Οι χειμερινοί κολυμβητές της Αττικής δεν κοιτούν ημερολόγιο και θερμόμετρο

Στις ακτές της Αττικής, εκεί όπου το καλοκαίρι αφήνει πάντα ένα ίχνος ακόμη και τον πιο παγωμένο Ιανουάριο, υπάρχει μια μικρή, σχεδόν μυστική τελετουργία. Ξημερώματα ή λίγο πριν δύσει ο ήλιος, σώματα τυλιγμένα σε πετσέτες πλησιάζουν τη θάλασσα με βήμα αποφασιστικό. Δεν είναι βιασύνη, είναι κάλεσμα. Το νερό είναι κρύο, διάφανο, ειλικρινές. Δεν υπόσχεται τίποτα, κι όμως τα δίνει όλα. Οι χειμερινοί κολυμβητές της Αττικής δεν αναζητούν την πρόκληση για την πρόκληση. Αναζητούν μια επιστροφή. Στον εαυτό τους, στον ρυθμό της φύσης, σε μια αίσθηση ζωής που δεν μετριέται σε βαθμούς Κελσίου.

Η χειμερινή κολύμβηση δεν είναι άθλημα, ούτε μόδα. Είναι στάση ζωής. Ένα βήμα πέρα από την άνεση, μια σιωπηλή συμφωνία με το σώμα και το πνεύμα ότι μπορούν περισσότερα απ’ όσα τους επιτρέπουμε. Το κρύο νερό αφυπνίζει, καθαρίζει τη σκέψη, σμιλεύει μια καθημερινή ευεξία που δεν διαφημίζεται αλλά βιώνεται. Είναι η βαθιά ανάσα πριν τη βουτιά, η στιγμή που ο χρόνος επιβραδύνει και όλα μοιάζουν να αποκτούν νόημα: η καρδιά που χτυπά δυνατά, το δέρμα που μυρμηγκιάζει, το χαμόγελο που έρχεται αυθόρμητα μόλις επιστρέφεις στην ακτή.

Μέσα σε αυτή την επανάληψη —365 ημέρες τον χρόνο— γεννιέται κάτι τρυφερά επαναστατικό. Η τόλμη δεν βρίσκεται μόνο στο να μπεις στη θάλασσα τον χειμώνα, αλλά στο να επιλέγεις καθημερινά τη ζωντάνια αντί της αδράνειας, την εμπειρία αντί της αναβολής. Οι χειμερινοί κολυμβητές της Αττικής κουβαλούν ιστορίες γραμμένες με αλάτι και υπομονή, ιστορίες που δεν ζητούν να εντυπωσιάσουν αλλά να μοιραστούν.

Στις γραμμές που ακολουθούν, τέσσερις φωνές μιλούν σε πρώτο πρόσωπο. Τέσσερις διαδρομές διαφορετικές, ενωμένες από το ίδιο νερό. Θα μας πουν πώς ξεκίνησαν, τι τους κράτησε, και γιατί, μέσα στο κρύο της θάλασσας, βρήκαν μια ζεστή εκδοχή του εαυτού τους.

Ελένη Γιοσμά : φαρμακοποιός  – χειμερινή κολυμβήτρια – αντιπρόεδρος Συλλόγου χειμερινών κολυμβητών «Ο Άλιμος»

Είμαι χειμερινή κολυμβήτρια εδώ και δέκα χρόνια. Στην αρχή ήταν δύσκολο, όμως οι φίλοι μου με βοήθησαν. Πολύ απλά δεν σταμάτησα ποτέ τα μπάνια όταν τελείωσε το καλοκαίρι. Η σχέση μου με τη θάλασσα είναι τρόπος ζωής δεν είναι κάτι «εποχικό». Τα οφέλη της κολύμβησης τα βλέπω στο ίδιο μου το σώμα, στη φόρμα και το μυϊκό μου σύστημα. Απέκτησα αντοχή και ευλυγισία. Είναι εξάλλου αποδεδειγμένο ότι το χειμερινό κολύμπι βοηθά στην κυκλοφορία του αίματος και το καρδιαγγειακό μας σύστημα. Για μένα το χειμερινό κολύμπι είναι το φυσικό μου φάρμακο. Έχω να αρρωστήσω από τότε που έγινα χειμερινή κολυμβήτρια. Για εμένα είναι και η κρυφή «ηδονή» μου, γιατί υπάρχει αύξηση της έκρηξης των ενδορφινών, ντοπαμίνης και σεροτονίνης, που είναι υπεύθυνες για την καλή μας διάθεση. Όταν κολυμπάω στη θάλασσα το άγχος δεν υπάρχει. Εξαλείφεται. Εγώ πηγαίνω καθημερινά εκτός από τις ημέρες που βρέχει γιατί είναι επικίνδυνο. Κάθε πρωί, παίζω μία ώρα ρακέτες και μετά κολυμπάω. Το μυστικό είναι να ξεκινάει κάποιος σταδιακά μπαίνοντας πάντα με την πλάτη και σιγά σιγά να αυξάνει το χρόνο που παραμένει στο νερό. Η χειμερινή κολύμβηση είναι μία επένδυση στην υγεία και τη διάθεσή μας. Ο σύλλογός μας εδρεύει στην Ακτή του Ήλιου, και μετρά 30 χρόνια, ενώ έχουμε 150 μέλη. Είναι κάτι που θα συνεχίσω δια βίου, δεν έχω σκοπό να το σταματήσω.

