Ο άνθρωπος που οραματίστηκε τη νύχτα και όρισε τη διασκέδαση για τέσσερις δεκαετίες: Ο «θρύλος» Λάκης Ραπτάκης δεν μένει πια εδώ

«Δεν υπήρξα ποτέ ούτε μπάρμαν, ούτε πορτιέρης, ούτε DJ, ούτε σερβιτόρος. Έγινα απευθείας επιχειρηματίας» θα πει με περηφάνια πριν από μερικά χρόνια σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του. Και δεν είχε άδικο – σήμερα για να μπεις στη νύχτα πρέπει να την έχεις ζήσει. Ο Λάκης Ραπτάκης απλά οραματίστηκε την νυχτερινή ζωή. Και την έκανε πραγματικότητα.

Για περισσότερα από 40 χρόνια, αυτός ο δαιμόνιος επιχειρηματίας θα συνδέσει το όνομά του με μερικά από τα μεγαλύτερα μαγαζιά της Ελλάδας που έγραψαν τη δική τους ιστορία στη νυχτερινή ζωή της χώρας – θα γίνουν στέκια, το place to be για όλους τους διάσημους, ναοί της διασκέδασης.

Και ο ίδιος; Ένας θρύλος της νύχτας – ο άνθρωπος που ότι περνούσε από το χέρι του γινόταν επιτυχία. Από το Tiffany’s και τη Disco 51 της Θεσσαλονίκης μέχρι την Αίγλη, το Loft και το Φιξ της Αθήνας.

Στη νύχτα με το… καλημέρα

Όσοι τον θυμούνται από το 2ο Γυμνάσιο της Ικτίνου στη Θεσσαλονίκη, λένε για μια φιγούρα γεμάτη χιούμορ – δημοφιλής και αρχηγός της παρέας. Τελειώνοντας το σχολείο θα δοκιμάσει την τύχη του στην αρχιτεκτονική και στο Λονδίνο, αλλά «δεν ήταν για μένα, ιδιαίτερα αν είσαι λίγο ζωηρός όπως εγώ».

Θα έρθει σε κόντρα με τον πατέρα του, θα πάει φαντάρος «κατά λάθος» και θα αποφασίσει να επενδύσει στις εξόδους με τους φίλους του. «Το να δοκιμάσεις ως επιχειρηματίας στη νύχτα δεν ήταν και κάτι πολύ σπουδαίο. Ήταν παρεΐστικο, έβγαινα πολύ και ήξερα τι γίνεται» θα πει.

Η αρχή θα γίνει με το Tiffany’s το 1978. Εμπνευσμένος από τα κλαμπ του Λονδίνου, θα προσπαθήσει να μεταφέρει το κλίμα της εποχής στη Θεσσαλονίκη.

«Σε μια επίσκεψή μου στο Λονδίνο, είδα τις discotheque και μου γεννήθηκε η ιδέα να κάνω κάτι τέτοιο. Ήμουν ο πρώτος που έκανε disco στη Θεσσαλονίκη. Παλιότερα παίζανε τα συγκροτήματα στα μαγαζιά, κι εμείς χορεύαμε. Όταν σταμάτησαν τα συγκροτήματα, άρχισαν να παίζουν οι δίσκοι και να έρχονται τα κλαμπ» είχε πει σε συνέντευξή του.

Η disco σύντομα θα γίνει μπαρ – εστιατόριο και μετά θα ξεκινήσει η… επέκταση. Η Disco 51 και το Prive, ό,τι αγγίζει γίνεται επιτυχία, με ουρές έξω από τα μαγαζιά του, με τους διάσημους της εποχής να φωτογραφίζονται στις μπάρες του και να χορεύουν στις πίστες του.

Και όχι, η επιτυχία του δεν είναι τυχαία. Ο Λάκης Ραπτάκης ακολουθούσε τα βήματα των επιτυχημένων club – restaurant και επιχειρηματιών του εξωτερικού. Και όλα αυτά χωρίς διαδίκτυο και social media. Απλά με πολύ δουλειά.

«Έπρεπε να διαβάσουμε και να μάθουμε. Μάθαινες για ένα μαγαζί στη Μαδρίτη ή την Βαρκελώνη. Έπρεπε να πάρεις το αεροπλάνο, να πας εκεί, να δεις τι μουσικές παίζουν, πώς είναι, τι καινούργια υλικά έχουν βγει» θα πει σε συνέντευξή του. «Και μετά να έρθεις και να τα προσαρμόσεις στην ελληνική αγορά. Γινόσουν πιο δημιουργός».

