Αφιέρωμα στον Καρλ Ντράγερ, 40 χρόνια μετά τον θάνατό του
Σαράντα χρόνια συμπληρώθηκαν πριν από μερικές ημέρες από τον θάνατο του Δανού σκηνοθέτη Καρλ Ντράγερ. Με αφορμή την επέτειο η New Star διοργανώνει στο Τριανόν Filmcenter, αφιέρωμα για το έργο του. Σε αυτό θα παρουσιαστούν ταινίες γνωστές ή και λιγότερο γνωστές.
Σαράντα χρόνια συμπληρώθηκαν πριν από μερικές ημέρες από τον θάνατο του Δανού σκηνοθέτη Καρλ Ντράγερ. Με αφορμή την επέτειο η New Star διοργανώνει στο Τριανόν Filmcenter, αφιέρωμα για το έργο του. Σε αυτό θα παρουσιαστούν ταινίες γνωστές ή και λιγότερο γνωστές.
Ο Φρανσουά Τρυφό έγραψε κάποτε, αναφέρει η εφημερίδα Το Βήμα, ότι όταν σκέφτεται τον Ντράγιερ αυτό που του έρχεται στο μυαλό είναι «οι λευκές εικόνες του και εκείνα τα υπέροχα, σιωπηλά γκρο πλαν στο Πάθος της Ζαν ντ Αρκ, των οποίων η διαδοχή αντιστοιχεί ακριβώς στους κοφτούς διαλόγους της Ζαν με τους δικαστές της».
Στο αφιέρωμα στο μεγάλο σκηνοθέτη, που διοργανώνεται από τις 10 έως τις 16 Απριλίου, θα προβληθούν όχι μόνο οι κλασικές του ταινίες, αλλά και λιγότερο γνωστές.
Έτσι οι θεατές θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν τις ταινίες Ο πρόεδρος (1918), Σελίδες από το ημερολόγιο του Σατανά (1919), Η χήρα του πάστορα (1921), Οι στιγματισμένοι (1921) Μια φορά κι έναν καιρό… (1922), Μίκαελ (1924), Ο αφέντης του σπιτιού (1925), Η νύφη του Γκλόμνταλ (1925), Βαμπίρ (1931), Μέρες οργής (1943), Δύο ανθρώπινες υπάρξεις (1944).
Φυσικά θα προβληθούν και τα αριστουργήματά του Το πάθος της Ζαν Ντ Αρκ (1927), Ο Λόγος (1954), Γερτρούδη (1964).
Θα προβληθούν επίσης μικρού μήκους ταινίες του σκηνοθέτης, καθώς και η ταινία Μήδεια σε σκηνοθεσία Λαρς φον Τρίερ και σενάριο Καρλ Ντράγερ, ταινία που ήθελε να σκηνοθετήσει ο ίδιος, αλλά δεν πρόλαβε εξαιτίας του θανάτου του.
Ο κόσμος του Ντράγερ είναι γεμάτος μάρτυρες. Ο πόνος και το μαρτύριο είναι χαρακτηριστικά των ηρώων του, αποτελέσματα που προέρχονται απ άλλες αιτίες, όπως την αδυναμία και την κακία.
Το εικαστικό ύφος του Ντράγερ χαρακτηρίζεται από την συνεχή και προσεκτική χρήση των κοντινών πλάνων. Οι ταινίες του είναι γεμάτες πρόσωπα. Έδινε συχνά έμφαση στον αργό, ομαλό ρυθμό, στα σιωπηλά γκρο πλαν.