Αγορά εργασίας: Ένας στους δύο κάνει ή το σκέφτεται για δεύτερη δουλειά

Το 51% των εργαζομένων έχει αναλάβει ή εξετάζει το ενδεχόμενο δεύτερης εργασίας, ποσοστό υπερδιπλάσιο σε σχέση με το 2024, όπως αποκαλύπτει η έρευνα Randstad Workmonitor 2026, επιβεβαιώνοντας ότι το εργασιακό περιβάλλον τόσο στην Ελλάδα όσο και παγκοσμίως διαμορφώνεται σήμερα από μια σύνθετη πραγματικότητα: αυξημένη οικονομική πίεση, ταχεία ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης και βαθιά αναθεώρηση των προσδοκιών των εργαζομένων από την εργασία.

Από την έρευνα προκύπτει επίσης ότι μόλις το 38% των εργαζομένων συμμερίζεται την αισιοδοξία των εργοδοτών για την αναπτυξιακή πορεία του επόμενου έτους, ενώ σχεδόν 2 στους 3 εργοσότες (65%) έχουν επενδύσει στην Τεχνητή Νοημοσύνη τους τελευταίους 12 μήνες.

Η έρευνα Randstad Workmonitor 2026 αναδεικνύει έναν κόσμο εργασίας όπου η απασχολησιμότητα, η εμπιστοσύνη και η αυτονομία συνδέονται περισσότερο από ποτέ.

Βασισμένη σε στοιχεία από περισσότερους από 27.000 εργαζόμενους και 1.225 εργοδότες σε 35 αγορές, καθώς και σε δευτερογενή δεδομένα από πάνω από 3 εκατομμύρια αγγελίες εργασίας παγκοσμίως, η έρευνα σκιαγραφεί τρεις κεντρικούς άξονες: την προσαρμογή υπό πίεση, τον ρόλο των managers και της συνεργασίας ως πυλώνες σταθερότητας και την άνοδο της επιτυχίας με προσωπικούς όρους.

Η έρευνα Workmonitor για το 2026, με συνολικό δείγμα 27.062 εργαζόμενους σε 35 αγορές, διεξήχθη το διάστημα 10-28 Οκτωβρίου 2025 σε 750 εργαζόμενους στην Ελλάδα, σε πληθυσμό ηλικίας 18-67. Τα στοιχεία της έρευνας, τα οποία θα παρουσιαστούν και θα αναλυθούν στο webinar που θα διεξαχθεί την Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου στις 11:00 π.μ., αποτυπώνουν τις εξελισσόμενες ανάγκες και προσδοκίες των εργαζομένων, καθώς και τις ευρύτερες εξελίξεις που διαμορφώνουν το μέλλον της εργασίας.

Εργασία: Προσαρμογή υπό πίεση σε μια εποχή AI

Η οικονομική αβεβαιότητα και το αυξανόμενο κόστος ζωής επηρεάζουν άμεσα τις αποφάσεις των εργαζομένων. Στην Ελλάδα, το 51% δηλώνει ότι έχει αναλάβει ή εξετάζει το ενδεχόμενο δεύτερης εργασίας, ποσοστό υπερδιπλάσιο σε σχέση με το 2024, ενώ το 41% έχει αυξήσει ή σκοπεύει να αυξήσει τις ώρες απασχόλησής του. Οι νεότερες γενιές εμφανίζονται πιο πρόθυμες να κινηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, αναζητώντας οικονομική ασφάλεια αλλά και μεγαλύτερη ευελιξία.

Παράλληλα, οι εργαζόμενοι είναι πιο συγκρατημένοι στις διαπραγματεύσεις τους: λιγότεροι ζητούν αυξήσεις ή δηλώνουν την πρόθεσή τους για παραίτηση, ακόμη και όταν είναι δυσαρεστημένοι από την εργασία τους. Το αίσθημα «δεν ανήκω» εξακολουθεί να αποτελεί λόγο αποχώρησης, αλλά με μικρότερη ένταση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, γεγονός που καταδεικνύει μια γενικότερη στάση αναμονής και προσεκτικών κινήσεων.

Σε αυτό το περιβάλλον, η τεχνητή νοημοσύνη περνά από το πειραματικό στάδιο στην καθημερινή πρακτική. Το 65% των εργοδοτών δηλώνει ότι έχει επενδύσει στο AI τους τελευταίους 12 μήνες, ενώ το 57% των εργαζομένων αναγνωρίζει ότι η χρήση του ενισχύει την παραγωγικότητά τους. Ταυτόχρονα το 60% των εργοδοτών και το 61% των εργαζομένων αναμένουν ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα έχει από υψηλή έως πολύ υψηλή επίδραση στα εργασιακά καθήκοντα. Παρά τη θετική αυτή στάση, αναδεικνύεται ένα χάσμα προσδοκιών: οι μισοί εργαζόμενοι γραφείου (50%) πιστεύουν ότι το AI θα ωφελήσει κυρίως τις εταιρείες και όχι τους ίδιους.

Η ανάγκη για αναβάθμιση δεξιοτήτων είναι πλέον πιο επίκαιρη από ποτέ. Το 46% των εργαζομένων αναζητά ενεργά τρόπους να θωρακίσει την επαγγελματική του αξία, εκτός των επίσημων εταιρικών προγραμμάτων, υπογραμμίζοντας ότι η ευθύνη για το μέλλον της καριέρας μετατοπίζεται όλο και περισσότερο στον ίδιο τον εργαζόμενο.

