Single του Αγίου Βαλεντίνου; Πάρε μαθήματα από τον άνθρωπο των σπηλαίων

Αν θέλετε ένα συναρπαστικό πρώτο ραντεβού αυτή την Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, ξεχάστε το δείπνο και την προβολή της ταινίας «Wuthering Heights». Δοκιμάστε αντί για αυτό το zip-lining (σ.σ. κατάβαση με τροχαλία). Αυτή είναι η συμβουλή του Τζάστιν Γκαρσία, εξελικτικού βιολόγου και διευθυντή του Kinsey Institute, ενός από τα πιο γνωστά κέντρα έρευνας για το σεξ στον κόσμο.

Μια μέρα αναρρίχησης σε λόφους για να πετάξετε τον εαυτό σας από γκρεμούς σας επιτρέπει να «περπατήσετε και να μιλήσετε ενώ βιώνετε κάτι καινούργιο και συναρπαστικό μαζί». Έτσι, θα γνωρίσετε ο ένας τον άλλον καλύτερα. Και λόγω μιας ψυχολογικής αρχής γνωστής ως «εσφαλμένη απόδοση της διέγερσης», ο σύντροφός σας μπορεί να αρχίσει να σας συνδέει με συναρπαστικά συναισθήματα. «Ναι, έτσι προσεγγίζουν οι σεξολόγοι τα πρώτα ραντεβού», λέει ο Δρ Γκαρσία.

Πολλά είδη αναπαράγονται σεξουαλικά. Ο Homo sapiens είναι ο μόνος που γράφει βιβλία ανησυχώντας για το πώς αλλάζει η διαδικασία. Η ανθρωπότητα αντιμετωπίζει μια «κρίση οικειότητας», υποστηρίζει ο Δρ Γκαρσία στο «The Intimate Animal».

Σε παγκόσμιο επίπεδο, ένας στους τέσσερις ανθρώπους είναι μοναχικός. Χωρίς ισχυρές σχέσεις, οι άνθρωποι ζουν λιγότερο χαρούμενα και πεθαίνουν νωρίτερα. Μια έρευνα στην Αμερική διαπίστωσε ότι το 98% των ανθρώπων πιστεύει ότι οι καλές, στενές σχέσεις είναι βασικό στοιχείο μιας ικανοποιητικής ζωής, όπως αναφέρει ο Economist.

Πως η γεωργία διευκόλυνε τις μόνιμες σχέσεις και το διαδίκτυο τις γνωριμίες

Μέρος του προβλήματος είναι η αναντιστοιχία μεταξύ του κόσμου στον οποίο εξελίχθηκε ο εγκέφαλός μας και αυτού στον οποίο οι άνθρωποι αναζητούν σήμερα τον έρωτα, υποστηρίζει ο Δρ Γκαρσία. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι δύο μεγαλύτερες αλλαγές στην ανθρώπινη ερωτική ζωή τα τελευταία 4 εκατομμύρια χρόνια ήταν η εφεύρεση της γεωργίας πριν από 12.000 χρόνια και η εξάπλωση του διαδικτύου τη δεκαετία του 1990.

Η γεωργία οδήγησε στη συσσώρευση πλούτου, η οποία με τη σειρά της οδήγησε σε συζυγικές νόρμες που αποσκοπούσαν στη διατήρηση του κεφαλαίου για μια οικογένεια ή μια φυλή. Το διαδίκτυο επίσης μεταμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βρίσκουν συντρόφους.

Ενώ οι πρόγονοί μας, οι κυνηγοί-τροφοσυλλέκτες, επέλεγαν σύντροφο από μια μικρή ομάδα ανθρώπων που ήδη γνώριζαν (καθώς οι ομάδες κυνηγών-τροφοσυλλεκτών αποτελούνταν από λίγες μόνο δεκάδες άτομα), οι σύγχρονοι εργένηδες αντιμετωπίζουν μια φαινομενικά ατελείωτη επιλογή από άγνωστους ανθρώπους στα smartphone τους.

Για να αντιμετωπίσουν αυτόν τον συγκλονιστικό αριθμό, εφαρμόζουν φίλτρα για τα πάντα, από το ελάχιστο ύψος μέχρι «πρέπει να του αρέσει η παρατήρηση πουλιών» και «δεν πρέπει να είναι δικηγόρος». Ωστόσο, τα χαρακτηριστικά που οι άνθρωποι θεωρούν απαραίτητα στα φίλτρα των εφαρμογών γνωριμιών είναι ανεπαρκείς δείκτες συμβατότητας.

