Στινγκ: Η Θάτσερ, η τοξική αρρενωπότητα και η κόντρα με τους Police – «Οι άνδρες σήμερα δεν εκτονώνουν τη δύναμη τους»
Ο Στινγκ εκτιμάει πως η μείωση της χειρωνακτικής εργασίας ενδέχεται να κρύβεται πίσω από ορισμένα από τα πιο τοξικά χαρακτηριστικά της σύγχρονης αρρενωπότητας
Με αφορμή την πολυαναμενόμενη επιστροφή του θεατρικού του μιούζικαλ The Last Ship στο West End του Λονδίνου ο μουσικός Στινγκ μίλησε στον Guardian για την κρίση ταυτότητας που βιώνει ο σύγχρονος άνδρας.
Αναπολώντας τα ναυπηγεία όπου μεγάλωσε, ο Στινγκ άσκησε δριμεία κριτική στις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ που «πέταξαν στα σκουπίδια» ολόκληρες γενιές εργατών, ενώ παράλληλα αναφέρθηκε και στη δικαστική διαμάχη που αντιμετωπίζει με τα πρώην μέλη των Police.
«Είναι σπάνιο για τους σύγχρονους άνδρες να χρησιμοποιούν τα χέρια τους» είπε ο Στινγκ είπε με αφορμή το έργο του, το βαθιά προσωπικό The Last Shipτο που έκανε ντεμπούτο στο Σικάγο το 2014 πριν μεταφερθεί στο Μπρόντγουεϊ.
Το μιούζικαλ εστιάζει στη μοίρα των ανδρών που εργάζονταν σε ένα ναυπηγείο παρόμοιο με εκείνο του Γουόλσεντ, όπου ο ίδιος μεγάλωσε, πριν το οριστικό τους κλείσιμο κατά τη διάρκεια της αποβιομηχάνισης των δεκαετιών του ’70 και του ’80.
Αναπολώντας τα ναυπηγεία όπου μεγάλωσε, ο Στινγκ άσκησε δριμεία κριτική στις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ που «πέταξαν στα σκουπίδια» ολόκληρες γενιές εργατών
Όπως εξήγησε ο καλλιτέχνης, η κατάρρευση αυτών των βιομηχανιών στέρησε από τους άνδρες τη δυνατότητα να διοχετεύουν δημιουργικά τη σωματική τους δύναμη.
Ο ίδιος νιώθει τυχερός που ως μουσικός εργάζεται με τα χέρια του καθημερινά, αλλά αναγνωρίζει ότι αυτό αποτελεί πλέον σπάνιο προνόμιο.
«Δεν έχω τις απαντήσεις, αλλά ίσως η τοξικότητα στην κοινωνία αυτή τη στιγμή να οφείλεται στο ότι χάσαμε την κατεύθυνση για αυτή την ενέργεια, για την ανδρική δύναμη», δήλωσε.
Ο Στινγκ είπε πως ο πλούτος της Βρετανίας χτίστηκε στα ανθρακωρυχεία, στα χαλυβουργεία και στα ναυπηγεία, τα οποία θυσιάστηκαν για το φιλελεύθερο όραμα της Θάτσερ.
Νοσταλγία και κριτική
Παρά τη συγκίνηση, ο Στινγκ ξεκαθαρίζει ότι η παραγωγή δεν επιχειρεί να ωραιοποιήσει μια βάναυση και επικίνδυνη βιομηχανία, γεμάτη αμίαντο, τοξικά χημικά και εργατικά ατυχήματα.
Ο Στινγκ ομολογεί πως ως νέος ήθελε να αποδράσει από αυτό το περιβάλλον. Ωστόσο, δηλώνει νοσταλγός της κοινότητας και της συλλογικής υπερηφάνειας που τον άνδρωσε.
«Δεν έχω τις απαντήσεις, αλλά ίσως η τοξικότητα στην κοινωνία αυτή τη στιγμή να οφείλεται στο ότι χάσαμε την κατεύθυνση για αυτή την ενέργεια, για την ανδρική δύναμη»
«Αυτοί οι τύποι μπορούσαν να κοιτάξουν πίσω και να πουν: «Λοιπόν, εγώ το έχτισα αυτό». Η υπερηφάνεια ήταν τεράστια» είπε.
Το μιούζικαλ, που είχε λάβει μικτές κριτικές στο Μπρόντγουεϊ, έχει πλέον αναδομηθεί πλήρως, με κομμένους χαρακτήρες και ένα νέο βιβλίο από τον Μπάρνεϊ Νόρις.
Για τον Στινγκ, το γεγονός ότι επέλεξε να γράψει κάτι εντελώς πρωτότυπο και όχι ένα jukebox μιούζικαλ βασισμένο στις παλιές του επιτυχίες, ήταν ο πιο δύσκολος αλλά και ο πιο ανταποδοτικός δρόμος της καριέρας του.
Η δικαστική διαμάχη με τους Police
Την ίδια ώρα που προετοιμάζεται για το θεατρικό του ντεμπούτο στο Λονδίνο, ο Γκόρντον Σάμνερ—όπως είναι το πραγματικό όνομα του Στινγκ—βρίσκεται εν μέσω μιας σκληρής δικαστικής μάχης στο Ανώτατο Δικαστήριο του Λονδίνου.
Οι πρώην συνεργάτες του στους Police, Στιούαρτ Κόουπλαντ και Άντι Σάμερς, έχουν κινηθεί νομικά εναντίον του για απλήρωτα πνευματικά δικαιώματα.
Μέχρι στιγμής, έχει γίνει γνωστό ότι ο Στινγκ έχει ήδη καταβάλει περισσότερες από 500.000 λίρες στους πρώην συμπαίκτες του από την έναρξη της νομικής διαδικασίας.
Ερωτηθείς για την υπόθεση, ο ίδιος αρκέστηκε σε ένα λιτό και αιχμηρό σχόλιο: «Δεν βγάζει κανένα νόημα. Αυτό είναι το μόνο που έχω να πω».
«Ο Στινγκ βρίσκεται σε δικαστική μάχη με τους Police για απλήρωτα πνευματικά δικαιώματα». Η χαμένη υπερηφάνεια της εργατικής τάξης
Μια βραδιά στο κέντρο της πόλης γεμάτη τραγούδια, ιστορίες και μουσικές που έχουν καθιερώσει την Μαρία Παπαγεωργίου ως μία από τις σημαντικότερες ερμηνεύτριες και δημιουργούς της γενιάς της.