ΝΔ: Η ακροδεξιά στη βιτρίνα, οι φιλελεύθεροι στο περιθώριο

«Και βεβαίως με άκρα δεν συνεργαζόμαστε» έλεγε το μακρινό 2007 ο Κώστας Καραμανλής ερωτηθείς για ενδεχόμενη συνεργασία με το ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη. Από τότε, πολλά έχουν αλλάξει για τη μεγάλη συντηρητική παράταξη. Οι από το ΛΑΟΣ προερχόμενοι αναβαπτισμένοι ακροδεξιοί, βρίσκονται στην προθήκη του κυβερνώντος κόμματος και δίνουν τον πολιτικό τόνο.

Πώς αλλιώς μπορεί να γίνει διανοητό ότι ο κατά πολλούς φιλελεύθερος, κεντρώος, θεσμικός πρωθυπουργός στη δήλωση του για την αμερικανική επέμβαση σε τρίτο κράτος και τη σύλληψη και απαγωγή του προέδρου του, να θεώρησε δόκιμο μεταξύ άλλων να επισημάνει πως: «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Λες κι είναι ζήτημα timing το διεθνές δίκαιο ή ζήτημα συμπάθειας για τους πρωταγωνιστές. Κι όλα αυτά την ώρα που η θεμέλια λίθος της εξωτερικής πολιτικής της χώρας οικοδομείται πάνω στη παραδοχή και στην επίκληση του διεθνούς δικαίου απέναντι στον ισχυρό μας γείτονα. Η απαξίωση αυτή του διεθνούς δικαίου και της διεθνούς νομιμότητας δεδομένα θα δημιουργήσει προβλήματα στο μέλλον, ενώ ξεφεύγει κι από το πνεύμα ακόμη και των πιο φιλοτραμπικών τοποθετήσεων ηγετών που όμως δεν πήγαν τόσο μακριά όσο να απαξιώσουν το διεθνές δίκαιο, παρά μόνο να αναγνωρίσουν τον θετικό αντίκτυπο της επίθεσης απέναντι σε έναν αυταρχικό κατ’ αυτούς ηγέτη, για τον λαό της Βενεζουέλας.

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας κλείνει τα μάτια στο διεθνές δίκαιο. Το έπραξε και στην γενοκτονία της Παλαιστίνης τασσόμενη αναφανδόν υπέρ του Ισραήλ. Μάλιστα βάφτισε όλους όσοι επισημαίναμε την ολιγωρία της, υποστηρικτές της Χαμάς. Αντίθετη στάση κράτησε στην ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Εκεί, σωστά υπερασπίστηκε τη διεθνή νομιμότητα απέναντι στον εισβολέα Πούτιν. Το διεθνές δίκαιο όμως, είναι δίκαιο γιατί ακριβώς πρέπει να ισχύει ανεξάρτητα από πολιτικές συμπάθειες ή αντιπάθειες.

Κι αν η τοποθέτηση του πρωθυπουργού είναι προβληματική από μόνη της, η στάση των προερχόμενων από το ΛΑΟΣ κορυφαίων στελεχών του, αναδεικνύει την ιδεολογική διολίσθηση και προκαλεί ερωτήματα για το πώς αντιλαμβάνονται τελικά πολύ δομικά στοιχεία της δημοκρατίας και του παγκόσμιου γίγνεσθαι.

Δεν έχει περάσει πολύς καιρός απ’όταν δύο κορυφαίοι υπουργοί, πουλέν του Γιώργου Καρατζαφέρη, οι κκ. Πλεύρης και Γεωργιάδης, καταφέρθηκαν με αναρτήσεις τους κατά του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, της Διεθνούς Αμνηστίας και του Διεθνούς Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.  Τα δύο πρώτα για τον υπουργό Υγείας είναι «αδιαφορα αριστεροκρατούμενα σχήματα» που «κανείς δεν πρέπει να τους δίνει καμία σημασία» ενώ αδιάφορος για την κριτική τους στις νομοθετικές ρυθμίσεις για την παράτυπη μετανάστευση δήλωσε ο έτερος υπουργός,  Θάνος Πλεύρης, καθότι «τελούν υπό την ηγεμονία της αριστερής ιδεολογίας».