Χημεία ανίκατε μάχαν

Οι άνθρωποι εξελίχθηκαν ώστε να αξιολογούν τους πιθανούς συντρόφους τους πρόσωπο με πρόσωπο, λαμβάνοντας υπόψη χαρακτηριστικά που είναι δύσκολο να περιγραφούν, όπως η μυρωδιά, η αφή και η χημεία. Μια φωτογραφία με απαλό φωτισμό και μια λίστα με αυθαίρετα χαρακτηριστικά δεν μπορούν να τα αντικαταστήσουν. Δεν είναι περίεργο που ο πρωτόγονος εγκέφαλός μας αισθάνεται μπερδεμένος.

Σε μια έρευνα που διεξήγαγε ο Δρ Γκαρσία, διαπίστωσε ότι σχεδόν οι μισοί ανύπαντροι Αμερικανοί πίστευαν ότι η τεχνολογία είχε δυσκολέψει τη δημιουργία πραγματικών σχέσεων και ότι οι νεότεροι ενήλικες ήταν πιο πιθανό να αισθάνονται έτσι. Ο Πολ Ίστγουικ, καθηγητής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Ντέιβις, πηγαίνει ακόμη πιο μακριά.

Στο «Bonded by Evolution», παραδέχεται ότι οι εφαρμογές γνωριμιών έχουν δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για άτομα με εξειδικευμένες προτιμήσεις, περιορισμένα κοινωνικά δίκτυα ή που είναι πολύ ντροπαλά για να ξεκινήσουν μια επαφή αυτοπροσώπως. Ωστόσο, μπορούν να αποτελέσουν τεράστια σπατάλη χρόνου: έως και 90 λεπτά σε μια εφαρμογή γνωριμιών.

Χωρίς την παλιομοδίτικη προστασία κάποιου που να σε προειδοποιεί ότι «ο τάδε είναι ανώμαλος», οι εφαρμογές έχουν «αφθονία ανώμαλων».  Οι μισές γυναίκες που τις χρησιμοποιούν αναφέρουν ότι έχουν υποστεί παρενόχληση. Και όσοι περιηγούνται σε εκατοντάδες επιλογές στο διαδίκτυο μπορεί να πηγαίνουν σε ραντεβού στον πραγματικό κόσμο με τη στάση να «εντυπωσιάσουν το πρόσωπο που τους επέλεξε». Εκεί θα «δυσκολευτούν να ανοιχτούν σε κάποιον», γράφει ο Δρ Ίστγουικ.

Οι γυναίκες είναι περισσότερο επιλεκτικές στο διαδίκτυο από ότι στην πραγματική ζωή

Έχει και μια άλλη ανησυχία σχετικά με τις εφαρμογές γνωριμιών: φοβάται ότι προωθούν ακούσια μια διαστρεβλωμένη άποψη της εξελικτικής ψυχολογίας, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε μισογυνισμό.

Ξεκινά με την ακριβή παρατήρηση ότι, όταν επιλέγουν συντρόφους, οι γυναίκες έχουν εξελιχθεί ώστε να είναι πιο επιλεκτικές από τους άνδρες, όπως συμβαίνει σε πολλά είδη όπου το θηλυκό πρέπει να επενδύσει μεγάλο χρόνο και ενέργεια σε κάθε εγκυμοσύνη, ενώ το αρσενικό επενδύει μόνο λίγο.

Αυτή η διαφορά, όπως αποδεικνύεται, είναι πολύ μεγαλύτερη στο διαδίκτυο παρά στην πραγματική ζωή. Σε μια εκδήλωση γρήγορων ραντεβού όπου έχουν πραγματοποιηθεί πρόσωπο με πρόσωπο συνομιλίες, οι γυναίκες είναι κάπως λιγότερο πιθανό να πουν ναι σε ένα δεύτερο ραντεβού από τους άνδρες (35% έναντι 50%).

Σε μια εφαρμογή γνωριμιών, με μόνο φωτογραφίες και κείμενο για να προχωρήσουν, οι γυναίκες είναι δραματικά λιγότερο πιθανό να σπρώξουν προς τα δεξιά (5% έναντι 50%).

Κι όμως οι γυναίκες προτιμούν έναν καλό άνθρωπο από έναν πλούσιο

Πολλοί άνδρες που χρησιμοποιούν εφαρμογές αντιμετωπίζουν συχνές απορρίψεις. Και στην ανδροσφαίρα βρίσκουν μια εξήγηση για την ταπείνωσή τους, που βασίζεται στην επιστήμη: ότι οι γυναίκες έχουν εξελιχθεί ώστε να ενδιαφέρονται μόνο για όμορφους άνδρες με άφθονους πόρους, για να διασφαλίσουν ότι οι απόγονοί τους θα επιβιώσουν και θα αναπαραχθούν.