Πέτρος Παρθένης:  52χρονος – σύμβουλος επικοινωνίας και ιδρυτής του project weswim 365

Ξεκίνησα την άθληση στα 21 μου και στα 25 καταπιάστηκα με το κολύμπι. Βουτάω στο νερό κάθε μέρα εδώ και 27 χρόνια. Έκανα ταξίδια στο εξωτερικό και άρχισα να «αντιγράφω» μικροκουλτούρες που αφορούσαν την κολύμβηση. Είχα δυνατή σχέση με το υγρό στοιχείο, αλλά κολυμπούσα μόνος μου, στην αρχή. Ο λόγος που επέλεξα να πάω να κολυμπήσω στη θάλασσα, ήταν ότι έβλεπα μεγαλύτερους ανθρώπους σε ηλικία, να είναι ήρεμοι και υγιείς. Είδα ότι με κάνει να νιώθω ζωντανός. Στην Ελλάδα άργησε να γίνει «τάση» η χειμερινή κολύμβηση. Από το 1997 κολυμπάω 365 μέρες το χρόνο. Από τη δική μου εμπειρία η χειμερινή κολύμβηση σου προσφέρει πολλά που δεν στα δίνει άλλο άθλημα. Έχει το θετικό ότι δεν κλείνεσαι κάπου για να γυμναστείς, αντιθέτως είσαι έξω και αυτό σου αλλάζει τον ψυχισμό. Τα τελευταία δέκα χρόνια κάθε Κυριακή είμαι με τα πόδια στην άμμο και περιμένω τον κόσμο να κολυμπήσουμε μαζί στο we swim. Όταν ξεκίνησα την κοινότητα, ήθελα να επενδύσω με αλτρουιστικούς σκοπούς και από τη δική μου συνέπεια άρχισε να πολλαπλασιάζεται ο κόσμος. Οργανώνουμε εκδρομές, με πολιτιστικό περιεχόμενο, επισκέψεις σε αίθουσες  τέχνης. Έτσι άρχισε ο κόσμος να μην αντιμετωπίζει τη χειμερινή κολύμβηση με φολ κλορ όρους. Έρχονται πολλοί άνθρωποι για να οργανωθούν ψυχικά. Συναντιόμαστε λίγο μετά τις 11. Φέρνουν όλοι κάτι για το πικ νικ μας, φτιάχνουμε έναν μπουφέ, συναντιόμαστε κάνουμε την πλάκα μας, αστειευόμαστε για τη χαμηλή θερμοκρασία του νερού και ξεκινάμε. Κολυμπάμε από 20 λεπτά έως 1μιση ώρα, όσο θέλει ο καθένας. Άλλοι με στολή και άλλοι χωρίς. Δεν υπάρχουν πρέπει. Τα περισσότερα μέλη μας είναι φανατικοί χειμερινοί κολυμβητές. Η μόνη περίπτωση να αναβάλλουμε την συνάντησή μας είναι να βρέχει πολύ. Έρχονται πάρα πολλοί παρά – αθλητές. Μέσα στο νερό νιώθεις υπέρ –  ήρωας, αήττητος θα έλεγα. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο πράγμα να βγεις από τη βολή σου. Προτείνω απλά να κάνουν το πρώτο βήμα. Ας έρθουν στη θάλασσα και την πρώτη φορά, θα περπατήσουν απλά και θα γνωριστούμε. Την επόμενη φορά, θα ρίξουν λίγο νερό πάνω τους. Κάθε φορά ένα βήμα πιο κοντά στην πολυπόθητη βουτιά. Για μένα η χειμερινή κολύμβηση χτίζει καλό ανοσοποιητικό, σωματικό αλλά και ψυχικό!

