«Ο κόσμος μου όλος» – Το πατρικό σπίτι του εφήβου Ντέιβιντ Μπόουι ανοιχτό στο κοινό από το 2027

Εξήντα χρόνια μετά τη στιγμή που ο νεαρός Nτέιβιντ Τζόουνς ονειρευόταν τη δόξα κλεισμένος στο μικροσκοπικό του δωμάτιο στο νότιο Λονδίνο, οι θαυμαστές του θα έχουν σύντομα την ευκαιρία να πατήσουν στα ίδια πατώματα.

Όπως σημειώνει ο The Guardian η εξαγορά και η πιστή αποκατάσταση του πατρικού του σπιτιού στο Μπρόμλεϊ υπόσχεται «μια καθηλωτική εμπειρία, αποκαλύπτοντας τα αρχέγονα υλικά από τα οποία σμιλεύτηκε ο μύθος του Ντέιβιντ Μπόουι, λίγο πριν τη συμπλήρωση δέκα ετών από τον θάνατό του».

Το Heritage of London Trust ανακοίνωσε την απόκτηση της κατοικίας στην οδό Plaistow Grove 4 όπου ο Ντέιβιντ Μπόουι έζησε από το 1955 έως το 1968. Το κλασικό σπίτι της εργατικής τάξης, το οποίο πρόκειται να αποκατασταθεί με ιστορική ακρίβεια ώστε να αντικατοπτρίζει την εικόνα του το 1963, όταν ο Ντέιβιντ ήταν έφηβος θα είναι ένας τόπος μνήμης για τον εμβληματικό Starman.

Το μικροσκοπικό εφηβικό υπνοδωμάτιο του, περίπου 2,5 x 3,5 μέτρα, θα προσφέρει μια καθηλωτική εμπειρία στους επισκέπτες. Το 1990, ο ίδιος ο Μπόουι είχε ταξιδέψει στη χώρα των αφηβικών του αναμνήσεων λέγοντας:

«Περνούσα τόσο πολύ χρόνο στο υπνοδωμάτιό μου. Ήταν πραγματικά ολόκληρος ο κόσμος μου. Είχα βιβλία εκεί πάνω, τη μουσική μου εκεί πάνω, το πικάπ μου. Πηγαίνοντας από τον κόσμο μου στον επάνω όροφο, στον δρόμο, έπρεπε να περάσω μέσα από αυτή τη ‘νεκρή’ ζώνη του σαλονιού».

«Είναι απίστευτο να βρίσκομαι εδώ, σήμερα», λέει ο Τζέφρεϊ Μαρς ο οποίος συν-επιμελήθηκε την έκθεση David Bowie Is στο V&A το 2013 και θα επιμεληθεί την αποκατάσταση. «Ήταν κάποιος που δεν ήταν προνομιούχος, που προερχόταν από μια συνηθισμένη οικογένεια, πήγε σε ένα συνηθισμένο σχολείο – τι ήταν αυτό που συνέβαινε εκεί που δημιούργησε αυτή την κινητήρια φιλοδοξία να πετύχει, να θέλει να γίνει σταρ και που τον οδήγησε όλο αυτό…»

View this post on Instagram

A post shared by David Bowie (@davidbowie)

Η αποκατάσταση του σπιτιού θα περιλαμβάνει αδημοσίευτα αρχειακά αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων των εκδόσεων του Observer για τη μουσική και την αρχιτεκτονική που μάζευε. «Σε ένα από αυτά, στο πίσω μέρος του, έχει γράψει τα αποτελέσματα των εξετάσεών του. Έχει επίσης γράψει το όνομά του ως Ντέβιντ Τζόουνς Τζρ. επειδή πέρασε από αυτή τη φάση αγάπης για την αμερικανική μουσική, οπότε έδωσε στον εαυτό του τον τίτλο Τζρ. για να δείξει την αφοσίωσή του. Αυτό είναι πολύ μαγικό» προσθέτει.

Ένα από τα αντικείμενα που εκτέθηκαν αρχικά στο V&A Μουσείο ήταν μια φωτογραφία του ήρωα του Μπόουι, του Λιτλ Ρίτσαρντ, την οποία είχε κόψει όταν ήταν περίπου 10 ή 11 ετών για να την κολλήσει ως άλλη αφίσα στον τοίχο του υπνοδωματίου του. Αυτό το πορτρέτο του ινδάλματος του τον ακολουθούσε και ήταν έμπνευση για τον Μπόουϊ σε όλη του τη ζωή και τώρα θα βρεθεί ξανά στην αρχική της θέση.

«Είχε αυτή την φωτογραφία του Ρίτσαρντ στον τοίχο του διαμερίσματός του, μέχρι τον θάνατο του», επισημαίνει ο Μαρς. «Είναι ένα ντοκουμέντο που τον συνδέει με τα τέλη της δεκαετίας του ’50 και τον Λιτλ Ρίτσαρντ ως αυτό το εξαιρετικό ταλέντο». Ανάμεσα στα αντικείμενα θα είναι και τα βινύλια με singles του Έλβις Πρίσλεϊ που ανήκαν στον Μπόουϊ – μερικά από τα οποία έφερε στο σπίτι ο πατέρας του ο οποίος υποστήριζε διακριτικά τις καλλιτεχνικές ανησυχίες του γιου του, σε αντίθεση με την πιο απόμακρη μητέρα του.

Στην πλήρη επαναφορά της διώροφης κατοικίας στην οδό Plaistow Grove 4 στο Μπρόμλεϊ του νότιου Λονδίνου όπως ήταν τη δεκαετία του ’60 συμμετέχουν και παιδικοί φίλοι του Μπόουϊ σημειώνει ο Guardian.

