Στις 3 Μαΐου 2025, ανήμερα των 7ων γενεθλίων της Χιντ Ρατζάμπ, το Hind Rajab Foundation κατέθεσε καταγγελία για εγκλήματα πολέμου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ) της Χάγης, ονοματίζοντας τους δολοφόνους της 6χρονης Παλαιστίνιας, της οικογένειάς της και των διασωστών από την IDF.
«Μετά από έναν χρόνο ακούραστης έρευνας, έχουμε εντοπίσει την υπεύθυνη στρατιωτική μονάδα, καθώς και τον διοικητή που ηγήθηκε της επιχείρησης που σκότωσε την Ρατζάμπ, την οικογένειά της και τους δύο γιατρούς που προσπάθησαν να τη σώσουν» ανέφερε η οργάνωση.
Στην καταγγελία του το ίδρυμα κατονομάζει τον Αντισυνταγματάρχη Μπένι Αχαρόν, Διοικητή της 401ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF). Ο Αχαρόν έδωσε εντολή να δολοφονηθεί η οικογένεια της Χιντ Ρατζάμπ, η ίδια και οι διασώστες της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου στη συνοικία Τελ αλ-Χάουα, στις 29 Ιανουαρίου 2024.
Η Χιντ Ρατζάμπ ήταν μόλις έξι ετών με την έκκληση της για βοήθεια να έχει γίνει ένα σπαραξικάρδιο, εκκωφαντικά οδυνηρό, ντοκουμέντο μνήμης για το έγκλημα εις βάρος των Παλαιστινίων από τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ στη Γάζα. «Φοβάμαι τόσο πολύ… παρακαλώ ελάτε» έλεγε ψιθυριστά.
Η Γουίσαμ Χαμάντα, μητέρα της Χιντ, εξομολογήθηκε ότι η εξάχρονη της είπε ότι δεν μπορούσε να μιλήσει επειδή αιμορραγούσε το στόμα της, αλλά δεν ήθελε να το σκουπίσει, ώστε η μητέρα της να μην χρειαστεί να το καθαρίσει.
«Της είπα: “Δεν πειράζει, σκούπισε το στόμα σου και θα το πλύνω, γλυκιά μου”. Σκούπισε το στόμα με το μανίκι της και η φωνή χάθηκε. Ήταν ακριβώς 7 το απόγευμα. Η φωνή εξαφανίστηκε εντελώς», είπε η Χαμάντα.
Σήμερα η τραγωδία της Χιντ Ρατζάμπ απαιτεί να ακουστεί με όχημα την ταινία Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ (The Voice of Hind Rajab) της Τυνήσιας σκηνοθέτιδας Καουτέρ Μπεν Χάνια.
Η Γουασίμ Χαμάντα πλέον έχει μια αποστολή. Να μην αφήσει κανένα άλλο παιδί στη Γάζα να πεθάνει όπως η μικρή Χιντ. Η Χαμάντα γράφει για το έγκλημα της ανθρωπότητας και την απώλεια μιας φωνής που έπνιξε το αίμα, στους New York Times:
–
Στις 29 Ιανουαρίου 2024, η φωνή της κόρης μου Χιντ έφτασε σε μένα για τελευταία φορά. Έχουν περάσει δύο χρόνια, αλλά η απουσία της εξακολουθεί να είναι ο πιο δυνατός ήχος στο σπίτι μας.
Εκείνη την ημέρα, η Χιντ ήταν παγιδευμένη σε ένα μικρό αυτοκίνητο περικυκλωμένη από άρματα μάχης του Ισραηλινού Στρατού. Τα ξαδέρφια της κείτονταν νεκρά δίπλα της. Τα ρούχα της ήταν βουτηγμένα στο αίμα τους. Ήταν 5 ετών, ψιθυρίζοντάς μου στο τηλέφωνο ότι έπρεπε να πάει στην τουαλέτα. Μίλησε επίσης με τους διασώστες, οι οποίοι προσπάθησαν να την παρηγορήσουν όσο περίμενε ένα ασθενοφόρο, μια συνομιλία που ηχογραφήθηκε και αργότερα ακούστηκε σε όλο τον κόσμο.
Η κόρη μου, η Χιντ Ρατζάμπ, γεννήθηκε στις 3 Μαΐου 2018, μετά από χρόνια υπογονιμότητας, χρόνια προσευχής, χρόνια πίστης ότι ο Θεός είχε κλείσει μια πόρτα που δεν θα άνοιγε ποτέ.