Οι managers ως πυλώνες σταθερότητας

Παρότι η εμπιστοσύνη στον εργασιακό χώρο δοκιμάζεται, η εργασία εξακολουθεί να λειτουργεί ως σημείο αναφοράς και σταθερότητας. Σχεδόν 7 στους 10 εργαζόμενους δηλώνουν ότι ο εργασιακός τους χώρος τους προσφέρει αυτή την αίσθηση, αν και το ποσοστό αυτό παρουσιάζει πτώση σε σχέση με το 2025.

Η απόσταση μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων αναφορικά με την προοπτική ανάπτυξης της επιχείρησης είναι εμφανής: το 100% των εργοδοτών εμφανίζεται αισιόδοξο για την ανάπτυξη της επιχείρησής του, ενώ μόλις το 38% των εργαζομένων συμμερίζεται την ίδια άποψη. Παράλληλα, η εμπιστοσύνη προς τη διοίκηση και τους συναδέλφους μειώνεται, γεγονός που καθιστά τον ρόλο των managers πιο κρίσιμο από ποτέ.

Το 65% των εργαζομένων δηλώνει ότι έχει ισχυρή σχέση με τον manager του, ποσοστό που σημειώνει άνοδο σε σχέση με πέρυσι, ενώ περισσότεροι από τους μισούς εργαζόμενους αισθάνονται πιο δεμένοι με τον άμεσο προϊστάμενό τους παρά με την εταιρεία συνολικά. Ωστόσο, σχεδόν το 45% χρησιμοποιεί πλέον την τεχνητή νοημοσύνη για επαγγελματικές συμβουλές, αντί να απευθυνθεί στον/στην manager του — ένα εύρημα που αναδεικνύει τόσο τη χρησιμότητα του AI όσο και την ανάγκη ενίσχυσης της ανθρώπινης ηγεσίας.

Η συνεργασία μεταξύ γενεών λειτουργεί ως μοχλός παραγωγικότητας. Όλοι οι εργοδότες (100%) αναγνωρίζουν τη συμβολή της ηλικιακής πολυμορφίας, ενώ το 77% των εργαζομένων δηλώνει ότι αποδίδει καλύτερα όταν συνεργάζεται και λαμβάνει υπόψη διαφορετικές απόψεις. Την ίδια στιγμή, η εξ αποστάσεως και υβριδική εργασία καθιστά τη συνεργασία πιο απαιτητική, όπως παραδέχεται το 85% των εργοδοτών, ενισχύοντας τη σημασία της δια ζώσης επικοινωνίας και της ενεργής διαχείρισης των ομάδων.

Η άνοδος της επιτυχίας με προσωπικούς όρους

Η έννοια της επαγγελματικής επιτυχίας μετασχηματίζεται, καθώς οι εργαζόμενοι καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα σε οικονομικές πιέσεις, αυξημένες απαιτήσεις και την ανάγκη για ουσιαστικό έλεγχο του χρόνου και της ζωής τους.

Παρότι το 39% των εργαζομένων εξακολουθεί να προσανατολίζεται σε μια παραδοσιακή καριέρα με σταθερή εξέλιξη, ένα σχεδόν ισοδύναμο ποσοστό (34%) επιλέγει συνειδητά πιο ευέλικτες και ποικιλόμορφες επαγγελματικές διαδρομές, γεγονός που αντανακλά μια αυξανόμενη ανάγκη για προσαρμοστικότητα και προσωπική αυτονομία.

Η αμοιβή εξακολουθεί να αποτελεί τον βασικότερο μοχλό προσέλκυσης ταλέντων (81%), ωστόσο η διατήρηση των εργαζομένων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ποιότητα της καθημερινής εργασιακής εμπειρίας. Η ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής αναδεικνύεται ως ο κύριος λόγος παραμονής σε έναν εργοδότη για το 44% των εργαζομένων, υπερισχύοντας της εργασιακής ασφάλειας και των παροχών.

Την ίδια στιγμή, παρότι το 80% των εργοδοτών αναγνωρίζει ότι η αυτονομία ενισχύει τη δέσμευση και την παραγωγικότητα, η περιορισμένη εφαρμογή της, δημιουργεί κρίσιμα κενά μεταξύ προσδοκιών και πραγματικότητας.

Το 41% των εργαζομένων έχει αποχωρήσει από εργασία που δεν ευθυγραμμιζόταν με την προσωπική του ζωή, ενώ περισσότεροι από ένας στους τρεις εργαζόμενους θέτουν πλέον την ευελιξία στον τόπο ή στο ωράριο εργασίας, ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση για την αποδοχή νέας θέσης. Η επιτυχία, επομένως, επαναπροσδιορίζεται όχι ως γραμμική επαγγελματική ανέλιξη, αλλά ως δυνατότητα επιλογής, βιωσιμότητας και ουσιαστικής ένταξης της εργασίας στην προσωπική ζωή.

Η εικόνα που προκύπτει από το Workmonitor 2026 αποτυπώνει το γεγονός ότι η εργασία μετασχηματίζεται σε μια πιο εξατομικευμένη, πιο ανθρώπινη εμπειρία, όπου η τεχνητή νοημοσύνη, η εμπιστοσύνη και η ευελιξία συνυπάρχουν. Οι οργανισμοί που θα ξεχωρίσουν είναι εκείνοι που θα επενδύσουν ουσιαστικά στις δεξιότητες, θα ενδυναμώσουν τους managers ως φορείς σταθερότητας και θα σχεδιάσουν μοντέλα εργασίας που ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων τους.

Πηγή: ΟΤ