Σουπερνόβα ρίχνουν φως στη μυστηριώδη σκοτεινή ενέργεια
Παρατηρήσεις υπερκαινοφανών αστέρων (σουπερνόβα) με το τηλεσκόπιο Hubble δείχνουν ότι η μυστηριώδης σκοτεινή ενέργεια, την οποία συνέλαβε πρώτος ο Αϊνστάιν, αλλά αργότερα την απέρριψε ως τη «μεγαλύτερη γκάφα» του, πράγματι επιταχύνει τη διαστολή του Σύμπαντος.
Παρατηρήσεις υπερκαινοφανών αστέρων (σουπερνόβα) με το διαστημικό τηλεσκόπιο Hubble δείχνουν ότι η μυστηριώδης «σκοτεινή ενέργεια», την οποία συνέλαβε πρώτος ο Αϊνστάιν, αλλά αργότερα την απέρριψε ως τη «μεγαλύτερη γκάφα» του, πράγματι επιταχύνει τη διαστολή του Σύμπαντος εδώ και δισεκατομμύρια χρόνια.
Η σκοτεινή ενέργεια, μια απωστική δύναμη που εναντιώνεται στη βαρύτητα, αναγκάζει το Σύμπαν να διαστέλλεται με διαρκώς αυξανόμενη ταχύτητα εδώ και τουλάχιστον 9 δισ. χρόνια, καταλήγουν Αμερικανοί ερευνητές. «Έχουμε για πρώτη φορά σημαντικά, ξεσωριστά δεδομένα για εκείνη την εποχή» δηλώνει ο Ανταμ Ράις του Επιστημονικού Ιντιτούτου Διαστημικού Τηλεσκοπίου της NASA.
Ο Ράις και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν το Hubble για να παρατηρήσουν 23 υπερκαινοφανείς αστέρες -άστρα λευκούς νάνους που πεθαίνουν και εκρήγνυνται- οι οποίοι βρίσκονται τόσο μακριά ώστε το φως τους χρειάστηκε δισεκατομμύρια χρόνια να φτάσει στη Γη.
Επειδή η φυσική των σουπερνόβα είναι γνωστή στις λεπτομέρειές της, οι ερευνητές μπορούν να υπολογίσουν όχι μόνο την απόσταση των υπερκαινοφανών αλλά και πόσο γρήγορα διαστελλόταν το Σύμπαν κατά τη γέννησή τους.
Η έρευνα, που θα δημοσιευτεί στις 10 Φεβρουαρίου στο Astrophysics Journal, δείχνει ότι η σκοτεινή ενέργεια επενεργεί στο Σύμπαν εδώ και τουλάχιστον εννέα δισ. χρόνια, από τα περίπου 13,7 δισ. χρόνια της ζωής του Σύμπαντος.
Ο Αϊνστάιν ήταν ο πρώτος που προέβλεψε ότι κάποια απωστική δύναμη, την οποία ονόμασε Κοσμολογική Σταθερά, εμπόδιζε το Σύμπαν να καταρρεύσει κάτω από την ίδια του τη βαρύτητα. Όμως το 1929 ο αστρονόμος Έντουιν Χάμπλ -από τον οποίο πήρε το όνομά του το διαστημικό τηλεσκόπιο- έδειξε ότι το Σύμπαν δεν έχει σταθερό μέγεθος, αλλά διαστέλλεται. Αυτό οδήγησε στη θεωρία της Μεγάλης Έκρηξης, και ο Αϊνστάιν πέταξε την ιδέα της κοσμολογικής σταθεράς στον κάλαθο των επιστημονικών αχρήστων.
Η ιδέα παρέμεινε εκεί μέχρι το 1998, οπότε οι αστρονόμοι προχώρησαν σε μια εκπληκτική ανακάλυψη: Τα παλαιότερα και μακρινότερα γνωστά σουπερνόβα φαινόταν να απομακρύνονται από τη Γη πιο αργά από ό,τι προέβλεπε η θεωρία του Μπιγκ Μπανγκ, ενώ τα νεότερα, και άρα κοντινότερα, σουπενόβα απομακρύνονται ταχύτερα από το προβλεπόμενο.
Αυτό σημαίνει ότι μια άγνωστη δύναμη, η σκοτεινή ενέργεια, επιταχύνει τη διαστολή του Σύμπαντος. Η φύση αυτής της δύναμης παραμένει όμως άγνωστη.
Η σκοτεινή ενέργεια θα μπορούσε να είναι μια ιδιότητα του ίδιου του χώρου, όπως τη σκέφτηκε ο Αϊνστάιν. Ή θα μπορούσε να είναι κάτι αντίστοιχο με ένα ηλεκτρομαγνητικό πεδίο που σπρώχνει το Σύμπαν προς τα έξω. Ή θα μπορούσε τέλος, να οφείλεται σε μια άγνωστη «ρυτίδα» στους νόμους της βαρύτητας.
Αν ανταποκρινόμαστε στα λάθη που όλοι μας κάνουμε με ηρεμία, αν τα αναλύουμε, μαθαίνουμε από αυτά και προσαρμοζόμαστε αναλόγως, μπορούμε να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νίκες
Το χαμένο δραματικό ειδύλλιο «Ο μαγεμένος βοσκός», που ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε το 1909 παρουσιάζεται μέσα από τη σύγχρονη, λυρική ανάγνωση του Γιάννη Σκουρλέτη.