Συγκινημένος και περήφανος, δήλωσε ο Σιγάλας για τη βράβευσή του

89

Πριν από την αναμέτρηση του Ολυμπιακού με τη Ρεάλ Μαδρίτης (20/3, 20:00), από το παρκέ του ΣΕΦ θα παρελάσουν μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα που φόρεσαν και τίμησαν στο παρελθόν την ερυθρόλευκη φανέλα, στο περιθώριο της εορταστικής εκδήλωσης της Εuroleague για τα 50 χρόνια των Πρωταθλημάτων Ευρώπης.

Ανάμεσά τους θα είναι και ο Γιώργος Σιγάλας, ο οποίος παραχώρησε συνέντευξη στoν επίσημο δικτυακό τόπο της Εuroleague, στην οποία αναφέρθηκε στον θρίαμβο του 1997.

-Θα τιμηθείς ανάμεσα σε αρκετούς θρύλους του Ολυμπιακού την Πέμπτη (20/3). Πως θα νιώσεις να βρίσκεσαι στο κέντρο του ΣΕΦ μπροστά στους μοναδικούς φιλάθλους του Ολυμπιακού;
«Θέλω να ευχαριστηθώ αυτή τη στιγμή. Χωρίς αμφιβολία εκείνη η χρονιά είναι η καλύτερη και πιο επιτυχημένη της καριέρας μου. Θα σταθώ στο ΣΕΦ ιδιαίτερα συγκινημένος με πολλές αναμνήσεις και περήφανος για αυτή την ομάδα».

-24 Απριλίου 1997 στη Ρώμη. Αν και είχε χάσει στους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος το 1994 και το 1995, ο Ολυμπιακός δεν είχε πρόβλημα να κερδίσει την Μπαρτσελόνα. Τι θυμάσαι από εκείνο το παιχνίδι;
«Θυμάμαι τα πάντα από εκείνη τη χρονιά. Από το πρώτο ματς μέχρι την απονομή του τίτλου. Θα μπορούσα να γράψω ένα βιβλίο με όλες τις ιστορίες που ζήσαμε. Οντως δεν είχαμε πρόβλημα να κερδίσουμε στον τελικό την Μπαρτσελόνα, όμως δεν σταματήσαμε να αγωνιζόμαστε το ίδιο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ολοι παίξαμε με πολύ πάθος και κανένας δεν είχε το μυαλό του στο πόσος χρόνος απομένει. Προσπαθούσαμε να απολαύσουμε κάθε στιγμή εκείνης της νύχτας».

-Στην προετοιμασία εκείνου του τελικού, υπήρχε πίεση λόγω των δύο προηγούμενων ηττών;
«Προσπαθήσαμε τόσο στη Σαραγόσα όσο και στο Τελ Αβίβ να πάρουμε το τρόπαιο, όμως χάσαμε τη μια φορά από την Ρεάλ και την άλλη από την Μπανταλόνα. Ολοι στην ομάδα ήμασταν στεναχωρημένοι μετά από κάθε τελικό, όμως δεν μπορείς να ζήσεις με την απογοήτευση. Το 1996, αποκλειστήκαμε στα προημιτελικά της διοργάνωσης με μειονέκτημα έδρας από την Ρεάλ Μαδρίτης και δεν καταφέραμε να προκριθούμε στο F4 του Παρισιού. Ετσι, προσπαθήσαμε το 1997 να επιστρέψουμε εκεί και να πάρουμε μια εκδίκηση για τους εαυτούς μας. Ωστόσο, ο τελικός είναι άλλη ιστορία. Δεν είχαμε άγχος. Το πρωί της ίδιας μέρας, ο Ντούσαν Ιβκοβιτς μας πήρε και πήγαμε μια βόλτα όλη η ομάδα σε παραλία της Οστρια. Θυμάμαι ότι κάποιοι (Φασούλας και Παπανικολάου) πέταξαν μια πέτρα στη θάλασσα και ξαφνικά όλη η ομάδα έκανε το ίδιος βρίσκοντας τρόπο να περάσει ευχάριστα τον χρόνο της».

