Δεκατέσσερα χρόνια χωρίς τον Ντράζεν Πέτροβιτς

89

Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώθηκαν την Πέμπτη από την 7η Ιουνίου του 1993. Μια ημερομηνία που «σημάδεψε» το παγκόσμιο μπάσκετ, όταν ο Ντράζεν Πέτροβιτς έφυγε από κοντά μας. Ο «Μότσαρτ» του ευρωπαϊκού μπάκετ ή ο «γιος του διαβόλου», όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν φίλοι και εχθροί, βρήκε τραγικό θάνατο σε έναν αυτοκινητόδρομο της Γερμανίας.

Μόλις στα 15 του χρόνια, ο Ντράζεν βρέθηκε στην πρώτη ομάδα της Σιμπένκα, ανάμεσα σε παίκτες που τον περνούσαν δέκα και 15 χρόνια. Ο πρώτος που είδε το ταλέντο του και τον εμπιστεύτηκε ήταν ο γνωστός στους Έλληνες από την θητεία του στον πάγκο της Δάφνης και του Ηρακλή, Ζόραν Σλάβνιτς. Στα 17 είχε γίνει ο ηγέτης της ομάδας και αυτός που την οδήγησε ψηλά. Την έφτασε το 1982 στον τελικό του Κυπέλλου Κόρατς, όπου έχασε το τρόπαιο από τη Λιμόζ.

Πριν πάει στην Τσιμπόνα, ο Κροάτης άσος έπρεπε να παρουσιαστεί στο στρατό και να υπηρετήσει για έναν χρόνο τη θητεία του. Εκεί βρήκε την ευκαιρία να σκεφτεί με την ησυχία του για τη μελλοντική του ομάδα. Η Σιμπένκα προσπαθούσε σκληρά να τον κρατήσει και ο Τάιγκερ Φελπς προσπαθούσε με κάθε μέσο να τον φέρει στις ΗΠΑ και το κολέγιο του Νοτρ Ντέιμ.

Στο πρώτο του παιχνίδι με την Τσιμπόνα καλείται να αντιμετωπίσει τη Σιμπένκα. Αποτέλεσμα; 56 πόντοι, παρά το γεγονός ότι οι οπαδοί της πρώην ομάδας του, του φώναζαν και τον παρακαλούσαν να σταματήσει.

Σε τέσσερα χρόνια με την Τσιμπόνα κατέκτησε τα πάντα. Δύο πρωταθλήματα Ευρώπης, ένα Κύπελλο Κυπελλούχων, πρωταθλήματα και Κύπελλα Γιουγκοσλαβίας… Ο Ντράζεν προσέφερε απλόχερα θέαμα στους φιλάθλους της ομάδας του και φόρτωνε με «50άρες» και «60άρες» τα αντίπαλα καλάθια.

Τότε ήταν που μία ιταλική εφημερίδα τον αποκάλεσε σε ένα ρεπορτάζ της «Μότσαρτ», ένα προσωνύμιο που έμελλε να τον συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.

Αν και το Πόρτλαντ τον είχε επιλέξει στον τρίτο γύρο του ντραφτ, η Ευρώπη δεν είχε ακόμα χορτάσει το ταλέντο του. Τέσσερα εκατομμύρια δολάρια, ποσό εξωφρενικό για την εποχή, του προσέφερε η Ρεάλ Μαδρίτης και βγήκε κερδισμένη. Ο Κροάτης έγινε αμέσως το μεγάλο αστέρι της Μαδρίτης και έφερε στην ισπανική πρωτεύουσα δύο πρωταθλήματα και ένα ευρωπαϊκό Κύπελλο, στον αξέχαστο τελικό με την Καζέρτα (στο ΣΕΦ, η Ρεάλ κέρδισε 117-113), όπου πέτυχε 62 πόντους!

Επόμενος σταθμός στην καριέρα του, το ΝΒΑ και το Πόρτλαντ. «Γιατί έφυγα από τη Μαδρίτη; Η Ευρώπη δεν μπορούσε πια να μου προσφέρει αυτά που ήθελα. Κάθε βράδυ ήταν το ίδιο και δεν είχε μείνει κάτι που δεν είχα κερδίσει. Να έπαιρνα ακόμα ένα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα; Ο κόσμος θα έλεγε εντάξει, και τι έγινε, κέρδισες ακόμα ένα. Δεν ξέρω τι να περιμένω εδώ, αλλά ξέρω ότι μπορώ να παίξω εδώ, μόνο εάν πάρω χρόνο συμμετοχής» είπε, μόλις έβαλε την υπογραφή του στους Μπλέιζερς.