Ειρήνη Παππά – 56 ετών – μητέρα δύο παιδιών – μέλος κοινότητας weswim

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, κολυμπούσα. Τη θάλασσα την αγαπώ. Η σχέση μου με το θαλασσινό νερό είναι «ερωτική». Ήθελα εκτός από το καλοκαίρι να δοκιμάσω και το χειμώνα. Ήθελα να το μοιραστώ με τον άντρα μου και να το κάνουμε μαζί. Τον μύησα και εκείνον στην χειμερινή κολύμβηση στην αρχή και οι δύο διστακτικά και τώρα πλέον δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή μας χωρίς αυτό. Για μένα δεν ήταν δύσκολο. Κάθε μέρα κολυμπάω από 30 – 45 λεπτά. Όποιος θέλει να ξεκινήσει χειμερινή κολύμβηση πρέπει να έχει δουλέψει με τον εαυτό του. Γιατί η πρόκληση είναι να υποτάξεις τον εαυτό σου και να ξεπεράσεις τα όριά σου. Ο εξοπλισμός είναι απλός. Χρειαζόμαστε απαραίτητα σημαδούρα για την ασφάλειά μας, μαγιό, σκουφάκι και γυαλιά. Και φυσικά μετά πρέπει να έχουμε μαζί μας ζεστά ρούχα για να τα φορέσουμε. Την ώρα που κολυμπάω γίνομαι «ένα» με το νερό. Η θάλασσα αν την αγαπάς σε «δέχεται» κι αυτή και σε λυτρώνει. Υπάρχουν φορές που μόλις τελειώνω νιώθω σαν να έχω κάνει δέκα ενέσεις αδρεναλίνης. Νιώθεις ότι μπ0ορείς να κατακτήσεις τον κόσμο. Πολλές φορές νιώθω πως θέλω να βγω στο δρόμο και να τους πω «ελάτε να κολυμπήσουμε μαζί!». Σε όποιον το σκέφτεται και θέλει να ξεκινήσει τον συμβουλεύω να μην κολλήσει στα τετριμμένα και να ξε – βολευτεί. Μην κοιτάτε τη θερμοκρασία και την ημερομηνία στο ημερολόγιο. Τολμήστε το! Δεν υπάρχει ούτε ηλικία στην χειμερινή κολύμβηση, μόνο καρδιά ψυχή και αγάπη για τη θάλασσα. Άτομα που έφερα στην ομάδα με ευγνωμονούν που τους μύησα. Η κοινότητά μας είναι ελεύθερη: κανείς δεν νοιάζεται για το αν κολυμπάς γρήγορα ή αργά, ή αν είσαι αδύνατος ή πιο εύσωμος. Ο καθένας κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο. Ταυτόχρονα κάνουμε και την ψυχοθεραπεία μας. Εγώ αν έχω ένα πρόβλημα, πηγαίνω στη θάλασσα και κολυμπάω και με κάποιο τρόπο βρίσκω τη λύση.

Διαφορετικές αφετηρίες, διαφορετικές ζωές, κι όμως το ίδιο νερό τους αγκάλιασε όλους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Στις αφηγήσεις τους δεν υπάρχει ηρωισμός ούτε επίδειξη δύναμης. Υπάρχει μια ήρεμη επιμονή, μια βαθιά ανάγκη για επαφή με κάτι αληθινό. Η χειμερινή κολύμβηση, όπως την περιγράφουν, δεν τους έκανε «άλλους» ανθρώπους, απλώς τους έφερε πιο κοντά σε αυτό που ήδη ήταν. Έμαθαν να ακούνε το σώμα τους, να εμπιστεύονται την ανάσα τους, να στέκονται απέναντι στο κρύο όχι ως αντίπαλο, αλλά ως συνομιλητή.

Κάπου εκεί γεννιέται και το ερώτημα: τι θα συνέβαινε αν, έστω για μια φορά, πλησίαζες τη θάλασσα τον χειμώνα χωρίς βιασύνη; Αν άφηνες τα πόδια σου να αγγίξουν το νερό, αν έκανες ένα βήμα παραπάνω, χωρίς υποσχέσεις και χωρίς στόχους; Ίσως να μην είναι για όλους. Ίσως να μην γίνει ποτέ συνήθεια. Αλλά ίσως να γίνει μια μικρή ρωγμή στην καθημερινότητα, από όπου θα περάσει φως.

Η χειμερινή κολύμβηση δεν ζητά γενναίους, ζητά περίεργους. Ανθρώπους πρόθυμους να δοκιμάσουν, να νιώσουν, να επιστρέψουν στην ακτή λίγο πιο ξύπνιοι απ’ ό,τι μπήκαν. Η θάλασσα της Αττικής θα είναι εκεί, υπομονετική και ανοιχτή, όπως πάντα. Το μόνο ερώτημα που μένει -απαλά και χωρίς πίεση – είναι αν κάποια μέρα θα το τολμήσεις.