Δύο χρόνια Μεντιλίμπαρ στον Ολυμπιακό: Μια αιωνιότητα και μια μέρα

11 Φεβρουαρίου 2024 – 11 Φεβρουαρίου 2026. Δύο χρόνια δρόμος. Ένας δρόμος που έβγαλε τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για πρώτη φορά στη ζωή του έξω από την «βόλεψή» του, έξω από όσα ήξερε και είχε συνηθίσει, το ισπανικό πρωτάθλημα και τη ζωή -ποδοσφαιρική και… κανονική- εκτός της πατρίδας του. Ο δρόμος αυτός τον «έβγαλε» στο Λιμάνι και τον Ολυμπιακό και -κοιτώντας πίσω- μόνο στρωμένος με ροδοπέταλα δεν μπορείς να πεις ότι ήταν.

Η εποχή Καρβαλιάλ άφησε πίσω της μια ομάδα που ήθελε ολική αναδόμηση, χωρίς να υπάρχει ούτε ο χρόνος, ούτε ο χώρος -καταμεσής της σεζόν 2023-24. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης βλέπει όμως ότι με τον Πορτογάλο η χρονιά δεν έχει την παραμικρή τύχη να «βγει» και παίρνει ξανά την δύσκολη απόφαση να τα «ξηλώσει» όλα, για να σώσει… οτιδήποτε αν σώζεται. Fast forward στο σήμερα, η Ιστορία φυσικά δικαιώνει και τον ίδιο και τον Βάσκο τεχνικό που αποφάσισε να κολυμπήσει -στα 62 του- για πρώτη φορά σε αχαρτογράφητα νερά.

Προσπαθώντας να βρει κανείς τις λέξεις για το τι ακριβώς ακολούθησε αυτή τη διετία και τι ακριβώς σημαίνει πια ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ για τον κόσμο του Ολυμπιακού, για ολόκληρη την «ερυθρόλευκη» οικογένεια, φαντάζει σαν… χαμένο παιχνίδι από τα αποδυτήρια. Σαν μια ημιτελής συμφωνία κλασικής μουσικής, στην οποία ο συνθέτης έχει στο μυαλό του, στην καρδιά του, όλα όσα θέλει να πει, όλα όσα θέλει να παρουσιάσει στο κοινό, αλλά αδυνατεί να βρει τις κατάλληλες νότες για να ολοκληρώσει το έργο και το αποτέλεσμα να βγάζει νόημα. Όπως στην ιστορική και πολυβραβευμένη ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», ο ήρωας Αλέξανδρος πασχίζει να ολοκληρώσει τους «Ελεύθερους Πολιορκημένους» αλλά γνωρίζει ότι το εγχείρημα είναι αδύνατο και σε φιλοσοφικό επίπεδο αλλά και ρεαλιστικά, αφού ξέρει ότι δεν έχει μπροστά του τον απαραίτητο χρόνο για να το κάνει.

Γιατί η «εποχή Μεντιλίμπαρ» στον Ολυμπιακό είναι ακριβώς αυτό: μια ημιτελής ακόμη τρέλα, η οποία είναι αδύνατο να περιγραφεί μέσα σε λίγες λέξεις. Και το πόσο τρελή είναι η διετία του «Μέντι» στο Λιμάνι θα μπορούσε να εξηγηθεί μονάχα με μια μονολεκτική απάντηση στην εξής εξαιρετικά απλή ερώτηση: είναι ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ο κορυφαίος προπονητής στην Ιστορία του Ολυμπιακού; Αν κάποιος με το χέρι στην καρδιά μπορεί να απαντήσει οτιδήποτε εκτός από «ναι», ίσως είναι πιο κοντά στο να λύσει και τα υπόλοιπα άλυτα μυστήρια του σύμπαντος.

Για όλους τους υπόλοιπους, η διετία αυτή του Μεντιλίμπαρ στο τιμόνι του Ολυμπιακού, φαντάζει ακόμη σαν μια αιωνιότητα η οποία είναι αδύνατο να χωρέσει μέσα σε λίγα στατιστικά. Σε ποσοστό νικών, σε μεγάλες νίκες, σε επιτεύγματα, σε τρόπαια. Όλα τα παραπάνω φυσικά και θα μπορούσαν να εξηγήσουν μεγάλο κομμάτι της αλήθειας, όμως όχι ολόκληρη. Οι εμφατικές νίκες σε ντέρμπι, η σαρωτική σεζόν του νταμπλ των 100 χρόνων, ακόμη και η φετινή εκκίνηση, με το Σούπερ Καπ και την πρόκριση στα νοκ-άουτ του Champions League. Όλα θα μπορούσαν να «χωρέσουν» στην εξήγηση για το γιατί κάποιος θεωρεί τον 64χρονο, ως κορυφαίο τεχνικό στην «ερυθρόλευκη» ιστορία.