Το «πείραμα» της Αθήνας

Το 1988 θεώρησε ότι τα σύνορα της Θεσσαλονίκης δεν τον χωρούσαν και θα κάνει τη μεγάλη κίνηση πείραμα για την Αθήνα – με μια πρώτη στάση στην τουριστική Ρόδο,

Το όνομα του πειράματος; Αίγλη. Ένα μυθικό στέκι στο κέντρο της Αθήνας, από το οποίο θα παρελάσουν όλα τα μεγάλα ονόματα made in Greece – και πολλά του εξωτερικού. Από την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τον Δημήτρη Χορν, την Ειρήνη Παπά, τον Μάνο Χατζιδάκι, την Κάτια Δανδουλάκη μέχρι τον Τζιανφράνκο Φερέ και την Μονσεράτ Καμπαγιέ.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Aliki Vougiouklaki Official (@alikivougiouklakiofficial)

«Όταν είδα την Αίγλη, διαπίστωσα αμέσως ότι ήταν ένας εκπληκτικός χώρος, αλλά ο τότε ιδιοκτήτης είχε σχεδόν πτωχεύσει και είχε φύγει για τη Γερμανία. Οι σερβιτόροι ήταν κάτι γεροντάκια που δούλευαν εκεί για δεκαετίες» είχε πει κάποτε ο Λάκης Ραπτάκης. Θα το μεταμορφώσει και θα το κάνει το πιο αριστοκρατικό κλαμπ της πόλης.

Οι στιγμές στην Αίγλη έγραψαν ιστορίες – ιστορίες που μεταμορφώθηκαν σε urban legends. Όπως η βραδιά με αφορμή την τότε νεα ταινία του Τζέιμς Μποντ, με τις φήμες να λένε ότι ο κόσμος στην ουρά κουνούσε πεντοχίλιαρα στους ανθρώπους της πόρτας για να μπει στο κατάμεστο κλαμπ.

Από την Αθήνα έως τη Θεσσαλονίκη η νύχτα έχει την υπογραφή του Λάκη Ραπτάκη και εκείνος είναι ο ορισμός της νύχτας.

Το στοίχημα της Νέας Υόρκης

Όταν και τα σύνορα της Ελλάδας έδειξαν… μικρά, έκανε την κίνηση για την απέναντι όχθη του Ατλαντικού. Επόμενος σταθμός, η Νέα Υόρκη.

«Όταν έβαλα το πόδι μου στην Ν. Υόρκη, έπρεπε να τα παρατήσω όλα εδώ. Είναι πολύ μακριά. Στον τομέα της διασκέδασης είναι λίγο δύσκολο να είσαι κι εδώ κι εκεί» είχε πει κάποτε για την αρχή του.. τέλους.

Το στοίχημα στο Μεγάλο Μήλο το έχασε, όπως και μεγάλο μέρος από την περιουσία του. «Εφτασα κοντά να πετύχω, αλλά δεν τα κατάφερα» θα πει, αλλά χωρίς να το μετανιώνει – τουλάχιστον 100%.

Άλλωστε «είμαι μαγαζοπαίκτης. Μου αρέσει η ιδέα του καινούργιου χώρου. Δεν μου αρέσει η ρουτίνα. Αν μπεις στη ρουτίνα, δεν έχει ενδιαφέρον. Αν μου πεις τώρα για ένα μαγαζί και πιστέψω πως μπορεί να πάμε καλά, μπορώ να βάλω όλα μου τα λεφτά εκεί» είχε δηλώσει.

Ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό για να του πάρει το παράσημο του θρύλου της νύχτας. «Συγκινείσαι όταν στο λένε άνθρωποι που πέρασαν καλά στα μαγαζιά μου. Μου δίνει μια χαρά. Λέω πως κάτι έκανα κι εγώ, άφησα ένα έργο. Δεν πήγα κατά διόλου» θα πει το 2017 στο bizznews.gr και στην Άννα Τσιάλτα, τότε που τα φώτα είχαν σβήσει και η νυχτερινή διασκέδαση είχε αλλάξει.

Και πως θα μπορούσε να αλλάξει. Ο Λάκης Ραπτάκης ήταν ένας θρύλος της νυχτερινής ζωής της Ελλάδας – και θα είναι για πάντα.