Διάλεξη του Ιγνάσιο Ραμονέ στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών στις 2 Απριλίου

43

Τη δική του άποψη για τη σύγχρονη γεωπολιτική κατάσταση του κόσμου θα αναπτύξει ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας Ιγνάσιο Ραμονέ στη διάλεξη που θα δόσει στις 2 Απριλίου (ώρα 19:00) στο ΜΜΑ στο πλαίσιο του προγράμματος Megaron Plus.

Η διάλεξη έχει τίτλο Οι νέες γεωπολιτικές προκλήσεις του σύγχρονου κόσμου και πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Γαλλική Πρεσβεία και το Γαλλικό Ινστιτούτο.

Γεννημένος στη Γαλικία της Ισπανίας, ο Ιγνάσιο Ραμονέ εργάζεται ως δημοσιογράφος στη Γαλλία από το 1972. Παλαιός μαθητής του διάσημου Γάλλου σημειολόγου και στοχαστή Ρολάν Μπαρτ, έκανε διδακτορικό στη Σημειολογία στην Ανώτατη Σχολή Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού.

Από το 1991 μέχρι πρότινος έως διηύθυνε τη μηνιαία γαλλική έκδοση Le Monde diplomatique και, παράλληλα, διδάσκει Θεωρία της Επικοινωνίας στο πανεπιστήμιο Denis Diderot στο Παρίσι, γράφει βιβλία γεωπολιτικής και κριτικής των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, ενώ είναι ειδικός στη γεωπολιτική, την οικονομία και την ιστορία του πολιτισμού.

Η γεωπολιτική είναι η επιστήμη που μελετά, αναλύει και ερμηνεύει την αλληλεξάρτηση μεταξύ του γεωγραφικού χώρου και των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων και την πολιτισμική σχέση του ανθρώπου με το φυσικό περιβάλλον με σκοπό την αύξηση της οικονομικής και στρατιωτικής ισχύος.

Η γεωπολιτική αποτελεί εργαλείο της στρατηγικής με κεντρικό σημείο την εθνική ισχύ και τον έλεγχο μίας γεωγραφικής επικράτειας. Σήμερα, τα δεδομένα της γεωπολιτικής στον σύγχρονο κόσμο αλλάζουν. Οι προκλήσεις είναι πολλές και οι χώρες του κόσμου μάχονται η κάθε μία για τα συμφέροντά της.

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ υπήρξε ο ιδρυτής της Ένωσης για τη Φορολογία των Οικονομικών Συναλλαγών για τη Βοήθεια των Πολιτών (ATTAC). Το κυρίως άρθρο του στη Le Monde diplomatique τον Δεκέμβριο του 1997 είχε θέμα τη δημιουργία αυτής της Ένωσης, η οποία ξεκίνησε στη Γαλλία το 1998 και από τότε αναπτύχθηκε σε έναν διεθνή οργανισμό που αριθμεί σήμερα 65.000 μέλη περίπου και έχει παραρτήματα σε 40 χώρες σε όλο τον κόσμο.

Αυτό που προτείνει είναι μια φορολογική μεταρρύθμιση μεταξύ του 0,1% και 0,5% των νομισματικών συναλλαγών προκειμένου να αμβλυνθεί η νομισματική κερδοσκοπία και να συγκεντρωθούν πόροι για την αντιμετώπιση της παγκόσμιας φτώχειας. Ένα από τα σλόγκαν της ATTAC είναι ότι «ο κόσμος δεν είναι για πούλημα», αρνούμενη την εμπορευματοποίηση της κοινωνίας.

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ υπήρξε επίσης ένας από τους πρωτεργάτες του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ του Πόρτο Αλέγκρε, είναι ο ιδρυτής της διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης Διεθνές Παρατηρητήριο των Μέσων Ενημέρωσης και της γαλλικής εκδοχής του.

Για την εργασία του στη Monde Diplomatique και για τη συγγραφική του συμβολή, ο Ιγνάσιο Ραμονέ έγινε επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου Saint-Jacques-de-Compostelle και έχει λάβει πολλές διεθνείς διακρίσεις. Στο ελληνικό κοινό είναι περισσότερο γνωστός ως συγγραφέας, αφού τα περισσότερα από τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.

Τα σημαντικότερα από αυτά είναι οι Πόλεμοι του 21ου αιώνα (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2003), το Μάρκος, η εξεγερμένη αξιοπρέπεια: Συζητήσεις με τον υποδιοικητή Μάρκος (Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2001), η Σιωπηρή προπαγάνδα: Μάζες, τηλεόραση, κινηματογράφος (Πόλις, 2001). Το γνωστότερο όμως από όλα, τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως, είναι το βιβλίο Εκατό ώρες με τον Φιντέλ: Βιογραφία σε δύο φωνές (Πατάκης, 2007).

Ο Ιγνάσιο Ραμονέ μίλησε με τον Φιντέλ Κάστρο για εκατό ώρες μέσα σε μια περίοδο μερικών μηνών. Το βιβλίο, του οποίου η πρώτη έκδοση ήταν πάνω από 700 σελίδες, και η δεύτερη 800, το έχει επιμεληθεί ο ίδιος ο Κάστρο και παρέχει μια ακτινογραφία της σκέψης του κύριου οργανωτή της Κουβανικής Επανάστασης. Έχει μεταφραστεί ακόμη και στα Ιαπωνικά.

«Έχω ζήσει στην Ταγγέρη στο Μαρόκο και αυτό που με ενδιέφερε ως παιδί όπως και πολλούς άλλους ανθρώπους της γενιάς μου ήταν η άρση του αποικιακού καθεστώτος» θα πει ο Ιγνάσιο Ραμονέ σε μια συνέντευξή του. «Δεν ανήκω στη γενιά που αγωνιζόταν ενάντια στον φασισμό. Αυτή ήταν η γενιά των γονιών μου: ο πατέρας μου συμμετείχε στον ισπανικό εμφύλιο και η μητέρα μου ήταν συνδικαλίστρια. Η βασική μάχη της γενιάς μου κατά τη διάρκεια της εφηβείας και λίγο αργότερα ήταν η αποικιοποίηση και η αντι-αποικιοποίηση.

» Κάποιοι από τους συμμαθητές μου στο σχολείο ήταν Αλγερινοί πρόσφυγες στην Ταγγέρη εξαιτίας της καταπίεσης στη χώρα τους. Όταν η Κούβα ήρθε στη ζωή μου, θυμήθηκα αυτούς. Εξάλλου, λίγοι άντρες έχουν γίνει ιστορικοί μύθοι κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Ο Φιντέλ είναι ένας από αυτούς. Είναι ο τελευταίος ήρωας της διεθνούς πολιτικής» σχολιάζει ο συγγραφέας.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