Ολοκληρώθηκαν οι προβολές του διαγωνιστικού τμήματος του Φεστιβάλ των Καννών

31

Με τις ταινίες Ο λαβύρινθος του Πάνα του Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο και Μπουένος Αϊρες 1977 του Ισραέλ Αντριάν Καετάνο, ολοκληρώθηκαν το Σάββατο οι προβολές του διαγωνιστικού τμήματος του 59ου κινηματογραφικού φεστιβάλ των Καννών.

Φαβορί για το Χρυσό Φοίνικα φαίνεται να είναι κυρίως δύο ταινίες: η ισπανική ταινία Βόλβερ του Πέδρο Αλμοδόβαρ και η Βαβέλ του Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ιναρίτου.

Στα «αουτσάιντερ» αλλά και υποψήφια για ένα από τα άλλα βραβεία (Μέγα Βραβείο, Ειδικό Βραβείο της επιτροπής ή βραβείο σκηνοθεσίας), που θα απονείμει η κριτική επιτροπή με πρόεδρο τον Κινέζο σκηνοθέτη Γουόνγκ Καρ-Γουάι είναι οι ταινίες: Μαρία Αντουανέτα της Αμερικανίδας Σοφία Κόπολα, Ο άνεμος που κουνά το κριθάρι του Αγγλου Κεν Λόουτς, Τα φώτα το σούρουπο του Φιλανδού Ακι Καουρισμάκι, Φλάνδρες του Γάλλου Μπρούνο Ντιμόν, Ο καϊμάνος του Ιταλού Νάνι Μορέτι και Κλίματα του Τούρκου Νούρι Μπίλκγκεν Τσεϊλάν.

Με τα φρικτά βασανιστήρια μιας ομάδας κρατουμένων στην Αργεντινή το 1977, στη διάρκεια του δικτατορικού καθεστώτος, και την εκπληκτική, στη συνέχεια, δραπέτευσή τους, καταπιάνεται στην ταινία του Μπουένος Άϊρες, 1977 Ισραέλ Αντριάν Καετάνο.

Βασισμένη στις μαρτυρίες δυο από τους κρατούμενους, ο Καετάνο έφτιαξε μια συγκλονιστική, σκληρή, με σωστό ρυθμό, ταινία, παρουσιάζοντας με ρεαλισμό τα απάνθρωπα βασανιστήρια του καθεστώτος ενώ ταυτόχρονα εξαίρει την αντοχή των νέων αντρών που αντιστάθηκαν σ’ ένα καταπιεστικό, στρατιωτικό καθεστώς.

Το ρεαλιστικό με το φανταστικό συνδυάζει με δεξιοτεχνία στην ταινία του Ο λαβύρινθος του Πάνα ο Ισπανός σκηνοθέτης Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο.

Με φόντο το φρανκικό καθεστώς στην Ισπανία του 1944, ο Ντελ Τόρο φτιάχνει ένα είδος αλληγορίας πάνω στην ίδια την Ισπανία και την πορεία της, μέσα από την ιστορία ενός νεαρού κοριτσιού που για να γλιτώσει από την ανυπόφορη πολιτικά κατάσταση γύρω της καταφεύγει στον κόσμο του παραμυθιού, όπου ένας φαύνος τη βοηθά να περάσει κάποιες δοκιμασίες για να μπορέσει να πάρει τη μορφή μιας «χαμένης» εδώ και αιώνες πριγκίπισσας.

Μόνο που το παραμύθι δεν είναι παρά το πέρασμα από την αθωότητα στην πραγματικότητα, πραγματικότητα που εκπροσωπεί ο σαδιστής λοχαγός που κυνηγά τους εναπομείναντες στα βουνά αντάρτες. Ο Ντελ Τόρο δένει θαυμάσια το λυρισμό και την ποίηση με το ρεαλισμό για να φτιάξει μια ταινία, συγγενική με τη θαυμάσια Η ραχοκοκαλιά του διαβόλου που είχε γυρίσει πριν από μερικά χρόνια.

Συγκλονιστική ήταν και η αμερικανική ταινία United 93 του Αγγλου σκηνοθέτη Πολ Γκρίνγκρας, που αναφέρεται στην τραγική πτήση του τέταρτου αεροπλάνου στις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.

Χρησιμοποιώντας ένα ημι-ντοκιμαντεριστικό στιλ, με ένα συνδυασμό επαγγελματιών και ερασιτεχνών ηθοποιών, ο Γκρίνγκρας (Ματωμένη Κυριακή) παρουσιάζει με δύναμη και σασπένς το δράμα των 40 επιβατών και του πληρώματος του αεροπλάνου, στα 91 λεπτά της πτήσης τους και την απόφασής τους τελικά να αντισταθούν, εμποδίζοντας τους τρομοκράτες από το να οδηγήσουν το αεροπλάνο στην Ουάσινγκτον, οδηγώντας τους, μαζί και τους εαυτούς τους, στο θάνατο.

Ταινία με μια συγκεκριμένη πολιτική θέση, που βάζει με αμεσότητα και ειλικρίνεια το θέμα της ηθικής στάσης απέναντι σε παρόμοιες καταστάσεις.

Τέλος, στην ταινία του Κολοσσαία νεολαία του Πορτογάλου Πέδρο Κόστα, που είδαμε χτες, έχουμε το δράμα ενός εργάτη, στα περίχωρα της Λισσαβώνας, που τον εγκαταλείπει η γυναίκα του και που αναγκάζεται να μετακομίσει σε μια καινούρια, νεόκτιστη περιοχή.

Ο Κόστα φτιάχνει ένα είδος διαλογισμού πάνω στη μοναξιά και την ανάγκη επαφής, με μια σκηνοθεσία μινιμαλιστική, με ένα στιλ αργό στην αφήγηση, που οδήγησε πολλούς θεατές να εγκαταλείψουν την αίθουσα.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