Η Αθήνα του αιώνα που πέρασε μέσα από φωτογραφικό λεύκωμα
Μια περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας στις αρχές του 1900 και του 2000 είναι το θέμα του φωτογραφικού λευκώματος «Αθήνα, τότε και τώρα». Το παλιό υλικό είναι πρωτότυπο ή αναπαραγωγή από πρωτότυπο και οι σύγχρονες φωτογραφίες είναι του Ούγγρου Λάζλο Λουγκόζι.
Μια περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας στις αρχές του 1900 και του 2000, μέσα από αντικριστές φωτογραφίες, από την ίδια γωνία λήψης, είναι το θέμα του λευκώματος «Αθήνα, τότε και τώρα». Το παλιό υλικό είναι πρωτότυπο ή αναπαραγωγή από πρωτότυπο και οι σύγχρονες φωτογραφίες είναι του Ούγγρου Λάζλο Λουγκόζι, που είχε και την ιδέα του λευκώματος.
Τα μνημεία της αρχαιότητας, τα νεοκλασικά κτίρια και οι λεωφόροι δημιουργούν ένα αίσθημα νοσταλγίας και ταυτόχρονα μια αισιοδοξία, γιατί τελικά παρ όλη την αλλαγή της Αθήνας, στον αιώνα που πέρασε, λίγα άλλαξαν.
«Εκείνο όμως που έχει ουσιαστικά αλλάξει είναι κάτι που δύσκολα αποτυπώνεται σε μια φωτογραφία. Είναι οι ρυθμοί της ζωής, το γρήγορο περπάτημα των Αθηναίων αστών που παρασύρει και τους ξένους. Το βιαστικό αδιάφορο βλέμμα. Δεν υπάρχει πια χρόνος για χάζεμα, για βόλτα, για περίπατο» ανέφερε η καθηγήτρια της αρχιτεκτονικής του Πολυτεχνείου Μάρω Καρδαμίτση-Αδάμη, σχολιάζοντας τις φωτογραφίες.
Δεν πρόκειται για μια συνολική καταγραφή της παλιάς και σύγχρονης Αθήνας, αλλά στόχος του λευκώματος είναι να δώσει στον αναγνώστη ερεθίσματα σύγκρισης του τότε και του τώρα, συμπληρώνει η Φανή Κωνσταντίνου, υπεύθυνη του Φωτογραφικού Αρχείου του Μουσείου Μπενάκη, απ όπου προέρχεται το παλιό φωτογραφικό υλικό, όπως κι από το αρχείο του ΕΛΙΑ και τις ιδιωτικές συλλογές των Μ.Τσαγκάρη, Χ.Πατέρα και Χ.Γιακουμή.
«Στις φωτογραφίες του σήμερα λείπουν για παράδειγμα τα αγάλματα από τη σκεπή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου, ενώ οι Θεοί που μας κοιτούν από την οροφή του Πανεπιστημίου κατά κάποιο τρόπο ισοζυγίζουν τη σύγχρονη χριστιανική αντίληψη, που αποτέλεσμά της ήταν η 21η Απριλίου» είπε ο Μένης Κουμανταρέας χαιρετίζοντας κι αυτός το βιβλίο την Τετάρτη στη Στοά του Βιβλίου.
Μειονέκτημα του σήμερα είναι, κατά την άποψή του, οι πλατείες που αποτυπώνει ο φωτογραφικός φακός. «Όταν βλέπεις την Ομόνοια του 1900 και του 2003 απελπίζεσαι» κατέληξε.