Ο ζωγράφος αναφέρει για τη δουλειά του: ονόμασα αυτή την έκθεση «ο άνθρωπος και ο ίσκιος του», για να δείξω αυτή τη μεταφορική αλλά και ουσιαστική συνάντηση ανάμεσα στον άνθρωπο και το χώρο του, τη φύση. Οι πίνακες, που είναι μεικτή τεχνική σε χαρτί ακουαρέλλας, συνδιαλέγονται μεταξύ τους μέσα σε ένα ζωγραφικοξυλογλυπτικό περιβάλλον, το οποιο, […]
Ο ζωγράφος αναφέρει για τη δουλειά του: ονόμασα αυτή την έκθεση «ο άνθρωπος και ο ίσκιος του», για να δείξω αυτή τη μεταφορική αλλά και ουσιαστική συνάντηση ανάμεσα στον άνθρωπο και το χώρο του, τη φύση.
Οι πίνακες, που είναι μεικτή τεχνική σε χαρτί ακουαρέλλας, συνδιαλέγονται μεταξύ τους μέσα σε ένα ζωγραφικοξυλογλυπτικό περιβάλλον, το οποιο, μπορεί να ιδωθεί σαν συνέχεια της προηγούμενης δουλειάς του. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης με αφορμή μια φράση του μεγάλου γερμανού ποιητή και στοχαστή Γκαίτε σύμφωνα με την οποία «Η σκιά δεν είναι η έλλειψη φωτός αλλά η συμπληρωματική ολοκλήρωση του φωτός» μας λέει ότι:
«Ο άνθρωπος αφήνει στο διάβα του αμέτρητους ίσκιους σε σχήματα και χρώματα, το ίδιο και τα πράγματα. Η τέχνη δεν θα μπορούσε παρά να παρατηρήσει και να ενσωματώσει αυτή την ποικιλομορφία.
Ονόμασα αυτή τη έκθεση «ο άνθρωπος και ο ίσκιος του», για να δείξω αυτή τη μεταφορική αλλά και ουσιαστική συνάντηση ανάμεσα στον άνθρωπο και το χώρο του, τη φύση.
Δύο ξύλινοι άνθρωποι, πρώην πλάτανοι, σκιές πραγματικών ανθρώπων συναντώνται με μοναχικούς χώρους, τοπία και συνομιλούν μεταξύ τους με διάθεση αμοιβαιότητας, όπως το φώς και η σκιά, ο άνθρωπος και ο ίσκιος του.»
To κείμενο που προλογίζει την έκθεση υπογράφει ο Φώτης Τερζάκης.