The Secret Agent – Έτσι είναι η καθημερινή ζωή κάτω από μια δικτατορία

Υπάρχει μια σκηνή στην υποψήφια για τέσσερα Όσκαρ βραζιλιάνικη ταινία The Secret Agent (Ο μυστικός πράκτορας), όπου κάποιος εξηγεί τις διαφορές μεταξύ του προγράμματος προστασίας μαρτύρων των Ηνωμένων Πολιτειών και του αντίστοιχου προγράμματος της Βραζιλίας. «Εκεί τα πράγματα γίνονται με πολλά χρήματα και από την κυβέρνηση», λέει. «Εδώ είναι όλα λίγο αυτοσχέδια, σε βραζιλιάνικο στυλ, και για να σε προστατεύσουν από την ίδια τη Βραζιλία».

«Το ίδιο θα μπορούσατε να πείτε και για τις αντίστοιχες πολιτικές ταινίες θρίλερ. Στην Αμερική είναι υποθέσεις τύπου All the President’s Men. Στη Βραζιλία του The Secret Agent, τα πτώματα κείτονται στον ήλιο, περιτριγυρισμένα από μύγες, ενώ οι καρναβαλιστές χορεύουν σάμπα λίγα μέτρα μακριά» σχολιάζει ο Tom Shone στους Times.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη NEON (@neonrated)

Ένας αξιοπρεπής και ειλικρινής άνθρωπος

Με φόντο το 1977, όταν η Βραζιλία κυβερνιόταν από στρατιωτική δικτατορία, η ζωντανή, ελεύθερη ταινία του Kleber Mendonça Filho, που κέρδισε το βραβείο καλύτερου σκηνοθέτη και ηθοποιού στις Κάννες, αφορά έναν πρώην πανεπιστημιακό καθηγητή από το Σάο Πάολο, τον Marcelo (Wagner Moura), ο οποίος μετακομίζει στην παραθαλάσσια πόλη Recife κατά τη διάρκεια του καρναβαλιού, ελπίζοντας να επανενωθεί με τον μικρό γιο του, Fernando (Enzo Nunes), και να φύγει από τη χώρα.

Γιατί; Η απάντηση είναι αρχικά ασαφής. Την πρώτη ώρα προσπαθείς να μαντέψεις ποιος είναι αυτός ο τύπος, αλλά από τις λεπτομέρειες της ερμηνείας του Moura -ήσυχος, προσεκτικός, ευγενικός, θλιμμένος- είναι σαφές ότι είναι ένας αξιοπρεπής και ειλικρινής άνθρωπος.

«Σε ένα μέρος όπου το κακό συνοδεύεται από χαμόγελα και κρύα μπύρα, μια ανησυχητική παράνοια αρχίζει να διαπερνά τα πάντα. Ακόμα και το φως του ήλιου φαίνεται παράξενο»

Όλοι οι άνθρωποι του Marcelo

Σχεδόν οποιοσδήποτε άλλος σκηνοθέτης θα είχε ξεκινήσει με τις κατηγορίες εναντίον του, ακολουθούμενες από τις διαμαρτυρίες του για την αθωότητά του, αλλά τότε η μισή μάχη θα είχε ήδη χαθεί: ο Marcelo θα ήταν ένας άνθρωπος που θα οριζόταν από τις συκοφαντίες εναντίον του.

Ο Filho γεμίζει τη μεγάλη οθόνη με μια σειρά από ζωντανούς, πολύχρωμους χαρακτήρες, που εμφανίζονται στο προσκήνιο: η μικροσκοπική, ρυτιδωμένη υπερήλικη γυναίκα (Tânia Maria), με τσιγαροφωνή, το σπίτι της οποίας προσφέρει καταφύγιο στον Marcelo και κρατάει τα μυστικά του προστατευμένα, τον ευγενικό, διεφθαρμένο αρχηγό της αστυνομίας της πόλης, Euclides (Robério Diógenes), που μπαίνει στο νεκροτομείο με κομφετί στους ώμους του. Το ζευγάρι των δολοφόνων, ένας πατριός (Roney Villela) και ένας θετός γιος (Gabriel Leone), που έχουν αναλάβει από έναν πλούσιο βιομήχανο (Luciano Chirolli) να εξοντώσουν τον Marcelo.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Letterboxd (@letterboxd)

Ένας νωχελικός ρυθμός

«Αν περιμένετε έναν Βραζιλιάνο Τζέισον Μπορν, ξεχάστε το» παρατηρεί ο Tom Shone στους Times αναφερόμενος στο αμερικανικό, κινηματογραφικό franchise δράσης με τον Ματ Ντέιμον.

«Για μια ταινία που αφορά έναν άνδρα που παρακολουθείται από δύο δολοφόνους, το The Secret Agent έχει ένα τολμηρά νωχελικό ρυθμό, με στιγμές σουρεαλιστικής κωμωδίας που αντισταθμίζουν τη σοβαρότητα των γεγονότων: σε ένα μέρος όπου το κακό συνοδεύεται από χαμόγελα και κρύα μπύρα, μια ανησυχητική παράνοια αρχίζει να διαπερνά τα πάντα. Ακόμα και το φως του ήλιου φαίνεται παράξενο».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη The Secret Agent (@thesecretagentfilm)

Θλίψη κι ελπίδα

Το The Secret Agent συγκρίνεται με το I’m Still Here του Walter Salles, από το 2024, στην απεικόνιση της καθημερινής ζωής υπό μια δικτατορία. Δεν είναι ο Μεγάλος Αδελφός και η αστυνομία της σκέψης που σπάνε την πόρτα σου. Είναι η μικροδιαφθορά, οι δωροδοκίες, η αίσθηση εθνικής εγκατάλειψης και το γεγονός ότι κανείς δεν είναι στο τιμόνι -εκτός από τον Euclides και τη συμμορία του από χαμογελαστούς μπράβους, που λένε αστεία σε ένα αστυνομικό φορτηγό με δύο αθώους άνδρες στο πίσω μέρος.

«Ο ελικοειδής ρυθμός της ταινίας πιθανόν θα ξενερώσει κάποιους, αλλά αυτός είναι ένας επιπλέον λόγος για να την δείτε στο σινεμά: πολλά συμβαίνουν κάτω από την επιφάνεια, η έλλειψη ενδείξεων έχει μια συσσωρευτική δύναμη, και το τέλος είναι υπέροχο, αναμειγνύοντας τη θλίψη, την ελπίδα και τον μικρό Fernando, που περίμενε υπομονετικά τον πατέρα του όλο αυτό το διάστημα» καταλήγει ο Tom Shone στους Times.

*Προπώληση εισιτηρίων στο inTickets

*Με στοιχεία από thetimes.com