Ένα βήμα πιο κοντά ο μεγαλύτερος επιταχυντής σωματιδίων στο CERN
Το κορυφαίο ευρωπαϊκό εργαστήριο σωματιδιακής φυσικής CERN πανηγυρίζει για την εγκατάσταση ενός γιγάντιου μαγνήτη 2.000 τόνων, βασικού τμήματος του μεγαλύτερου επιταχυντή στον κόσμο, ο οποίος αναμένεται να αποκαλύψει νέα στοιχεία για την προέλευση του Σύμπαντος.
Το κορυφαίο ευρωπαϊκό εργαστήριο σωματιδιακής φυσικής CERN πανηγυρίζει για την εγκατάσταση ενός γιγάντιου μαγνήτη 2.000 τόνων, βασικού τμήματος του μεγαλύτερου επιταχυντή σωματιδίων στον κόσμο, ο οποίος αναμένεται να αποκαλύψει νέα στοιχεία για την προέλευση του Σύμπαντος.
Το απόγευμα της Τετάρτης η τεράστια μηχανή μεταφέρθηκε με γερανό σε μια τεχνητή κοιλότητα 100 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, αναφέρει το Reuters. Ο μαγνήτης αποτελεί μέρος του Συμπαγούς Σωληνοειδούς Μιονίων (CMS), ενός από τα τέσσερα μεγάλα πειράματα στον Μεγάλο Επιταχυντή Αδρονίων (LHC), που αναμένεται να ξεκινήσει τη λειτουργία του στα τέλη του 2007.
Μια από τις βασικές αποστολές του CMS είναι να ανιχνεύσει για πρώτη φορά το μποζόνιο Χιγκς, γνωστό και ως «σωματίδιο του Θεού», το οποίο ίσως ευθύνεται για τη μάζα της ύλης.
Όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή του, ο LHC θα είναι ο μεγαλύτερος και ισχυρότερος επιταχυντής σωματιδίων στον κόσμο. Μέσα σε μια κυκλική σήραγγα μήκους 27 χιλιομέτρων, κάτω από τα γαλλο-ελβετικά σύνορα, δέσμες πρωτονίων θα επιταχύονται και θα συγκρούονται με ταχύτητες που πλησιάζουν την ταχύτητα του φωτός.
Οι συγκρούσεις των σωματιδίων σε τόσο υψηλές ενέργειες αναπαράγουν τις συνθήκες λίγα νανοδευτερόλεπτα μετά τη Μεγάλη Έκρηξη που δημιούργησε το Σύμπαν.
Το CMS, ένας από τους τέσσερις βασικούς ανιχνευτές του LHC, εκτός από το μποζόνιο Χιγκς θα αναζητήσει επίσης τα λεγόμενα υπερσυμμετρικά σωματίδια και θα εξετάσει την ύπαρξη τυχόν επιπλέον διαστάσεων στο Σύμπαν.
Αν ανταποκρινόμαστε στα λάθη που όλοι μας κάνουμε με ηρεμία, αν τα αναλύουμε, μαθαίνουμε από αυτά και προσαρμοζόμαστε αναλόγως, μπορούμε να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νίκες
Το χαμένο δραματικό ειδύλλιο «Ο μαγεμένος βοσκός», που ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε το 1909 παρουσιάζεται μέσα από τη σύγχρονη, λυρική ανάγνωση του Γιάννη Σκουρλέτη.