Όταν τελικά έμεινα έγκυος, ένιωσα ότι κουβαλούσα την ίδια μου την ελπίδα. Η γέννησή της ήταν δύσκολη – παραλίγο να την χάσω – αλλά όταν έβαλαν το μικροσκοπικό της σώμα στην αγκαλιά μου, ψιθύρισα μια προσευχή που έγινε υπόσχεση μεταξύ μας: «Θεέ μου, ας μείνει το άρωμά της μαζί μου. Και όταν η ζωή με συντρίψει, ας είναι το άρωμα της Χιντ αυτό που με βοηθά να συνεχίσω».
Δεν ήξερα ότι αυτή η προσευχή, μια απλή ευχή από μια νέα μητέρα, θα γινόταν το μόνο νήμα που θα με κρατούσε ενωμένη στον εφιάλτη που επρόκειτο να έρθει. Η ζωή στη Γάζα δεν είναι σαν τη ζωή οπουδήποτε αλλού. Τα παιδιά μου και εγώ δεν ξέρουμε αυτό που οι άνθρωποι σε άλλες χώρες αποκαλούν συνηθισμένη ζωή. Έχουμε ζήσει μόνο στα πρόθυρα του εκτοπισμού ή του θανάτου. Στις πιο σκοτεινές μας στιγμές, όταν ο φόβος πλησίαζε και η επιβίωση φαινόταν αδύνατη, η μυρωδιά της Χιντ με ηρεμούσε.
Όλα όσα είχαμε υπομείνει ως οικογένεια ξαφνικά ένιωθα σαν να είχαν οδηγήσει σε εκείνη την αφόρητη στιγμή πριν από δύο χρόνια. Είχαμε γλυτώσει από συνεχή ισραηλινό βομβαρδισμό. Είχαμε τρέξει για να σώσουμε τη ζωή μας περισσότερες φορές από όσες μπορώ να μετρήσω. Στις 29 Ιανουαρίου, έπρεπε να φύγουμε ξανά.
Αφού η Χιντ μπήκε σε ένα αυτοκίνητο με έξι μέλη της οικογένειας, το αυτοκίνητο δέχτηκε πυρά. Όλοι στο αυτοκίνητο εκτός από την Χιντ σκοτώθηκαν. Το να ακούω την κόρη μου να είναι παγιδευμένη, να παρακαλάει για τη βοήθειά μου, ήταν ένα είδος πόνου που καμία μητέρα δεν πρέπει να βιώνει.
Καθώς μιλούσα μαζί της, οι εργαζόμενοι της Παλαιστινιακής Ερυθράς Ημισελήνου ήταν επίσης στο τηλέφωνο μαζί της από τη βάση τους. Ήξεραν ακριβώς πού βρισκόταν. Πριν χάσω την επαφή μαζί της, ένα ασθενοφόρο ήταν λίγα λεπτά μακριά. Λεπτά.
Είχαν προσπαθήσει να πάρουν άδεια από τις ισραηλινές αρχές για να τη σώσουν νωρίτερα, αλλά χρειάστηκαν περίπου τρεις ώρες για να τους δοθεί το πράσινο φως. Όταν τελικά στάλθηκε ένα ασθενοφόρο και έφτασε κοντά στην Χιντ, δέχτηκε πυρά και οι δύο νοσηλευτές που επέβαιναν σκοτώθηκαν.
Σχεδόν δύο εβδομάδες αργότερα, η Χιντ βρέθηκε νεκρή στο αυτοκίνητο. Οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν δηλώσει ότι το ασθενοφόρο δεν χρειαζόταν την άδειά τους και ότι δεν είχαν βρεθεί στην περιοχή. Αλλά πολλαπλές έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν παρόντες και πιθανότατα σκότωσαν την Χιντ και τα άλλα μέλη της οικογένειάς μας.
Να τι ξέρω: Η κόρη μου πέθανε μόνη της, παρακαλώντας κάποιον να έρθει να την πάρει. Εγώ δεν μπορούσα.
Η Χιντ ήταν έξυπνη πέρα από την ηλικία της. Της έμαθα να γράφει πριν καν πατήσει το πόδι της σε τάξη. Έχω ακόμα το πρώτο της σχολικό τετράδιο. Όταν ξεκίνησε το σχολείο, οι δάσκαλοι έμειναν έκπληκτοι: Είχε απαντήσεις σε όλα, στα αραβικά και τα αγγλικά.
Αγαπούσε τον μικρό της αδερφό, τον Ιγιάντ, με μια τρυφερότητα που δύσκολα μπορώ να εκφράσω με λόγια. Τον φρόντιζε με τρόπους πολύ πέρα από την ηλικία της – μια αληθινή μεγαλύτερη αδερφή, μια προστάτιδα. Ακόμα και τώρα, ρωτάει: «Τι υποτίθεται ότι θα κάνω χωρίς αυτήν;»
Δεν έχω την απάντηση.
