Η αμερικανική πολιτική επικαιρότητα στις οθόνες του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας

38

Μεγάλα ονόματα έκαναν την εμφάνισή τους την Πέμπτη στη Βενετία, στην 61η Μόστρα, ενώ πολλές ήταν οι αναφορές στην αμερικανική πολιτική επικαιρότητα από τον σκηνοθέτη Τζόναθαν Ντέμι και την πρωταγωνόστριά του στον Ανθρωπο από τη Μαντζουρία, Μέριλ Στριπ.

Ένα από τα αμερικανικά πολιτικά θρίλερ, που έχουν αναμφισβήτητα γράψει κινηματογραφική ιστορία, είναι ο Ανθρωπος από τη Μαντζουρία (The Manchurian candidate), που σκηνοθέτησε το 1962 ο Τζον Φρανκενχάιμερ, βασισμένος στο μπεστ σέλερ του Ρίτσαρντ Κόντον, γραμμένο το 1959.

Όπως αναφέρει Το Βήμα, η ταινία σχολίαζε την ψυχροπολεμική παράνοια της εποχής της, μέσα από την ιστορία μιας ομάδας Αμερικανών πολεμιστών, αιχμαλώτων στην Κορέα, στους οποίους ασκείται πλύση εγκεφάλου, ώστε να χρησιμοποιηθούν ως πιόνια κατά της κυβέρνησής τους άμα τη επιστροφή τους στις ΗΠΑ.

O Τζόναθαν Ντέμι, ωστόσο, ο οποίος εκτός συναγωνισμού παρουσίασε την Πέμπτη στη Μόστρα τη δική του εκδοχή με τον ίδιο τίτλο επί του ιδίου θέματος, δεν έφτιαξε ένα καθαυτό ριμέικ. Χρησιμοποιώντας ως βάση τον «σκελετό» του πρωτοτύπου, τοποθέτησε τη δική του ιστορία στον πόλεμο του Κουβέιτ, για να επεξεργασθεί ιδέες γύρω από τη δράση των παρακρατικών οργανώσεων εντός Αμερικής.

Oργανώσεις, οι οποίες βρίσκουν τρόπους, για να ορίσουν τις δικές τους κυβερνήσεις και να εξυπηρετήσουν τα παντοδύναμα οικονομικά τραστ, τα οποία τις στηρίζουν. Στον Ανθρωπο από τη Μαντζουρία, ο Ντενζέλ Oυάσιγκτον παίζει τον αρχηγό των Αμερικανών αιχμαλώτων και πρόσωπο-κλειδί της υπόθεσης (τον ήρωα είχε υποδυθεί ο Φρανκ Σινάτρα στο πρωτότυπο) και δίπλα του μια καταπληκτική Μέριλ Στριπ, συμβιβασμένη με την ηλικία της, εμφανίζεται στον ρόλο της αδίστακτης γερουσιαστού που είναι έτοιμη να θυσιάσει ακόμη και τον γιο της (Λιβ Σράιμπερ) για την υλοποίηση των σκοτεινών σκοπών που πρέπει να εξυπηρετήσει.

O Αμερικανός σκηνοθέτης ωστόσο δήλωσε ότι η πολιτική της ταινίας «δεν απασχόλησε κανέναν στα γυρίσματα. Όλοι έχουμε πολιτικές πεποιθήσεις, αλλά αυτό που ήθελα πραγματικά να κάνω είναι ένα σφιχτοδεμένο, παραδοσιακό θρίλερ, που να κρατάει στη θέση του τον θεατή, έτσι όπως είχε γίνει με τη Σιωπή των αμνών».

Βεβαίως, όταν χρειάστηκε, τόσο ο Ντέμι όσο και η Στριπ (όχι όμως και ο Oυάσιγκτον) δεν δίστασαν να μιλήσουν πολιτικά. Συκεκριμένα, ο σκηνοθέτης δήλωσε ξεκάθαρα ότι «η Αμερική εμφανίζει τεράστιο πρόβλημα, διότι η ηγεσία της έχει κάνει πολλά στραβοπατήματα στην προσπάθειά της να αποκτήσει απεριόριστα κέρδη κατακτώντας στον κόσμο».

Από την πλευρά της, ερωτώμενη αν η Τέχνη μπορεί να επηρεάσει καταλυτικά ακόμη και μια εκλογική αναμέτρηση (όπως η προεδρική του προσεχούς Νοεμβρίου στις ΗΠΑ), η Στριπ απάντησε: «Δεν ξέρω κατά πόσον η τέχνη επηρεάζει σήμερα την πολιτική. Η διαφήμιση φαίνεται ότι τα πηγαίνει πολύ καλύτερα. Αλλωστε, έχω τη γνώμη ότι το κοινό είναι πολύ επιφυλακτικό πλέον σε ό,τι αφορά τα μηνύματα που θέλουν να περάσουν οι ταινίες και τα ντοκυμαντέρ -ή μάλλον όσα θέλουν να λέγονται ντοκυμαντέρ. Στις ημέρες μας είναι πολύ δύσκολο να βρεις κόσμο έτοιμο να ακούσει».

Δεύτερη ταινία του διαγωνιστικού τμήματος την Πέμπτη, μετά το ελληνικό Delivery του Πάνου Παναγιωτόπουλου, ήταν το 5×2 του νεαρού προκλητικού Γάλλου σκηνοθέτη Φρανσουά Oζόν. Η ιστορία ενός γάμου από την… ανάποδη. Με αφορμή ένα διαζύγιο, ο σκηνοθέτης ανιχνεύει πέντε στάδια από την ιστορία ενός ζευγαριού, καταλήγοντας στη γνωριμία των μελών του ζεύγους (Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Στεφάν Φρες).

Η ταινία εμφανίζει «μπεργκμανική συνέπεια» στις καταστάσεις που περιγράφει, την ώρα που ο Oζόν αξιοποιεί έξυπνα το τρυκ με τον χρόνο που πρωτοείδαμε στο Μη αναστρέψιμος του Γκασπάρ Νοέ.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