Μaster class από τον Παντελή Βούλγαρη στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας

38

Συναισθήματα παρόμοια με αυτά που τον κυριεύουν στο ξεκίνημα των γυρισμάτων της πρώτης σκηνής μιας ταινίας, όταν μια γλυκιά αμηχανία κυριεύει ηθοποιούς, τεχνικούς και σκηνοθέτη, ένιωσε ο Παντελής Βούλγαρης στην αρχή της συνάντησής του με τους νέους κινηματογραφιστές από τη θέση του δασκάλου, στα πλαίσια ενός master class στις παράλληλες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ Δράμας.

Παρ όλο που στον ίδιο δεν αρέσουν οι τυποποιημένοι τίτλοι, το master class αποτελεί, όπως είπε, «μια κατάθεση της εμπειρίας ενός δημιουργού, ο οποίος έχει διαθέσει μερικά χρόνια εργασίας στο χώρο του κινηματογράφου, μια κατάθεση ορισμένων αντιλήψεων, προτάσεων και ερωτημάτων, κι από και πέρα μια ελεύθερη συζήτηση με το κοινό».

Απώτερη προσδοκία, η δημιουργία ερεθισμάτων στους νέους σκηνοθέτες, που τώρα καταθέτουν τα πρώτα δείγματα της δουλειάς τους. «Είναι πολύ χρήσιμο ένας σκηνοθέτης σαν τον Παντελή Βούλγαρη να προσπαθήσει να μεταφέρει το απαύγασμα της κινηματογραφικής του πορείας» δήλωσε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Δράμας Αντώνης Παπαδόπουλος.

Στο κατάμεστο αμφιθέατρο του Δημοτικού Ωδείου Δράμας, ο Παντελής Βούλγαρης αποκάλυψε μικρά μυστικά της επιτυχημένης καριέρας του, έδωσε συμβουλές, διηγήθηκε ανέκδοτα περιστατικά που στάθηκαν σημαντικά γεγονότα και επηρέασαν τις ταινίες του, αλλά και απάντησε στις ερωτήσεις των παρευρισκομένων.

«Η τέχνη θέλει θύματα, αρκεί να μην είμαστε εμείς» ήταν μία από τις πρώτες συμβουλές που άκουσε, ως μαθητευόμενος ακόμη στα πλατώ της Φίνος Φιλμς από τον μακιγιέρ Σταύρο Κελεσίδη, όταν κινούνταν ανάμεσα στα σκηνικά όλων αυτών των αγαπημένων ταινιών με τις οποίες μεγαλώσαμε.

Κάνοντας μια ανασκόπηση του έργου του, ξεκίνησε από την πρώτη του ταινία μικρού μήκους Ο Κλέφτης, η οποία βασίστηκε στη σχέση του με τον αστυνομικό πατέρα του. Η επόμενη μικρού μήκους ταινία Ο Τζίμης ο Τίγρης και η μεγάλου μήκους Το Προξενιό της Αννας ήταν «δύο ταινίες άσκησης» για εκείνον, καθώς τα λιγοστά τεχνικά και οικονομικά μέσα που ήταν διαθέσιμα τότε τον ώθησαν να «είναι ακριβής και καίριος» σε αυτό που είχε στο μυαλό του, γεγονός που ισχύει απαράλλαχτο και σήμερα για τους νέους κινηματογραφιστές, χωρίς πρόσβαση σε υψηλές χρηματοδοτήσεις και ακριβό τεχνικό εξοπλισμό.

«Τον κινηματογράφο δεν τον έμαθα στη σχολή. Τον έμαθα στη ζωή, στις σκοτεινές αίθουσες» ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αντλεί την έμπνευσή του από την καθημερινότητα, από ιστορίες της ζωής που μπορεί να εξελίσσονται στο καφενείο, στο δικαστήριο, στο δρόμο. «Παρακολουθώ πάντα την εκφραστικότητα των χεριών. Αυτά αποτελούν ένα υλικό που βοηθάνε τη συνεργασία μου με τον ηθοποιό».

Δίνει πάντα πολύ συγκεκριμένες παρατηρήσεις στους ηθοποιούς του, αλλά και το χρόνο που χρειάζονται, για να προετοιμαστούν για το γύρισμα κάθε σκηνής. «Κατά τη διάρκεια του γυρίσματος πρέπει να διευκολύνεις τον ηθοποιό σε αυτό το τρομακτικό πράγμα που γίνεται μέσα σε ένα καρέ».

Αποφεύγει τους καυγάδες κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, αφού μόνο αρνητικές επιπτώσεις μπορούν να έχουν στην ψυχολογία των ηθοποιών και στο τελικό αποτέλεσμα. Αφήνει περιθώρια στους ηθοποιούς να δώσουν και τις δικές τους ιδέες, ειδικότερα όταν υπεισέρχεται σε «περιοχές», όπως η αγάπη ή η φιλία.

Δίνει βάση στις παρατηρήσεις των συνεργατών του για το αποτέλεσμα της δουλειάς του. «Απεχθάνομαι τους σκηνοθέτες, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι θεοί. Ο σκηνοθέτης πρέπει να ακούει. Βλέπω στα μάτια των συνεργατών μου αν αυτό που γύρισα έχει ενδιαφέρον. Ακούω προσεκτικά, όταν μου ψιθυρίζουν στο αυτί μήπως πρέπει να το πάμε άλλη μια φορά;».

Αναφέρθηκε στη δυσκολία των κινηματογραφιστών στην Ελλάδα να βρουν οικονομικούς πόρους, ενώ αποκάλυψε το μελλοντικό του σχέδιο για τη συγγραφή ενός ανέκδοτου βιβλίου, με προσωπικές εμπειρίες πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα με πιθανούς τίτλους «Ζητιανεύοντας» ή «Σπρώχνοντας το βουνό».

Ο Π.Βούλγαρης ολοκλήρωσε την κουβέντα του με τους νέους κινηματογραφιστές παραθέτοντας τις αγαπημένες του ελληνικές και ξένες ταινίες: Τα φώτα της Πόλης του Τσάπλιν, Ο Γατόπαρδος του Βισκόντι, Barry Linton του Κιούμπρικ, Οργισμένο Είδωλο του Σκορσέζε, Νονός του Κόπολα, Το Λιμάνι της Αγωνίας του Καζάν, I Vitelloni του Φελίνι, Τζουλίανο του Ρόζι, Η κυρία με το σκυλάκι του Χάιφιτς και Δωμάτιο με Θέα του Αϊβορι.

Όσον αφορά στις ελληνικές ανέφερε τη Στέλλα του Κακογιάννη, το Δράκο του Κούνδουρου, την Αναπαράσταση του Αγγελόπουλου, την Εκδρομή του Κανελόπουλου, το Δεσποινίς ετών 39 και τον Ηλία του 16ου του Σακελάριου, Λούφα και Παραλλαγή του Περράκη, Μέχρι το πλοίο του Δαμιανού, Η Λόλα της Τρούμπας του Δημόπουλου και τον Λευτέρη Δημακόπουλο του Χούρσογλου.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