Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ – Μορτ Κλωναράκη, πόσο προσωπικά στοιχεία έχει ο ρόλος σου;

Ο Μορτ Κλωναράκη αποφεύγει το τελικό σίγμα από το επίθετό του και όλα τα στερεότυπα γύρω από το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Επιλέγει τη δική του ταυτότητα χωρίς να δίνει και πολλές-πολλές εξηγήσεις. Αφουγκράζεται τη ρευστότητα της εποχής μέσα από τα ασυμβίβαστα μάτια του ενώ πρωταγωνιστεί στη νέα ταινία του Γιώργου Γεωργόπουλου, με τον υπέροχο τίτλο, Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ, που ήδη έχει κάνει τον γύρο των σόσιαλ μίντια σαν το «ελληνικό Καράτε Κιντ».

Εμείς μιλήσαμε τον Μορτ Κλωναράκη για τούτα και ‘κείνα αλλά κυρίως για τον ρόλο του στην Πάττυ δίπλα στον Βαγγέλη Μουρίκη, τον Τάσο Νούσια και τη Φιλίππα Κουτούπα.

-Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου στην ταινία Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ;

Ήταν ένα open call (ανοιχτή πρόσκληση/audition) το οποίο μου το έστειλε μία φίλη μου, ήταν μάλιστα 1-2 μέρες πριν το deadline. Είχα μόλις τελειώσει το πρώτο έτος και δεν είχα μπει ακόμα στη διαδικασία του στέλνω σε audition, παρόλα αυτά έστειλα cause why not. Βέβαια δεν μπορούσα ποτέ να περιμένω αυτό που εν τέλει έζησα. Πόσα πράγματα έμαθα, πόσο έντονη και όμορφη ήταν αυτή η εμπειρία. Αν δεν έστελνα σε αυτή την ακρόαση θα γύρναγα τον χρόνο πίσω και θα με χτύπαγα.

-Πόσο προσωπικά στοιχεία έχει ο ρόλος σου;

Πάρα πολλά, διάβασα το σενάριο και χαρακτηριστικά είπα στο Γιώργο ότι είναι σαν να το έχει γράψει πάνω μου. Είναι ένα παιδί που έχει μεγαλώσει στο νησί του και έρχεται στην Αθήνα να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα. Αυτό το «ψάρωμα» που έχει η Πάττυ σε όλη την ταινία είναι τελείως βιωματικό. Θα μπορούσε η Πάττυ να είναι η μικρή αδελφή μου.

-Η Δάφνη που υποδύεσαι στην ταινία και είναι μια αθλήτρια του Τζούντο ακολουθεί τον Δάσκαλο Γιούρι κυνηγώντας το όνειρό της. Πιστεύεις ότι όλοι έχουμε ανάγκη έναν Δάσκαλο;

Νομίζω ότι η ζωή είναι πιο εύκολη με έναν δάσκαλο, να σε κατευθύνει και να σε στηρίζει. Εγώ έχω τον δάσκαλο μου στον ταεκβοντό, που για μένα είναι οικογένειά μου. Ο δάσκαλος μου και το άθλημα μου με έχουν διαμορφώσει σαν άνθρωπο. Το ταεκβοντό είναι αμυντική πολεμική τέχνη, ορίζεις απόσταση. Μέσα από αυτό έχω μάθει να σέβομαι τους «αντιπάλους» μου χάνω – κερδίσω. Και ότι δεν έχει πάντα σημασία η νίκη αλλά το πώς φτάνεις εκεί. Θέματα δηλαδή που πραγματεύεται και η ταινία Όσο μεγαλώνω έχω καινούργιους δασκάλους, στη ζωή, στη δουλειά. Σίγουρα και στην ταινία είχα πολλούς δασκάλους και πολλή βοήθεια. Και τον Γιώργο θα τον έλεγα δάσκαλο αλλά ξέρω ότι δεν του αρέσει.