Κανένα παιδί δεν αξίζει να πεθάνει όπως η Χιντ, όπως ακριβώς κανένα παιδί δεν πρέπει να ζει υπό τη συνεχή απειλή βομβαρδισμού, πείνας και εκτοπισμού. Η κόρη μου ήταν απλώς ένα από τα δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνια παιδιά στη Γάζα των οποίων οι ιστορίες τελείωσαν πριν καν ξεκινήσουν. Τουλάχιστον 20.000 παιδιά έχουν σκοτωθεί από τον Οκτώβριο του 2023. Είκοσι χιλιάδες μέλλοντα, σβησμένα.
Όταν η σκηνοθέτιδα Καουτέρ Μπεν Χάνια επικοινώνησε μαζί μου για να κάνει μια ταινία για τις τελευταίες ώρες της Χιντ, δίσταζα. Ακόμα πνιγόμουν στη θλίψη. Η ιδέα να ξαναζήσω εκείνες τις στιγμές με τρομοκρατούσε. Αλλά ήξερα επίσης ότι αν ο κόσμος δεν άκουγε την Χιντ, η δολοφονία της θα γινόταν ένας ακόμη χαμένος αριθμός. Ίσως αν ο κόσμος άκουγε τη φωνή της, σκέφτηκα, να μπορούσαν να σωθούν και άλλα παιδιά.
Η προστασία των παιδιών στη Γάζα πρέπει να σημαίνει πραγματική προστασία. Καταρχάς, σημαίνει μια κατάπαυση του πυρός που σώζει πραγματικά ζωές, όχι μια που υπάρχει μόνο στα χαρτιά.
Περισσότερα από 100 παιδιά έχουν σκοτωθεί από τότε που ξεκίνησε επίσημα η κατάπαυση του πυρός.
Σημαίνει να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί και η διεθνής ροή όπλων προς ένα καθεστώς που σαφώς επιδιώκει να συντρίψει το πνεύμα μας και να μας σβήσει.
Σημαίνει να ανοίξουν περισσότεροι ιατρικοί διάδρομοι και να επιτραπεί η είσοδος περισσότερων τροφίμων. Σημαίνει να διασφαλιστεί η λογοδοσία, όχι μόνο για τον θάνατο της Χιντ αλλά και για εκείνα τα χιλιάδες παιδιά των οποίων οι ζωές κλάπηκαν.
Όταν ο κόσμος σιωπά κόσο τα παιδιά σκοτώνονται, λιμοκτονούν και εκτοπίζονται, αυτή η σιωπή είναι συνενοχή. Κάθε παιδί που πεθαίνει περιμένοντας να σωθεί αντιπροσωπεύει μια αποτυχία της ανθρωπότητας.
Είμαι μητέρα από τη Γάζα. Κάποτε φορούσα το άρωμα της κόρης μου σαν πανοπλία για να συνεχίσω. Τώρα το φοράω επειδή είναι το μόνο που μου έχει απομείνει.
Ζω για να κουβαλάω τη φωνή της Χιντ, ώστε να σωθούν και άλλα παιδιά. Ας είναι αυτή που θα κινήσει τον κόσμο ώστε να δει επιτέλους ότι τα παιδιά της Γάζας έχουν το δικαίωμα να ζουν, να μεγαλώνουν και να ονειρεύονται, όπως όλα τα άλλα παιδιά.
Η δολοφονία της κόρης μου Χιντ δεν με έχει συντρίψει. Με αφήνει με την ευθύνη μιας μητέρας να προσπαθήσω να διασφαλίσω ότι κανένα άλλο παιδί δεν θα μείνει χωρίς φωνή.
–
Το σπαρακτικό δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ για τη δολοφονία της Παλαιστίνιας Χιντ Ρατζάμπ από το Ισραήλ προτάθηκε για Όσκαρ.
Η ταινία της Καουτέρ Μπεν Χάνια είναι υποψήφια για το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας.
Η Φωνή της Χιντ Ρατζάμπ κέρδισε το Μεγάλο Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής, τον Ασημένιο Λέοντα, στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας τον Σεπτέμβριο.
Η 98η απονομή των βραβείων Όσκαρ θα πραγματοποιηθεί στις 15 Μαρτίου στο Λος Άντζελες.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 29.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/marek-piwnicki-L3Yg5RtS_JA-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442