Η θητεία του στο Πόρτλαντ όμως δεν ήταν επιτυχημένη. Για πρώτη φορά στην καριέρα του, ο Πέτροβιτς βρέθηκε για περισσότερο χρόνο στον πάγκο, παρά στο παρκέ, και τα ποσοστά του έπεσαν δραματικά. Τότε ήταν που ήρθε η μεταγραφή στο Νιου Τζέρσε. «Όλα τέλειωσαν τώρα. Έχω ό,τι θέλω και κανείς δεν μπορεί να με σταματήσει» ήταν η πρώτη του κουβέντα, μόλις πάτησε το πόδι του στο Νιου Τζέρσεϊ.

Οι μέσοι όροι του αυξήθηκαν και σε 20 λεπτά συμμετοχής είχε 10 πόντους. Η επόμενη χρονιά ήταν ακόμα καλύτερη, όποτε και πήρε τον τίτλο του καλύτερου γκαρντ του ΝΒΑ. Και όχι άδικα, γιατί είχε 20,6 πόντους μέσο όρο, με ποσοστό στα σουτ 51%.

Η επόμενη χρονιά του στο ΝΒΑ και το Νιου Τζέρσεϊ είναι η καλύτερη. Ανεβάζει τους πόντους στους 22,3 και τερματίζει 11ος στον πίνακα των σκόρερ. Αλλά οι Αμερικανοί δεν τον καλούν στο All Star Game. «Αν δεν με καλέσουν τώρα, πότε θα το κάνουν; Δεν ξέρω πως να πάρω αυτή την αδικία. Με κάλεσαν να πάρω μέρος στο διαγωνισμό τριπόντων. Όχι, ευχαριστώ, δεν το χρειάζομαι αυτό. Ανήκω στο παρκέ» έλεγε περήφανα.

Τότε ήταν που άρχισαν και οι πρώτοι τριγμοί στους Νετς. Ο βοηθός του Τσακ Ντέιλι, Πολ Σάιλας, του είχε επιτεθεί μέσω μίας συνέντευξης στους New York Times: «Οι συμπαίκτες του έχουν πρόβλημα μαζί του. Νομίζουν ότι σουτάρει πολύ και κρατάει την μπάλα». Την ίδια ώρα, η διοίκηση των Νετς καθυστερούσε επιδεικτικά να του ανανεώσει το συμβόλαιο. Ήξερε ότι ήταν η ώρα του να φύγει…

Λέγεται ότι ο Ντράζεν είχε σκεφτεί πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να επιστρέψει στην Ευρώπη και οι τότε πληροφορίες ανέφεραν ότι είχε έρθει σε συμφωνία με τον Παναθηναϊκό. Μιλώντας μάλιστα τότε στο περιοδικό Τρίποντο και το δημοσιογράφο Βασίλη Σκουντή, δήλωνε: «Έρχομαι στον Παναθηναϊκό, για να πάρουμε τίτλους».

Πριν από αυτό όμως, ο Ντράζεν έπρεπε να πάει στην Πολωνία, για να ενισχύσει την Εθνική Κροατίας, που χρειαζόταν τη βοήθεια του. Και εκείνος ποτέ δεν της γύρισε την πλάτη. Έφυγε για το Βρότσλαβ, προκειμένου να βοηθήσει την αγαπημένη του ομάδα να προκριθεί στο Ευρωμπάσκετ της Γερμανίας. Έπαιξε τον τελευταίο αγώνα της ζωής του κόντρα στη Σλοβενία, στην Πολωνία, στις 6 Ιουνίου του 1993 και πέτυχε 30 πόντους.

Μία ημέρα μετά, και ενώ η κροατική αποστολή ετοιμαζόταν να επιστρέψει στη χώρα της, η πτήση είχε καθυστέρηση τρία τέταρτα. Ο Ντράζεν, που άλλωστε δεν είχε και κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια στα αεροπλάνα, δεν μπορούσε να περιμένει και αποφάσισε να πάει οδικώς από την Φρανκφούρτη.

Πέρασε από το καταραμένο Ντένκεντορφ. Οδηγός ήταν η κοπέλα που τον συνόδευε. Είχε αναπτύξει μεγάλη ταχύτητα. Η ώρα ήταν 05:20 τα ξημερώματα. Έβρεχε καταρρακτωδώς και η οδηγός έχασε τον έλεγχο του VW Golf, που έπεσε σε διερχόμενο φορτηγό. Ο θάνατος του Ντράζεν ήταν ακαριαίος. Ήταν μόλις 28 ετών…

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,www.sport.gr