Ηττα (αποκλεισμός) για την Εθνική χάντμπολ ανδρών από την Ουκρανία
Τη δυνατότητα παρουσίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χάντμπολ 2017, που θα φιλοξενηθεί στη Γαλλία, έχασε η Ελλάδα. Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ηττήθηκε στο «Σπίτι του Χάντμπολ» στη Μίκρα στη Θεσσαλονίκη, από την Ουκρανία, για την 4η αγωνιστική του 3ου προκριματικού ομίλου της διοργάνωσης, με 21-27, δίνοντας έτσι τυπικό χαρακτήρα στις αναμετρήσεις που ακολουθούν για τη διαδικασία, με τη Λετονία (13/1) και την Κύπρο (17/1), εντός και εκτός έδρας, αντίστοιχα.
Τη δυνατότητα παρουσίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χάντμπολ 2017, που θα φιλοξενηθεί στη Γαλλία, έχασε η Ελλάδα. Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα ηττήθηκε στο «Σπίτι του Χάντμπολ» στη Μίκρα στη Θεσσαλονίκη, από την Ουκρανία, για την 4η αγωνιστική του 3ου προκριματικού ομίλου της διοργάνωσης, με 21-27, δίνοντας έτσι τυπικό χαρακτήρα στις αναμετρήσεις που ακολουθούν για τη διαδικασία, με τη Λετονία (13/1) και την Κύπρο (17/1), εντός και εκτός έδρας, αντίστοιχα.
Η Εθνική «πλήρωσε» στο ματς το άσχημό της ξεκίνημα, γεγονός που εκμεταλλεύτηκε άριστα η καλά, όπως αποδείχτηκε, «διαβασμένη», αντίπαλος της.
Η Ουκρανία, που προφανώς ήθελε επιπλέον τη νίκη για να πάρει το… αίμα της πίσω, για την ήττα από την Ελλάδα στο Κίεβο (7/1), την προηγούμενη αγωνιστική, προηγήθηκε στο 10’ με 4-6, διαφορά που πήγε με άνεση στο +7 στο 20′ (5-12), με τους Ελληνες διεθνείς να είναι αναποτελεσματικοί, αμυντικά και επιθετικά.
Στο 28’ οι φιλοξενούμενοι απέκτησαν «αέρα» 8 πόντων (8-16), που ήταν και η μεγαλύτερη διαφορά τους στον αγώνα.
Με δύο γκολ του Πασσιά και ένα από τον Κατσίκη, η Ελλάδα πλησίασε στο 35’ στα 4 τέρματα (13-17). Απόσταση που «ανέβηκε» εκ νέου, όμως, στο +6 για την Ουκρανία στο 40’ (14-20) και λίγο αργότερα στο +8 (16-24), επίπεδο γύρω από το οποίο διατηρήθηκε ως το φινάλε της αναμέτρησης.
Αν ανταποκρινόμαστε στα λάθη που όλοι μας κάνουμε με ηρεμία, αν τα αναλύουμε, μαθαίνουμε από αυτά και προσαρμοζόμαστε αναλόγως, μπορούμε να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νίκες
Το χαμένο δραματικό ειδύλλιο «Ο μαγεμένος βοσκός», που ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε το 1909 παρουσιάζεται μέσα από τη σύγχρονη, λυρική ανάγνωση του Γιάννη Σκουρλέτη.