Κι όμως δεν σταμάτησαν εκεί, ο αρχαιολάτρης υπουργός Υγείας επικαλούμενος Πομπήιο και Θουκυδίδη υπερασπίστηκε προκλητικά με αφορμή τα τεκταινόμενα στη Βενεζουέλα το δίκαιο του ισχυρού και επιχείρησε μετά τις αντιδράσεις να «στρογγυλέψει» τα γραφόμενα του λέγοντας κατά την προσφιλή του πρακτική τα ίδια και τα αντίθετα τους. Κι αν οι άλλοι που προέρχονται από πολιτικό φυτώριο του ΛΑΟΣ, επιδεικνύουν μια σχετική πολιτική συνέπεια, για τον υπουργό Υγείας έχει μια σημασία να μην αναζητούμε ιδεολογική συνέπεια, είναι τέτοιος ο καιροσκοπισμός που ο ίδιος άνθρωπος ανέλαβε το «φροντιστήριο-μασάζ» στην γαλάζια κοινοβουλευτική ομάδα για τον νόμο για την ισότητα στο γάμο ανεξαρτήτως φύλου. Διόλου δεν τον εμποδίζει αυτό, τώρα που άλλαξαν τα πράγματα στις ΗΠΑ να ανακρούσει πρύμναν ή μάλλον να επιστρέψει, όπως πάντα, στον ιδεολογικό πυρήνα του. Δυστυχώς, ο πατριωτισμός κι η αγάπη του για την ιστορία δεν τον απέτρεψαν από το να χρησιμοποιήσει ως δίδαγμα το «σταματήστε να μας μιλάτε για νόμους – κουβαλούμε σπαθιά». Με σπαθιά απέναντι στους νόμους χάθηκε το 1974 η μισή Κύπρος.

Αντίστοιχα, ο κ. Πλεύρης υπερθεμάτισε της αμερικανικής επέμβασης με επιχείρημα το ναρκεμπόριο. «Όλα τα ναρκωτικά που κινούνται στην Αμερική και την Ευρώπη» είπε «έχουν και σφραγίδα Μαδουρο». Το βάρος της απόδειξης θα πέσει στα Αμερικανικά δικαστήρια αλλά μάλλον οι διαδρομές είναι λίγο διαφορετικές. Μάλιστα ο κ. Πλεύρης κατέληξε και πως  «δεν τίθεται θέμα κανόνων διεθνούς δικαίου».

Το κερασάκι στην τούρτα έβαλε ο ιδεολογικά συμπαγής πρώην ένοικος του Μαξίμου – ελέω ΟΠΕΚΕΠΕ- Μάκης Βορίδης που ανέδειξε τον Τραμπ σε «έμπρακτο ηγέτη των συμφερόντων του δυτικού ημισφαιρίου», απέδωσε τις ενστάσεις στις εμμονές της Αριστεράς και εξήρε τη στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το ερώτημα δεν είναι γιατί άδραξαν την ευκαιρία οι εκ του ΛΑΟΣ προερχόμενοι να τοποθετηθούν με αυτούς τους όρους. Εδώ και δεκατέσσερα χρόνια άλλωστε αποτελούν νευραλγικό κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας κι απ’ότι φαίνεται καθορίζουν τη γραμμή της. Είναι οι δηλώσεις τους σε χρόνο ενεστώτα κι όχι παρελθοντικό που αναδεικνύουν την ακροδεξιά διολίσθηση. Το ερώτημα είναι γιατί δεν έχουν εκφραστεί διαφωνίες από εκείνους που στήριξαν τον κεντρώο τεχνοκράτη πρόεδρο κόμματος που ως άλλος Μακρόν θα έφερνε ευρωπαϊκό αέρα και θεσμικότητα στην πατρίδα; Γιατί σιωπούν;