Στις 17 Ιανουαρίου ανοίγει αυλαία το «ανεξάρτητο» Φεστιβάλ Sundance

91

Με περισσότερες από 80 πρεμιέρες, 121 ταινίες και πλήθος ντοκιμαντέρ ξεκινά την Πέμπτη το κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Sundance. Τριάντα χρόνια μετά τη δημιουργία του δεν είναι λίγοι εκείνοι που παραπονιούνται ότι έχει χάσει τον ανεξάρτητο χαρακτήρα του.

Στις 17 Ιανουαρίου περίπου 45.000 άτομα θα συρρεύσουν στο Παρκ Σίτι της Γιούτα, την τοποθεσία όπου διάλεξε ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ να «χτίσει» το Φεστιβάλ, για να παρακολουθήσουν ταινίες και ντοκιμαντέρ.

Οι διοργανωτές υποστηρίζουν ότι οι περισσότερες ταινίες του φετινού Φεστιβάλ δεν έχουν πολιτικό ή κοινωνικό χαρακτήρα, αλλά βασικό τους θέμα είναι το πως ο καθημερινός άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με έναν προβληματικό κόσμο.

«Ασχολούνται με τον πόνο της ύπαρξης και την επίγνωση του υπαρξιακού διλήμματος. Οι λύσεις δεν είναι ιδεολογικές ή προσωπικές, αλλά συχνά λέγονται μέσα από τη μαύρη κωμωδία» δηλώνει ο διευθυντής του Φεστιβάλ Τζέφρι Γκίλμορ.

Για δέκα ημέρες οι επισκέπτες του Φεστιβάλ θα έχουν τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν 121 ταινίες -87 παγκόσμιες πρεμιέρες-, ενώ η φετινή διοργάνωση χαρακτηρίζεται από «φρέσκο αίμα»: οι 55 δημιουργοί είναι πρωτοεμφανιζόμενοι.

Ανάμεσα στις ταινίες που θα προβληθούν ξεχωρίζουν: το Choke με τον Σαμ Ρόκγουελ και την Αντζέλικα Χιούστον βασισμένο σε βιβλίο του Τσακ Πάλανιουκ (Fight Club), το The Mysteries of Pittsburg με τη Σιένα Μίλερ, το Phoebe in Wonderland, μια ιστορία τύπου Little Miss Sunshine για ένα κορίτσι που οδηγεί την δυσλειτουργική οικογένεια της σε ένα ταξίδι και το Pretty Bird του Πολ Σνάιντερ με τον Πολ Τζιαμάτι.

Βασικό τμήμα του Φεστιβάλ είναι τα ντοκιμαντέρ. Οι διοργανωτές δηλώνουν ότι τα περισσότερα είναι της σχολής… Μάικλ Μουρ, δηλαδή οι κινηματογραφιστές θέτουν τον εαυτό τους στο κέντρο της δράσης.

Τα θέματα που ασχολούνται είναι το ντόπινγκ στον αμερικανικό αθλητισμό, το περιβάλλον, οι βιασμοί στο Κονγκό και οι διασημότητες (Χάντερ Τόμσον, Πάτι Σμιθ και το σεξουαλικό σκάνδαλο του Ρομάν Πολάνσκι).

Χάνει το χαρακτήρα του;

Το 1978 το Φεστιβάλ άνοιξε την αυλαία του στο Σολτ Λέικ Σίτι. Λίγα χρόνια αργότερα και με τη βοήθεια του Ρόμπερτ Ρέντφορντ μετακομίζει στο Παρκ Σίτι, με σκοπό να προωθήσει ανεξάρτητους δημιουργούς των οποίων το έργο δυσκολευόταν να βρει διανομή.

Και για πολλά χρόνια έκανε αυτό ακριβώς. Αν δεν ήταν το Sundance, ο Στήβεν Σόντερμπεργκ ίσως να μη γινόταν ποτέ γνωστός. Το Φεστιβάλ ανακάλυψε επίσης το τρομερό παιδί του αμερικανικού σινεμά, τον Κουέντιν Ταραντίνο -ο οποίος επιστρέφει φέτος ως μέλος της κριτικής επιτροπής- και τον Κέβιν Σμιθ (Υπάλληλοι).

Αν δεν ήταν το Sundance ταινίες όπως το Little Miss Sunshine, το Blair Witch Project, τα Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας και το Τρέξε Λόλα Τρέξε μπορεί να μην γίνονταν παγκοσμίως γνωστές.

Για χρόνια το Φεστιβάλ διατηρούσε τον χαλαρό του χαρακτήρα. Τα τελευταία χρόνια όμως πολλοί είναι αυτοί που λένε ότι η φήμη του Φεστιβάλ του έχει κάνει κακό.

Διασημότητες και κινηματογραφιστές συρρέουν κατά εκατοντάδες, σκηνοθέτες προσπαθούν να δημιουργήσουν την νέα ανεξάρτητη ταινία που θα γίνει παγκόσμια επιτυχία, χιλιάδες άτομα, εκατοντάδες ταινίες.

Ακόμα και ο ίδιος ο Ρ.Ρέντφορντ δεν δίστασε κάποια στιγμή να χαρακτηρίσει «τσίρκο» την κατάσταση που επικρατεί, λέγοντας ότι προτιμάει από το να μεγαλώσει και άλλο το Φεστιβάλ, να το κλείσει και να το ανοίξει κάπου αλλού.

Ωστόσο λίγα πράγματα έχουν αλλάξει τα τελευταία χρόνια. Σε άρθρο της η βρετανική εφημερίδα The Guardian αναρωτιέται αν το Φεστιβάλ έχασε την ψυχή του και αναφέρεται στην έντονη κριτική που του έχει ασκηθεί τα τελευταία χρόνια για την συνεχώς αυξανόμενη εμπορευματοποίησή του.

«Το Sundance ήταν πάντα ένα πολιτισμικό γεγονός και ένα επιχειρηματικό γεγονός και η γραμμή ανάμεσα στην εμπορικότητα και την τέχνη είναι αυτή που καθορίζει τη δυνατόητα του ανεξάρτητου σινεμά να επιρρεάζει την αμερικανική κουλτούρα» απαντά ο διευθυντής του Φεστιβάλ Τζέφρι Γκίλμορ.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