-Βέβαια, εκείνη τη χρονιά ο Ολυμπιακός έφτασε στο triple crown υπό την καθοδήγηση του Ντούσαν Ιβκοβιτς. Τι ρόλο έπαιξε ο κόουτς Ιβκοβιτς στην πραγματοποίηση της τέλειας χρονιάς;
«Αναμφισβήτητα η συμβολή του ήταν καθοριστική. Εδωσε στην ομάδα αυτό που της έλειπε, την ωριμότητα σε πολλές περιπτώσεις. Μην ξεχνάμε ότι ο Ολυμπιακός έκανε ένα θρυλικό επίτευγμα εκείνη τη χρονιά κατακτώντας το triple crown, πρώτη φορά που έκανε κάτι τέτοιο ελληνική ομάδα. Στην αρχή της χρονιά υποφέραμε αρκετά, όμως βελτιώσαμε κάποια πράγματα στη συνέχεια, κυρίως στην άμυνα».

-Το καλοκαίρι αποσύρθηκες κι έβαλες τέλος σε μια σπουδαία καριέρα. Η κατάκτηση του Ευρωπαϊκού με τον Ολυμπιακό, σε τι θέση μπαίνει ανάμεσα στα προσωπικά σου χαϊλάιτ;
«Εκείνη η χρονιά ήταν τρομερή. Ημουν ο μόνος που είχα στοιχηματίσει ότι θα πάρουμε τον τίτλο, μετά από διαδοχικές ήττες. Τον Απρίλιο μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου σε βάρος του Απόλλωνα Πατρών, είχα σηκώσει το τρόπαιο και είχα πει στην εξέδρα με τους φίλους του Ολυμπιακού: Το πρώτο, το πρώτο, εννοώντας ότι θα ακολουθήσουν και άλλα. Επιβεβαιώθηκε η πρόβλεψη μου. Το να κερδίζεις το Ευρωπαϊκό και το νταμπλ στην Ελλάδα είναι κάτι που θα θυμάμαι για πάντα. Αυτή τη χρονιά θα την θυμάμαι με νοσταλγία για όλη μου τη ζωή».

-Αρκετοί φίλαθλοι στην Ευρώπη συνειδητοποίησαν την κόντρα Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού μέσω των μονομαχιών τους στα ευρωπαϊκά Κύπελλα στις αρχές της δεκαετίας του `90. Πως επηρέασαν την κόντρα τους αυτές οι μονομαχίες;
«Αυτό είναι αλήθεια. Ταξιδέψαμε μαζί με τον Παναθηναϊκό σε δύο F4 και κατακτήσαμε αμφότεροι τον τίτλο. Πρώτα ο Παναθηναϊκός και μετά εμείς. Τότε το μπάσκετ είχε ιδιαίτερη βαρύτητα στην Ελλάδα. Και οι δύο ομάδες ξόδευαν πολλά λεφτά και προσπαθούσαν να χτίσουν δυνατές ομάδες. Είναι οι επικαλούμενοι αιώνιοι αντίπαλοι στην χώρα και έτσι ο ανταγωνισμός τους μεταφέρθηκε και στην Ευρώπη. Στα προημιτελικά του 1997, είχαμε το μειονέκτημα απέναντι στον Παναθηναϊκό, όμως καταφέραμε να περάσουμε. Αυτή η επιτυχία ενίσχυσε την αυτοπεποίθηση μας».

-Ως ένας από τους καλύτερους αμυντικούς της εποχής σου, ο στόχος σου ήταν να σταματήσεις μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στην Ευρώπη. Ποιος ήταν ο πιο δύσκολος;
«Είχα την ευκαιρία να παίξω με μεγάλους θρύλους του αθλήματος. Επαιξα το ίδιο προσηλωμένα στην άμυνα, απέναντι στον Μπέρκοβιτς, τον Σαν Επιφάνιο, τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Πρέλιεβιτς, τον Μάικλ Γιανγκ, τον Βιγιακάμπα, τον Μαρτσιουλιόνις, τον Κούκοτς, τον Γουίλκις και κάποιους από τους αστέρες του ΝΒΑ με την Εθνική ομάδα σε Ολυμπιακούς Αγώνες και Παγκόσμια πρωταθλήματα. Είναι δύσκολο να διαλέξω το ποιος ήταν ο πιο δύσκολα αντιμετωπίσιμος».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,www.sport.gr