Ανάμεσα σε αυτούς και ο καλλιτέχνης και μουσικός Τζορτζ Άντεργουντ, ο οποίος γρονθοκόπησε τον Μπόουι στο σχολείο για ένα κορίτσι. Από το περιστατικό ο Μπόουϊ έπαθε ανισοκορία, μια πάθηση όπου η κόρη του ενός ματιού παραμένει μόνιμα σε διαστολή, δεν ανταποκρίνεται στις αλλαγές του φωτός και, κατά συνέπεια, δίνει την ψευδαίσθηση διαφορετικού χρώματος.

Η χρηματοδότηση για το έργο ξεκίνησε με επιχορήγηση 500.000 λιρών από το Ίδρυμα Jones Day, ένα παράρτημα της δικηγορικής εταιρείας Jones Day, και μια δημόσια εκστρατεία συγκέντρωσης χρημάτων θα ξεκινήσει αυτόν τον μήνα.

Ο Mάρς, το ίδρυμα και οι αρχιτέκτονες συντήρησης Julian Harrap, οι οποίοι εργάστηκαν προηγουμένως στο Μουσείο του Sir John Soane και στο Pitzhanger Manor and Gallery στο Ealing, θα αποκαταστήσουν το σπίτι ακριβώς όπως ήταν γύρω στο 1963.

«Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί γιατί μπορεί να υπάρχουν στοιχεία για πράγματα όπως η ταπετσαρία και τα χρώματα μπογιάς που είναι θαμμένα κάτω από τις μοντέρνες διακοσμήσεις», δήλωσε ο Μαρς. «Πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε αποκατάσταση, θα κάνουμε εξονυχιστική έρευνα».

Το σπίτι θα φιλοξενήσει δημιουργικά εργαστήρια και εργαστήρια δεξιοτήτων για νέους, εμπνευσμένα από το παράρτημα του Μπόουϊ στο Μπέκενχαμ του κινήματος Arts Lab και θα λειτουργεί από το πρόγραμμα Proud Places του ιδρύματος, το οποίο έχει εμπλέξει περισσότερους από 10.000 νέους Λονδρέζους σε τοπικά έργα πολιτιστικής κληρονομιάς.

«Δεν στοχεύει μόνο στο να αποτελέσει μνημείο για την εξαιρετική δημιουργικότητα του Ντέιβιντ», δήλωσε ο Μαρς. «Η μουσική βιομηχανία μπορεί να είναι ιδιαίτερα περίπλοκη αν είσαι έφηβος, οπότε μέρος του έργου είναι να συνεργαστούμε με νέους και να τους δείξουμε τους παράγοντες που βοήθησαν τον Ντέιβιντ να πετύχει και οι οποίοι ελπίζουμε ότι μπορούν να τους βοηθήσουν να πετύχουν. Είναι μια πλατφόρμα για το μέλλον».

«Έχουν ήδη ένα διάσημο σπίτι εκεί: [αυτό του] Καρόλου Δαρβίνου. Νομίζω ότι ο Ντέιβιντ θα αποτελέσει μια καλή αντίθεση» προσθέτει ο Μαρς.

Το σπίτι είναι και κομμάτι της ιστορίας των ακινήτων του Λονδίνου. Αποκτήθηκε από ιδιοκτήτες που ζούσαν στο σπίτι από το 1970 μέχρι πρόσφατα – η «απίστευτα απότομη σκάλα» δεν μπορούσε πλέον να συντηρηθεί, είπε ο Mαρς – οι οποίοι το πρόσφεραν απευθείας στο trust.

Ο Mαρς δεν ήξερε για πόσο το αγόρασαν αρχικά, αλλά ο ιστότοπος ακινήτων Zoopla δείχνει ότι ένα γειτονικό σπίτι με ένα υπνοδωμάτιο πουλήθηκε τον Αύγουστο για 520.000 λίρες, ενώ προηγουμένως είχε πουληθεί για 80.000 λίρες το 1997.

Αλήθεις, ήταν ο Μπόουϊ ευτυχισμένος εδώ; «Αυτή είναι μια πολύ δύσκολη ερώτηση», είπε ο Mαρς. «Συνήθιζε να λέει ότι κατέβαινε στην κρεβατοκάμαρά του για να ξεφύγει από το σαλόνι. Και νομίζω ότι αυτός είναι εν μέρει ο λόγος που είχε αυτή τη μεγάλη φιλοδοξία – να κάθεται στην κρεβατοκάμαρά του, συχνά μόνος. Οι συμμαθητές του συχνά του ζητούσαν να βγουν έξω και εκείνος έλεγε: ‘Όχι, θα μείνω σπίτι, θα σκεφτώ και θα δουλέψω’».

Βλέποντας φωτογραφίες του Μπόουι σε ηλικία 16 ετών, είπε ο Μαρς, η ασυνήθιστη αίσθηση προσανατολισμού του ήταν ενδεικτική. «Κοιτάζει κατευθείαν μέσα από το φακό. Είναι απλά απίστευτο για έναν 16χρονο, σε μια εποχή πριν από τα boybands και όλα τα υπόλοιπα, στιλίστες και ανθρώπους της μόδας. Δημιούργησε το δικό του χτένισμα, τα σύνολα, έπαιρνε όλες τις αποφάσεις για τα ρούχα. Σκεφτόταν τα πάντα από τις αρχές της εφηβείας του» λέει.

Η ανακοίνωση του έργου αποκατάστασης του πατρικού του Ντέιβιντ Μπόουϊ ανακοινώθηκε ανήμερα των 79ων γενεθλίων του, στις 8 Ιανουαρίου και λίγο πριν τη συμπλήρωση 10 ετών από τον θάνατό του.

Ο Μπόουϊ έγινε αστρόσκονη σαν σήμερα, στις 10 Ιανουαρίου του 2016.