Από αυτή την αιωνιότητα όμως, θα ξεχωρίζει πάντα και μία μέρα. Η μέρα. Η 29η Μαΐου του 2024. Μπορείς να διαγράψεις δια παντός όσα ακολούθησαν και εκείνη η ημέρα, θα είναι για πάντα αρκετή για να ξεπεράσει ο Στρατηγός Μέντι όλους τους προκατόχους του, όσα σπουδαία και κοσμοιστορικά και αν πέτυχαν. Το τρόπαιο του Europa Conference League -το πρώτο ευρωπαϊκό για το ελληνικό ποδόσφαιρο- έφτασε να κοσμεί την τροπαιοθήκη του Ολυμπιακού, με τρόπο αντίστοιχα τρελό και μάλλον απερίγραπτο. Από το χείλος του γκρεμού κόντρα στην Μακάμπι, σε μια πρώτη ιστορική πρόκριση, σε μια δεύτερη παράνοια με τα πέναλτι του Κωνσταντή Τζολάκη, σε μια τρίτη απόλυτη τρέλα με την διάλυση μιας αγγλικής ομάδας που κόστιζε εκατοντάδες εκατομμύρια και τερμάτιζε 4η στην Premier League.

Και στο φινάλε, σε έναν τελικό -εντός έδρας- που κρίθηκε από αυτή τη μία στιγμή. Τη μία στιγμή που έστειλε γενιές και γενιές αναμνήσεων πίκρας, όλα τα «παραλίγο», όλα τα «σχεδόν», όλες τις γκίνιες, τις ατυχίες, τις αδικίες, στα σκουπίδια. Και μέσα σε αυτή τη στιγμή, χώρεσαν όλα όσα ο κόσμος του Ολυμπιακού είχε μέσα στην καρδιά και την ψυχή του. Αυτή η μία στιγμή, έγινε η κόλλα για να κολλήσουν όλα τα κομμάτια του παζλ της ερυθρόλευκης Ιστορίας και να συμπληρωθεί έτσι ο θρύλος του Θρύλου. Μια κεφαλιά του Ιμπόρα, μια σέντρα του Έσε και μια δεύτερη κεφαλιά του Ελ Κααμπί, ήταν οι νότες που ολοκλήρωσαν την ερυθρόλευκη συμφωνία που παιζόταν για έναν αιώνα, αλλά παρέμενε ανολοκλήρωτη.

Ο μαέστρος Μεντιλίμπαρ ήταν αυτός που ήρθε και πρόσφερε στον Ολυμπιακό όλη αυτή τη δόση τρέλας που χρειαζόταν για να ολοκληρωθεί -μέχρι τις επόμενες χρυσές σελίδες φυσικά- η ιστορία του συλλόγου στην συμπλήρωση του ενός αιώνα ζωής. Ο Βάσκος προπονητής κατάφερε να «χωρέσει» μέσα σε δύο χρόνια, μια αιωνιότητα αναμνήσεων, καταλύοντας την έννοια του χρόνου. Το «Μια αιωνιότητα και μια μέρα», καταπιάνεται με ακριβώς αυτά που δεν εξηγούν λογικά την παρουσία του Μέντι στο Λιμάνι. Τον χρόνο και την ύπαρξη σε φιλοσοφικό επίπεδο.

Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν είναι ο κορυφαίος προπονητής στην ιστορία του Ολυμπιακού γιατί πήρε το ευρωπαϊκό. Γιατί πήρε πρωτάθλημα, Κύπελλο και Σούπερ Καπ. Γιατί η ομάδα του έπαιξε μπαλάρα, γιατί η ομάδα του κοίταξε στα μάτια όλα τα ευρωπαϊκά θεριά που αντιμετώπισε. Γιατί πέτυχε σε καθαρά ποδοσφαιρικό επίπεδο. Είναι και όλα τα παραπάνω, αλλά όχι μόνο αυτά. Όσο ιστορικά και αν είναι τα επιτεύγματα του Μέντι εντός των τεσσάρων γραμμών, η ιστορία του στο Λιμάνι θα ήταν ημιτελής αν περιγραφόταν μόνο για αυτά.

Ο Μέντι για τον Ολυμπιακό -για τον κόσμο του- είναι πολλά παραπάνω. Είναι ένα κόκκινο πόλο μπλουζάκι μες στο καταχείμωνο. Ένα τζιν πουκάμισο. Ένα διαρκές χαμόγελο. Ένα βλέμμα. Είναι ο ακέραιος χαρακτήρας του, η απλότητά του, η φιλοσοφία του πρώτα να κοιτάς τον εαυτό σου και μετά όλους τους υπόλοιπους, η οποία έχει εμφυσηθεί και στο ποδόσφαιρό του. Είναι αυτός που θέλει να νικά και θέλει να νικά με τον δικό του τρόπο, εναρμονιζόμενος με το dna του συλλόγου. Είναι το πάθος του, η δικαιοσύνη, η πειθαρχία, ο σεβασμός, η ψυχραιμία. Είναι όλα όσα θέλει να βλέπει κάποιος στον πάγκο της αγαπημένης του ομάδας.

Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είναι για τον Ολυμπιακό όλα όσα χωράνε σε μια στιγμή ή σε έναν αιώνα. Η εποχή του όμως συνεχίζεται και κανείς δεν ξέρει τι άλλο θα φέρει το αύριο.

Άλλωστε «πόσο διαρκεί το αύριο;»
-Μια αιωνιότητα και μια μέρα.