Καλά όλα αυτά, αλλά έγινε ποτέ κανένα μάθημα σε αυτά τα επιδοτούμενα σεμινάρια;

Όλα αυτά που έρχονται στο φως σε σχέση με τη διασπάθιση πόρων γύρω από τα προγράμματα κατάρτισης ανέργων και ευρύτερα γύρω από τις πολιτικές για την απασχόληση, ήρθαν να επιβεβαιώσουν ότι εχθρός του κακού είναι το χειρότερο.

Το γεγονός ότι πάρα πολλά από τα προγράμματα κατάρτισης ήταν στην πραγματικότητα «μεταμφιεσμένα» επιδόματα ανέργων ήταν γνωστό δεκαετίες τώρα. Δηλαδή, τόσο οι ευρωπαϊκοί φορείς όσο και οι ελληνικές αρμόδιες υπηρεσίες γνώριζαν πολύ καλά ότι το πραγματικό μαθησιακό αποτέλεσμα και η πραγματική «κατάρτιση» ήταν πολύ περιορισμένη. Όμως, τουλάχιστον φαινόταν ότι κάτι γινόταν. Όντως αυτοί που επιδοτούνταν στο τέλος των προγραμμάτων όντως είχαν παρακολουθήσει το πρόγραμμα, ακόμη και εάν αυτό τελικά δεν τους βοηθούσε καθόλου στο να βρουν δουλειά.

Από όσα έχουμε μάθει σε σχέση με τη λεγόμενη «υπόθεση Παναγόπουλου», δηλαδή το κυβερνητικό σκάνδαλο για την κακοδιαχείριση ευρωπαϊκών και εθνικών κονδυλίων για την απασχόληση και την κατάρτιση, φαίνεται ότι είχαμε περάσει σε μια φάση όπου δεν τηρούνταν ούτε τα προσχήματα. Δηλαδή, ολοένα και περισσότερο, προγράμματα, που είναι ερώτημα εάν όντως έγιναν και πώς, και οι σχετικές επιδοτήσεις δίνονταν απλώς ως ζεστό χρήμα σε όσους τις διαχειρίζονταν. Ιδίως όταν φορείς που μέχρι τώρα απλώς αναλάμβαναν προγράμματα, όπως η ΓΣΕΕ, μετατρέπονταν σε φορείς που συνδιαχειρίζονταν κονδύλια για αυτά τα προγράμματα.

Να το πω διαφορετικά: κάποτε έπρεπε όντως ο εργαζόμενος ή ο άνεργος να παρακολουθήσει τα μαθήματα, να πάει στον χώρο όπου αυτά πραγματοποιούνταν, να υπογράψει το παρουσιολόγιο, να κάνει κάποιες εργασίες εάν προβλέπονταν. Αντίστοιχα, έπρεπε να υπάρχουν όντως εκπαιδευτές, να κάνουν όντως τα μαθήματα, να πληρώνονται για αυτά που έκαναν.

Τώρα πληθαίνουν οι ενδείξεις ότι δεν γινόταν καν αυτό. Οι παρουσίες είναι συχνά εικονικές. Δεν είναι βέβαιο ότι πραγματοποιούνται τα σεμινάρια και τα μαθήματα. Δεν είναι καν δεδομένο ότι εργαζόμενοι γνώριζαν ότι παρακολούθησαν αυτά τα προγράμματα. Το βασικό ήταν να φαίνεται ότι έγιναν τα προγράμματα και άρα να εισπράττουν οι εμπλεκόμενες εταιρείες.

Ουσιαστικά, τα προγράμματα αντιμετωπίζονταν απλώς ως χρήμα προς διασπάθιση, «οικονομική τόνωση», «ένεση ρευστότητας».

Μόνο που δεν ήταν αυτός ο σκοπός των συγκεκριμένων κονδυλίων. Γι’ αυτό και αντέδρασαν οι ευρωπαϊκές αρχές όταν είδαν τη διασπάθιση. Γιατί υπάρχει ένα όριο στο πόσο μπορούν να κάνουν τα στραβά μάτια οι ευρωπαϊκοί φορείς.

Και τα πράγματα έκανε ακόμη χειρότερα το γεγονός ότι εν τέλει η κυβέρνηση προσπάθησε να πληρώσει αυτό το πάρτι από εθνικούς πόρους, δηλαδή να πάρει κονδύλια που προορίζονταν για άλλες δημόσιες επενδύσεις και να τα «αξιοποιήσει» με αυτόν τον τρόπο. Σε βάρος σε τελική ανάλυση των φορολογουμένων που είναι και αυτοί που τροφοδοτούν τα δημόσια έσοδα.

Μόνο που όταν έγινε γνωστό ότι «μοιράζεται» χρήμα με αυτή τη μεθοδολογία εύλογο είναι να μαζευτούν όλοι όσοι μπορούσαν να βγάλουν το «κάτι της παραπάνω» στη βάση αυτής της διασπάθισης.

Και επόμενο ήταν να αρχίσουν οι ανταγωνισμοί και οι αντιπαραθέσεις για αυτή τη «μοιρασιά». Με αυτούς που έμειναν απέξω να θέλουν να «δώσουν» αυτούς που συνέχισαν να εισπράττουν.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι το ερώτημα δεν ήταν αν θα ξεσπάσει ένα σκάνδαλο, αλλά πότε θα ξεσπούσε αυτό.

Και ξέσπασε τώρα αποκαλύπτοντας όλον τον μηχανισμό που είχε στηθεί και για τον οποίο η Νέα Δημοκρατία αντικειμενικά έχει πολύ μεγάλη ευθύνη. Καταδεικνύοντας έτσι μια διαρκή θεσμική παραβατικότητα της κυβέρνησης.

Όμως από ένα σημείο και μετά, το ερώτημα δεν είναι εάν η κυβέρνηση θα αναμετρηθεί ή όχι με τις ευθύνες της για το σοβαρό σκάνδαλο. Το ερώτημα είναι εάν αυτή η διαρκής παραβατικότητα οδηγήσει και σε διακινδύνευση τελικά αυτών των κονδυλίων από τους εποπτεύοντες ευρωπαϊκούς φορείς. Το ερώτημα είναι, ακόμη, εάν θα εμπεδωθεί στους πολίτες η αντίληψη ότι η πολιτική είναι απλώς «διευκόλυνση» και τελικά «εύκολος πλουτισμός». Και μέχρι τώρα μόνο αυτό φαίνεται να γίνεται…

Και τέλος πάντων ας μας απαντήσει κάποιος: Κανένα μάθημα έγινε;