Βιμ Βέντερς, ένας ακόμη διεκδικητής του Χρυσού Φοίνικα με το «Dont Come Knocking»

38

Μια ακόμη ταινία, το Dont Come Knocking του Βιμ Βέντερς (βραβευμένου παλιότερα με το Χρυσό Φοίνικα για την ταινία του Παρίσι-Τέξας) προστέθηκε σε εκείνες με τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσουν ένα από τα σημαντικά βραβεία του 58ου Φεστιβάλ των Καννών.

Την Πέμπτη επίσης προβλήθηκε και η ισραηλινή ταινία Ελεύθερη ζώνη του Αμος Γκιτάι, ενώ στο τμήμα «Κλασικές ταινίες των Καννών» προβλήθηκε η βουβή ταινία Beyond the Rocks (1922) που σκηνοθέτησε ο Σαμ Γουντ, με πρωταγωνιστές τον Ροδόλφο Βαλεντίνο και τη Γκλόρια Σουάνσον, ταινία που μέχρι πρόσφατα θεωρείτο χαμένη και την αποκατάστασή της ανέλαβε το Μουσείο της Ολλανδίας.

Στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε την προβολή της ταινίας του, ο Βιμ Βέντερς, περιστοιχισμένος από τους πρωταγωνιστές του Σαμ Σέπαρντ, Τιμ Ροθ και Σάρα Πόλι, εξήγησε πως για δεύτερη φορά συνεργάστηκε με τον κάουμποϋ-ηθοποιό και συγγραφέα Σέπαρντ, με τον οποίο είχε συνεργαστεί και πριν από 20 χρόνια στην ταινία Παρίσι-Τέξας, όπου ο Σέπαρντ είχε γράψει το σενάριο και πρωταγωνιστούσε.

«Στο Παρίσι-Τέξας δεν ήθελε να παίξει το ρόλο, γιατί είχε γράψει το σενάριο κι αισθανόταν πολύ κοντά στο θέμα. Τελικά, όμως τον έπεισα και το έπαιξε θαυμάσια. Στη νέα ταινία δεν χρειάστηκε να του το ζητήσω, ο ίδιος ήθελε πολύ να παίξει αυτό το ρόλο» ανάφερε ο Βέντερς.

Στο Dont Come Knocking ο Βέντερς αφηγείται την ιστορία ενός ηθοποιού, παλιού πρωταγωνιστή σε γουέστερν, που απηυδισμένος από τη ζωή του, εγκαταλείπει το γύρισμα μιας ταινίας β κατηγορίας, σε αναζήτηση απαντήσεων στα υπαρξιακά του προβλήματα για να ανακαλύψει, όταν επισκέπτεται τη μητέρα του, πως εδώ και 20 περίπου χρόνια είχε αποκτήσει ένα γιο με μια από τις γυναίκες που γνώρισε στα γυρίσματα μιας ταινίας.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας εστιάζεται στο ταξίδι του ήρωα να βρει και να γνωρίσει το γιο του. Ταξίδι που τον φέρνει σε επαφή με τη μητέρα του γιου του, καθώς και με μια νεαρή κοπέλα, άγνωστη κι αυτή κόρη του από άλλη γυναίκα. Με σκηνές στημένες με φροντίδα και έμπνευση, με τους χώρους να χρησιμοποιούνται για να εκφράσουν τα αισθήματα και τη ψυχολογία του πρωταγωνιστή του, ο Βέντερς καταγράφει τη μοναξιά του ήρωά του, αλλά και τις συναντήσεις τους με τα διάφορα πρόσωπα.

Η σκηνή του φινάλε με την κόρη του είναι από τις πιο δυνατές και τρυφερές της ταινίας, από τις καλύτερες που μας έδωσε ο Βέντερς τα τελευταία χρόνια.

Στην ταινία Ελεύθερη ζώνη, ο Γκιτάι αφηγείται το ταξίδι της Ρεβέκας, μιας νεαρής εβραϊκής καταγωγής Αμερικανίδας, μαζί με δυο άλλες γυναίκες -μια Εβραία και μια Παλαιστίνια- προς την «ελεύθερη ζώνη» της Ιορδανίας, όπου μια από τις γυναίκες πρόκειται να πάρει ένα χρηματικό ποσό από συνεργάτη του συζύγου της.

Ευκαιρία για τον Γκιτάι να κάνει ένα σχόλιο πάνω στην καυτή κοινωνική και πολιτική κατάσταση της περιοχής μέσα από τις σχέσεις που αρχίζουν να αναπτύσσονται ανάμεσα στις τρεις γυναίκες, αν και πρέπει να αναφερθεί συχνά πέφτει στην παγίδα των κλισέ και των σχηματικών χαρακτήρων.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