Ανακουφισμένος ο Π. Βασιλόπουλος «φωνάζει» μέσω του in.gr… «Ναι, πάμε Βερολίνο»

102

Ουφ… κάπως έτσι έκανα το βράδυ της Πέμπτης, όταν συνειδητοποίησα ότι το παιχνίδι με τη Ρεάλ στο Βισταλέγκρε, τελείωσε και μου έφυγε αμέσως όλη η πίεση που είχα! Εμείς ήμασταν αυτοί που προκρίθηκαν στο φάιναλ φορ του Βερολίνου και καταφέραμε να επανέλθει ο Ολυμπιακός στις τέσσερις καλύτερες ομάδες της Ευρώπης.

Όλα ξεκίνησαν στα τελευταία 40 δευτερόλεπτα του αγώνα και ήταν τα πιο όμορφα που δεν περιγράφονται με λόγια γιατί πολύ απλά είναι κάτι που βγαίνει μέσα από την ψυχή σου και χαίρεσαι με αυτό που έχει καταφέρει η ομάδα.

Βέβαια, ξέρω ότι θα βρεθούν αρκετοί που θα πουν «σιγά μωρέ, τι καταφέρατε; Με το μπάτζετ που έχετε, φυσιολογικό ήταν να πάτε…». Εδώ γελάμε! Δεν θέλω να ασχοληθώ με το τι θα πει κάποιος για εμάς γιατί όπως ξέρετε, όσοι είναι έξω από τον «χορό», ξέρουν πολλά τραγούδια.

Εγώ το μόνο που θα…. τραγουδήσω είναι για λίγο είναι αυτό που έχουμε και στην παρουσίαση της ομάδας: «Berlin, Berlin, Berlin».

Για να πω την αλήθεια, μετά το ματς με τη Ρεάλ, ρωτούσα τα παιδιά που έχουν μεγαλύτερη εμπειρία από εμένα, πως είναι να βρίσκεσαι στο φάιναλ φορ.

Τι γίνεται, που μένεις, κλπ. Αυτή είναι η μαγεία του αθλητισμού, ότι ακόμα και αν τα έχεις ζήσει όλα και τα έχεις πάρει όλα (πράγμα που εγώ ακόμα δεν έχω πετύχει), κάθε φορά η συγκίνηση είναι ίδια.

Η χαρά ακόμα μεγαλύτερη και το πάθος γίνεται σαν φλόγα που δεν σβήνει με τίποτα, παρά μόνο δυναμώνει, όπως όταν έχει δυνατό αέρα και κακοκαιρία. Εμείς τη ζήσαμε τη… δική μας θύελλα, μέσα από αυτούς που μας αμφισβήτησαν και τάχθηκαν εναντίον μας.

Το βλέπω ακόμα πιο έντονα στα παιδιά που ήδη έχουν κατακτήσει τα πάντα, όπως ο Παπαλουκάς, ο Βούισιτς και ο Χαλπερίν. Πώς να μην παλέψεις για αυτή την ομάδα, όταν ο Νίκολα για παράδειγμα, ο οποίος είχε πόνους στη μέση και σχεδόν δεν μπορούσε να περπατήσει, εκείνος σε όλο το παιχνίδι ήταν όρθιος προσπαθώντας να μας εμψυχώσει και να μας κρατήσει ήρεμους στο παιχνίδι.

Ένα παιχνίδι που όλοι θέλαμε να κερδίσουμε και η ενέργεια μας έβγαινε κάπως… ανάποδα, σε ένα γήπεδο που είχε απίστευτη φασαρία και τρομερή κερκίδα, αλλά πάντα σε αθλητικά πλαίσια, χωρίς να φοβάσαι για τη σωματική σου ακεραιότητα.

Όλα αυτά ήθελα να σας τα γράψω από το αεροπλάνο της επιστροφής, αλλά τελικά δεν τα κατάφερα, λόγω τεχνικών προβλημάτων. Μην φανταστείτε ότι έγιναν τρομερά πράγματα στην καμπίνα.

Απλά ήταν πολύ πιο ευχάριστο το ταξίδι και περνάει πολύ πιο εύκολα η ώρα. Οι πανηγυρισμοί τελείωσαν όταν φύγαμε από το γήπεδο.

Για όσους δεν το γνωρίζουν, θέλω να πω ότι πρόκειται για ένα γήπεδο φτιαγμένο για να γίνονται και ταυρομαχίες και έτσι κάτω από το παρκέ έχει άμμο. Νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε παραλία., ενώ σε κάποια σημεία, έχει λακκούβες και η μπάλα δεν «σκαει» καλά.

Μάλιστα στην ατμόσφαιρα μύριζε και λίγο από τους ταύρους που έχει εκεί μέσα, αλλά ευτυχώς αυτή τη φορά δεν ήμασταν εμείς ο ταύρος, αλλά ο… ταυρομάχος.

Και αφού πλέον έχω χρόνο, θα σας γράψω και ένα αστείο περιστατικό που συνέβη κατά την αναχώρηση της ομάδας από το γήπεδο και έχοντας το «εισιτήριο» του φάιναλ φορ του Βερολίνου, στις… αποσκευές μας.

Στον δρόμο, λοιπόν, δύο αγανακτισμένοι φίλαθλοι της Ρεάλ που εντόπισαν το λεωφορείο μας, άρχισαν να μας βρίζουν και να μας κάνουν τις γνωστές… άκομψες χειρονομίες.

Ο ένας ήταν τόσο «φορτωμένος» που συνέχισε να μας βρίζει μέχρι και την τελευταία στιγμή που μας έχασε από τα μάτια του. Σε κάποια στιγμή, όμως, κοιτώντας το λεωφορείο μας, δεν πρόσεξε ένα δέντρο που ήταν μπροστά του με αποτέλεσμα να πέσει επάνω του και στη συνέχεια στο έδαφος!

Ε, δεν κρατηθήκαμε και ξεσπάσαμε σε γέλια, ενώ ο άτυχος φίλος της Ρεάλ, περπατούσε πιάνοντας το πονεμένο κεφάλι του.

Όπως πάντα θα αναφερθώ και στο… φαγητό! Αυτοί οι Ισπανοί έχουν μία κακιά συνήθεια. Τα φαγητά τους και ιδιαίτερα τα κρέατα, έφταναν από μόνα τους στο τραπέζι, αλλά δυστυχώς για εμάς ήταν σχεδόν πάντα άψητα! Έτσι, το καλό φαγητό το «κυνηγούσαμε».

Κλείνοντας θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους προέδρους μας που μας στήριξαν τόσο πολύ, στο προπονητικό τιμ και στους συμπαίκτες μου που μου έδωσαν τη χαρά και την ευκαιρία να λάβω μέρος κι εγώ σε αυτή τη μεγάλη γιορτή του μπάσκετ.

Φυσικά, στέλνω ένα μεγάλο ευχαριστώ και σε όλους εσάς με την υπόσχεση ότι τα καλύτερα έρχονται…

– Ντέρμπι «δικεφάλων» στην Α1

– Παύλος για το φάιναλ φορ και… ΠΑΕ

– blogάρετε με τον Βασιλόπουλο

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