Ισραηλινός αναλυτής: Το έργο της Γροιλανδίας, η Ευρώπη το ξαναείδε με την Κύπρο

Η εγκληματική ανοχή της ΕΕ που οδήγησε στην «προσαρμογή» στα τετελεσμένα που δημιούργησε η Τουρκία στην Κύπρο μετά την εισβολή, φαίνεται να επαναλαμβάνεται σήμερα στην περίπτωση της Γροιλανδίας.

Αυτό αναφέρει ο Ισραηλινός ειδικός στην άμυνα Shay Gal, τη στιγμή που οι Ευρωπαίοι ηγέτες προσπαθούν να ορθώσουνε ανάστημα στις απειλές του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ για αγορά, προσάρτηση ή κατάληψη της ημιαυτόνομης Γροιλανδίας.

Το ερώτημα για τον Γκαλ δεν είναι πλέον αν η κυριαρχία αμφισβητείται, αλλά αν η Ευρώπη είναι πρόθυμη να την επιβάλλει πριν η διάβρωση γίνει μη αναστρέψιμη, όπως έγινε με την Κύπρο μετά το 1974 σύμφωνα με τον ίδιο.

«Η Ευρώπη το έχει ξαναδεί. Η Κύπρος το ζει εδώ και πέντε δεκαετίες. Ένα στρατιωτικό τετελεσμένο παγιώθηκε μέσω πολιτικών μέσων: υποδομές, κοινής ωφέλειας υπηρεσίες, εποικισμός, εξάρτηση. Τα Βαρώσια αναδιαμόρφωσαν τα δεδομένα επί του εδάφους. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου αναγνωρίζει τον αποτελεσματικό έλεγχο της Τουρκίας. Η Ευρώπη καταδίκασε, προσαρμόστηκε και προχώρησε. Το δίκαιο έμεινε στα χαρτιά. Η εξάρτηση έγινε πραγματικότητα. Η κυριαρχία διαβρώνεται μέσω συσσώρευσης, όχι μέσω διακήρυξης» λέει ο Gal.

Τα ευρωπαϊκά αντανακλαστικά

Ο Ισραηλινός συγκρίνει τις δύο περιπτώσεις, υποστηρίζοντας ότι στην Γροιλανδία υιοθετήθηκαν σταδιακά πολιτικές που γίνονταν αποδεκτές από την Ευρώπη, όπως ακριβώς έγινε στην κατεχόμενη Κύπρο.

«Στον κατεχόμενο βορρά, το μη αναστρέψιμο ενσωματώθηκε στην καθημερινότητα μέσω νερού, ηλεκτρισμού, δεδομένων και διοίκησης. Ο έλεγχος ενσωματώθηκε στη ρουτίνα. Στη Γροιλανδία, τα εργαλεία διαφέρουν αλλά η λογική ισχύει: δικαιώματα βάσεων, κεφάλαιο, κρίσιμα ορυκτά, συνδεσιμότητα, αφήγημα. Όχι κατάκτηση, αλλά μετατροπή. Όχι σημαίες, αλλά λειτουργίες» λέει.

Για τον Gal, η Κύπρος αποκαλύπτει επίσης το ευρωπαϊκό αντανακλαστικό. «Για χρόνια, η ΈΕ διαχειριζόταν τα πέριξ της κατοχής δίχως να την αντικρούει: πλαίσια ανανεώνονταν, εντολές παρατείνονταν, βοήθεια προγραμματιζότανε. Το αποτέλεσμα ήταν λειτουργική συνενοχή, μια παρανομία σταθεροποιημένη μέσω διαδικασιών. Ο κίνδυνος για τη Γροιλανδία δεν είναι ο εξαναγκασμός, αλλά η επανάληψη. Όταν η Ευρώπη επιλέγει τη διαχείριση αντί της επιβολής, η πίεση παγιώνεται σε γεγονός πριν καν ονομαστεί».

Για τον ίδιο, η διάκριση έχει σημασία, διότι όχι κάθε χρήση ισχύος είναι παράνομη, αλλά ούτε κάθε επίκληση νομιμότητας αντέχει στον χρόνο.

Ίδιο μοτίβο

Είναι η ίδια μέθοδος που η Ευρώπη γνωρίζει από την Κύπρο, διαπιστώνει ο ειδικός, υπογραμμίζοντας πως ό,τι οικοδόμησε η Άγκυρα στον κατεχόμενο βορρά μέσω υποδομών, κοινής ωφέλειας υπηρεσιών και εξάρτησης, η Ουάσιγκτον το δοκιμάζει τώρα στη Γροιλανδία μέσω δικαιωμάτων βάσεων, κεφαλαίου, στρατηγικής συνδεσιμότητας και αφηγήματος. Διαφορετικοί δρώντες, διαφορετικά θέατρα, ίδια λογική.

«Όχι κατάκτηση, αλλά μετατροπή. Όχι σημαίες, αλλά λειτουργίες. Η κυριαρχία δεν αρπάζεται· υπερκεράζεται ανταγωνιστικά, μέχρι οι εναλλακτικές να μοιάζουν ριψοκίνδυνες, μοναχικές και μη ρεαλιστικές», λέει χαρακτηριστικά.

Έτσι, ο ίδιος έβλεπε ένα μοτίβο πολύ πριν από τις πρόσφατες δηλώσεις του Προέδρου Τραμπ, δηλαδή μόνιμη διπλωματική παρουσία στο Νουούκ, διευρυμένες ρυθμίσεις βάσεων, στρατηγικές υποδομές, κεφάλαιο αναπτυγμένο με συναίνεση και συμμαχική «ευπρέπεια».

Αυτά καταλήγει δεν ήταν σήματα αλλά γεγονότα, «χτισμένα με υπογραφές και προϋπολογισμούς, άρα δυσκολότερα αναστρέψιμα. Η Ευρώπη απάντησε διαδικαστικά. Η Ουάσιγκτον ενήργησε. Η παρουσία και το κεφάλαιο διαμόρφωσαν αποτελέσματα».