Η ορατότητα για μένα έχει αξία όταν προκύπτει φυσικά μέσα από το έργο. Δεν είναι ο σκοπός να φωτίσεις κάτι, είναι αυτό που προκύπτει. Η τέχνη είναι ερέθισμα, όπως λέει και ο Γιώργος οι ταινίες πρέπει να ανοίγουν συζητήσεις

-Ποιο ήταν το πιο απαιτητικό σημείο των γυρισμάτων; Ποιες οδηγίες του σκηνοθέτη, Γιώργου Γεωργόπουλου έλαβες σοβαρά υπόψη σου και σου άλλαξαν ενδεχομένως τον τρόπο που βλέπεις τη ζωή;

Θεωρώ ότι αντικειμενικά το πιο δύσκολο γύρισμα ήταν το στάδιο και οι τελικοί αγώνες. Παραγωγικά, υποκριτικά και πρακτικά ήμασταν εκεί ατελείωτες ώρες. Για μένα οποία σκηνή είχε πολύ κόσμο (τζουντόκα, extras κ.τλ) με δυσκόλευε. Ήταν πιο εύκολο για μένα να είμαστε λιγότερα άτομα, όσο περισσότεροι τόσο περισσότερο δυσκολευόμουν. Οι έντονες συναισθηματικά σκηνές δεν μου φάνηκαν δύσκολες ή εύκολες, αφέθηκα στη συνθήκη και ήξερα ότι ο Γιώργος θα με κατευθύνει όπως πρέπει.

-Πόσο σημαντική είναι για εσένα η ορατότητα μέσα από την τέχνη;

Η ορατότητα για μένα έχει αξία όταν προκύπτει φυσικά μέσα από το έργο. Δεν είναι ο σκοπός να φωτίσεις κάτι, είναι αυτό που προκύπτει. Η τέχνη είναι ερέθισμα, όπως λέει και ο Γιώργος οι ταινίες πρέπει να ανοίγουν συζητήσεις. Αν κάποιος βλέποντας την ταινία προβληματιστεί για κάποια πράγματα, σούπερ, αλλά η τέχνη δεν πρέπει να φτιάχνεται μόνο για να υπηρετήσεις αυτό.

-Πες μου ένα τρελό σου όνειρο για το μέλλον;

Με έναν τρόπο ζω το πιο τρελό μου όνειρο, συμμετέχω σε αθλητική ταινία. Από μικρός έχω μια λίστα με ταινίες που θέλω να είμαι: Μια αθλητική, μια με κατασκόπους και μια που έχω μαγικές δυνάμεις Ακόμα πιο τρελό μου όνειρο είναι να είμαι σε ταινία του Tim Burton, λατρεύω τις ταινίες του ειδικά τις animated. Αλλιώς κάτι με Disney. Ξέρω όλες τις ταινίες απέξω και ανακατωτά.

Διάβασα το σενάριο και χαρακτηριστικά είπα στο Γιώργο ότι είναι σαν να το έχει γράψει πάνω μου. Είναι ένα παιδί που έχει μεγαλώσει στο νησί του και έρχεται στην Αθήνα να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα. Αυτό το «ψάρωμα» που έχει η Πάττυ σε όλη την ταινία είναι τελείως βιωματικό

-Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις σε νέους ανθρώπους που παλεύουν με την ταυτότητά τους;

Υπάρχει πάντα μια πίεση γύρω από την ταυτότητα. Η κοινωνία μάς καλεί συνεχώς να δηλώσουμε τι είμαστε, τι κάνουμε. Όμως μπορεί να κάνεις μια δουλειά για δέκα χρόνια και μετά να αλλάξεις. Μπορεί κάποια πράγματα να ισχύουν για σένα για ένα διάστημα και μετά όχι, και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Αυτό που λέω συχνά σε μικρότερα παιδιά είναι να δοκιμάζουν, να πειραματίζονται, να πηγαίνουν προς όλες τις κατευθύνσεις. Δεν οφείλουμε σε κανέναν έναν οριστικό τίτλο. Τα πάντα ρει, μεγαλώνουμε, εξελισσόμαστε, αλλάζουμε. Αλίμονο στα 18 να έπρεπε να αποφασίσουμε τι θα είμαστε για όλη μας τη ζωή. Και κάτι που όταν το είπαν σε εμένα άλλαξε πολύ η ματιά μου στα πράγματα. Πάντα υπάρχει χώρος για όλους. Αν δεν ανθίζεις εκεί που βρίσκεσαι, απλά δεν είσαι στο σωστό παρτέρι. Δεν φταις εσύ. Για όλους υπάρχει ένα μέρος όπου μπορούν να νιώσουν ότι ανήκουν.