Δεδομένου ότι αυτό είναι φυσικό, είναι αναπόφευκτο, σύμφωνα με το ντετερμινιστικό επιχείρημα που είναι δημοφιλές στους incels.

Έτσι, οι άνδρες πρέπει είτε να γίνουν μυώδεις, πλούσιοι και κυρίαρχοι είτε να αποσυρθούν στα υπνοδωμάτιά τους και να καταγγείλουν όλες τις γυναίκες ως «χειριστικές χρυσοθήρες». Στην πραγματικότητα, αν και οι γυναίκες είναι πράγματι πιο πιθανό από τους άνδρες να δηλώσουν ότι προτιμούν έναν σύντροφο με υψηλό εισόδημα, ενδιαφέρονται περισσότερο για την καλοσύνη. Και ο καθένας μπορεί να είναι καλός.

Μέχρι δύο ραντεβού θα πρέπει να ξέρεις για την επόμενη ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Ο Δρ Γκαρσία, ο οποίος έχει μια δεύτερη δουλειά ως επικεφαλής επιστημονικός σύμβουλος της Match.com, είναι λιγότερο απαισιόδοξος για τις εφαρμογές γνωριμιών από τον Δρ Ίστγουικ, ο οποίος εξαγριώνεται με τις «καπιταλιστικές μηχανορραφίες της Match.com». Ωστόσο, και οι δύο συγγραφείς προτείνουν παρόμοιες ιδέες για το πώς να τις χρησιμοποιήσουμε πιο έξυπνα.

Το κλειδί είναι να κατανοήσουμε τα όρια των πληροφοριών που μεταφέρουν οι εφαρμογές γνωριμιών και να κινηθούμε γρήγορα για να αποκτήσουμε τις πιο χρήσιμες. Ο Δρ Γκαρσία προτείνει να κάνουμε μια βιντεοκλήση πριν συναντηθούμε από κοντά.

Ο Δρ Ίστγουικ προτιμά να βγαίνουμε με λιγότερα άτομα, από ένα ευρύτερο φάσμα, και να περνάμε περισσότερο χρόνο μαζί τους. Αν δεν είστε σίγουροι για κάποιον μετά το πρώτο ραντεβού, πηγαίνετε σε δεύτερο. Οι άνθρωποι συχνά αλλάζουν γνώμη μετά τη δεύτερη εντύπωση. Αλλά σταματήστε στο τρίτο, καθώς οι πιθανότητες να ταιριάξετε μετά από αυτό είναι σχετικά μικρές.

Δοκιμάσατε τον πραγματικό κόσμο;

Και τα δύο βιβλία καταλήγουν σε μια αισιόδοξη νότα. Ο κόσμος των ραντεβού μπορεί να φαίνεται τρομακτικός και είναι προφανές ότι ορισμένοι άνθρωποι ξεκινούν με πλεονεκτήματα που δεν έχει κερδίσει οι ίδιοι. Ωστόσο, ο ηττοπαθής τρόπος σκέψης είναι αδικαιολόγητος, είτε αφορά την τεχνολογία είτε τη βιολογία.

Και οι δύο συγγραφείς τονίζουν την ανάγκη καλλιέργειας πραγματικών κοινωνικών δικτύων με άτομα και των δύο φύλων, αντί να ζούμε μέσα στο κινητό μας. Οι φιλίες συχνά μπορούν να εξελιχθούν σε ρομαντικές σχέσεις. Κοιτάξτε ποιος βρίσκεται μπροστά σας, συμβουλεύει ο Δρ Γκαρσία.

Ο Δρ Ίστγουικ προτείνει να διοργανώσετε συγκεντρώσεις «μεταχειρισμένων ραντεβού», όπου κάθε εργένης φέρνει κάποιον που γνώρισε στο διαδίκτυο και του άρεσε, αλλά μόνο ως φίλο. «Το δικό σου «έτσι και έτσι» είναι σίγουρα το «ουάου» κάποιου άλλου», προβλέπει.

Μια άλλη τεχνική, που συχνά χρησιμοποιούσαν οι πρόγονοι του Homo sapiens, είναι η εξής: αν δεν μπορείς να βρεις ταίρι εκεί που βρίσκεσαι, δοκίμασε να μετακομίσεις. Ο εγκέφαλος των ανθρώπων της Λίθινης Εποχής είναι προγραμματισμένος να αναζητά την οικειότητα. Δεν θα τη βρεις κρυμμένος σε μια σπηλιά.