνέπεια και επιμονή υπηρέτησε.

«Και τι δεν έκανα. Από γκαρσόνι, μπετατζής, ακόμα και κουβαλητής τζαμιών και αναρίθμητων κιβωτίων της Ήβη. Δουλειά να έβρισκα, και πάντα ήμουν πρόθυμος να την κάνω, όλα για το μεροκάματο. Δουλεύω από 12 ετών, δεν θέλω να το κάνω μελό…

Ήταν πολύ φτωχή η οικογένειά μου, ο πατέρας μου ήταν μαρμαράς. Είχε πρόβλημα υγείας η μητέρα μου και η αδελφή μου. Έχω κάνει όλες τις δουλειές που μπορείς να φανταστείς. Μέχρι που έχω σηκώσει και στεφάνια σε νεκροταφείο. Έχω δουλέψει σε οικοδομή, σε εργοστάσιο, σε περίπτερο. Ήθελα να σπουδάσω κοινωνιολογία στο Παρίσι και μια οικογένεια ήθελε να με στείλει, αλλά δεν μπόρεσα να πάω, έπρεπε να μείνω για να συντηρήσω το σπίτι, εγώ και ο αδελφός μου ουσιαστικά», είχε εξομολογηθεί ο παρουσιαστής.

«Ο αδελφός μου, 5 χρόνια μεγαλύτερος, είχε έναν φίλο στη δημοσιογραφία. Από όλους τους φίλους του, εγώ εκείνον θαύμαζα. Δεν πίστευα ότι θα μπω στον χώρο της δημοσιογραφίας. Άλλωστε δεν είχα δυνατότητα για σπουδές. Σιγά σιγά, όταν μεγάλωσα, με πήρε κοντά του αυτός. Χτύπησα πόρτες και άνοιξαν. Οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν και σε ραδιόφωνο και σε εφημερίδες και στην τηλεόραση. Η πρώτη μου δουλειά στη δημοσιογραφία ήταν στο κρατικό ραδιόφωνο, έκανα και αποστολές και ρεπορτάζ, όλα τα έχω κάνει» είχε προσθέσει.

Πιθανώς ο πιο αγαπητός δημοσιογράφος της πρωϊνής ζώνης που μόλις λίγους μήνες νωρίτερα είχε αποχαιρετήσει το κοινό του, ο Γιώργος Παπαδάκης πέθανε το απόγευμα της Κυριακής (04.01.2026) μετά από οξύ έμφραγμα που υπέστη την ώρα που βρισκόταν στο Κολωνάκι. Ήταν 74.

Πειθαρχημένος, στοχοπροσηλωμένος και ορκισμένα πρωϊνός τύπος, αυτός ο Χαλανδριώτης ήξερε από αποχαιρετισμούς. Ο πατέρας έφυγε στα 50 του, η μητέρα  στα 51 της, ο αδελφός στα 49 και η αγαπημένη αδελφή Μαρία στα 52 της. Όλες απώλειες που τον όρισαν και προφανώς τον έκαναν το σπάνιο φαινόμενο που υπήρξε.

Ένας δημοσιογράφος κοινής αποδοχής με το χαμόγελο κάτω από το μουστάκι του, ο Γιώργος Παπαδάκης είχε καταφέρει κάτι μοναδικό. Να νομίζεις πως όταν φώναζε Καλημέρα Ελλάδα από το βήμα του κάθε πρωί, πραγματικά, ναι, σίγουρα, το εννοούσε.