-Πες μου λίγα λόγια για σένα. Που μεγάλωσες; Σπουδές;

Μεγάλωσα στη Ζάκυνθο, όλοι οι δικοί μου είναι εκεί. Ήρθα στη Αθήνα για να σπουδάσω σε δραματική. Πέρασα και στο Πάντειο από τις πανελλήνιες αλλά δεν με ενδιέφερε, ήξερα τι ήθελα να κάνω. Επίσης να πω ότι αγαπώ πολύ το νησί μου, δεν ήμουν αυτό το παιδί που ήθελε να φύγει από τη επαρχία. Ήταν δύσκολο να έρθω εδώ, πολύ loud πόλη η Αθήνα, αλλά ήμουν και είμαι συγκεντρωμένος στον στόχο μου, γι’ αυτό ήρθα. Ακόμα και τώρα, όσο και να έχω τις παρέες μου εδώ, η δουλειά με κρατάει.

-Τι μουσική ακούς;

Έχω μεγαλώσει με ροκ αλλά είμαι ανάλογα με τις ώρες μου μπορεί από τη μια να ακούω musical songs και από τη άλλη Μποφίλιου και Πάνο Βλάχο. Πάντως από τότε που είδα την ταινία ακούω τα τραγούδια της, η μουσική της ταινίας είναι καταπληκτική, σε ταξιδεύει σε μια άλλη εποχή. Γενικώς όλα στη ταινία είναι λίγο «άχρονα», δεν μου έβγαζαν κάποια πράγματα νόημα στα γυρίσματα, αλλά όταν την είδα ολοκληρωμένη όλα «κολύμπησαν». Ειδικά η σκηνή με το τρέξιμο, δεν ήξερα πως θα ήταν. Όταν άκουσα το «θα ‘ναι σαν μπαίνει η άνοιξη» συγκινήθηκα με τη Πάττυ, ένιωσα ότι είναι η τελική της ευθεία.

-Ποια είναι η αγαπημένη σου ταινία όλων των εποχών;

Η All time favourite ταινία για μένα είναι το «How to train your dragon». Την είδα σαν παιδί σε DVD την λάτρεψα, την ξέρω απέξω και με αγγίζει το ίδιο κάθε φορά που την βλέπω Σαν ενήλικας αγάπησα πολύ το «Nausicaä of the Valley of the Wind». Επηρεάστηκα από αυτή την ταινία. Νομίζω δεν υπάρχει ταινία του miyazaki / studio ghibli που να μην με συγκινεί βαθιά. Έχουν κάτι μαγικό χωρίς να το φωνάζουν. Σε ταξιδεύουν με έναν ήσυχο τρόπο και κάθε φορά μιλάνε για κάτι διαφορετικό, τη φύση, την απώλεια, το μεγάλωμα, τη μοναξιά, την αγάπη. Δεν είναι απλώς όμορφα σχέδια, είναι ιστορίες που μένουν μαζί σου και σε κάνουν να νιώθεις. Και δεν είναι καθόλου μα καθόλου παιδικές.

-Ποια φράση σου έχει κολλήσει σαν τσίχλα;

Από την ταινία η φράση του Γιούρι «το τζούντο είναι επαφή», που είναι και αληθινή, την έλεγε ο Δάσκαλος του Γιώργου. Είναι ο συνδετικός κρίκος όλης της ταινίας. Η επαφή των ανθρώπων, που άλλοτε είναι προστατευτική και άλλοτε παρεξηγείται. Η Πάττυ που έρχεται σε επαφή με την «πραγματικότητα» και την ενηλικίωση. Το τζούντο (που είναι επαφή) είναι το μέσο της ταινίας να φωτίσει τις υπόλοιπες «επαφές» της ζωής Κάτι «λιγότερο σοβαρό» που μου έχει μείνει είναι ότι στις πολύ αρχές μου ζήταγε κάτι ο Γιώργος, εγώ του έλεγα «το ΄χω» και εκείνος μου απάνταγε «famous last words» από ένα σημείο και μετά κάναμε αυτό το διάλογο σχεδόν πριν από κάθε λήψη. Ακόμα του το λέω καμία φορά σαν inside joke.

*Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ -Στους κινηματογράφους από την TANWEER στις 26 Φεβρουαρίου