Τις πλειοψηφίες τις φτιάχνει και τις επιβάλλει η κοινωνία

Σύμφωνα με ένα σχήμα που είναι αρκετά δημοφιλές, πρωτίστως σε φιλοκυβερνητικά μέσα, η Νέα Δημοκρατία αποτελεί τη μόνη εφικτή επιλογή διακυβέρνησης, παρά την υποχώρηση της δημοσκοπικής της απήχησης, γιατί είναι η μόνη σχετικά μεγάλη παράταξη που ασκεί εξουσία και άρα η μόνη που μπορεί να αποτελέσει τον πυρήνα μιας πρότασης διακυβέρνησης.

Σε αυτό προστίθεται και η υπενθύμιση ότι το εκλογικό σώμα στη χώρα μας γενικά προτιμά τις αυτοδύναμες κυβερνήσεις και ότι οι κυβερνήσεις συνεργασίας όποτε υπήρξαν ήταν περισσότερο λύσεις ανάγκης και όχι κάτι που η ίδια η κοινωνία επιδίωξε.

Αυτό συνδυάζεται με το ότι η σημερινή εικόνα της αντιπολίτευσης παραπέμπει σε έναν κατακερματισμό, χωρίς κάποιο κόμμα που να φαίνεται ικανό να διαμορφώσει δυναμική κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας.

Επομένως, σύμφωνα με αυτό το σχήμα, από τη μια έχουμε μια κυβέρνηση και μια παράταξη, τη Νέα Δημοκρατία, που εξακολουθούν να έχουν εκλογικό προβάδισμα και παρότι δεν έχουν δυναμική αυτοδυναμίας, εντούτοις φαντάζουν ως η μόνη εφικτή λύση, γιατί θα κυβερνά ένα κόμμα και όχι ένα αντιφατικό σύνολο κομμάτων.

Ουσιαστικά, η διαπίστωση ότι αυτή τη στιγμή η αντίθεση στην κυβέρνηση είναι πλειοψηφική, όμως είναι και κατακερματισμένη, μετατρέπεται σε ένα επιχείρημα ότι μόνη πολιτική διέξοδος είναι η παράταση της σημερινής κατάστασης και της τωρινής διακυβέρνησης.

Εμμέσως πλην σαφώς λένε πως είναι καλύτερο να έχουμε μια σταθερή κυβέρνηση μειοψηφίας, παρά μια προσπάθεια να έχουμε μια διακυβέρνηση που όντως να εκπροσωπεί αυτό που θέλει η κοινωνική πλειοψηφία.

Είμαστε, όμως, όντως καταδικασμένοι να μην έχουμε άλλη επιλογή;

Αυτό θα ίσχυε μόνο εάν πιστεύαμε ότι για κάποιο λόγο όλη η κοινωνία θα επέλεγε να κινηθεί σε βάθος χρόνου με έναν ανορθολογικό τρόπο, ψηφίζοντας «διαμαρτυρία», χωρίς καμία προσπάθεια να διαμορφωθεί και εκλογικά ένα αντίπαλο δέος.

Όμως αυτό είναι μια βαθιά υποτιμητική αντίληψη για την κοινωνία. Γιατί στην πραγματικότητα οι πολίτες μια χαρά μπορούν και σταθμίζουν εάν έχουν όντως μια εναλλακτική επιλογή για να τη στηρίξουν. Και όταν φαίνεται ότι απλώς ψηφίζουν κατακερματισμένα και αποσπασματικά είναι γιατί δεν τους προσφέρονται επιλογές.

Είναι επίσης σαφές και έχει αποδειχθεί ότι ενίοτε μπορούν και να επιβάλουν μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης, ακόμη και ψηφίζοντας κόντρα στο ρεύμα. Αρκεί να θυμηθούμε τις εκλογές του 2012 και του 2015.

Αυτό σημαίνει ότι όσο πλησιάζουμε στις εκλογές και καθώς φαίνεται ότι δεν θα αλλάξει η τωρινή απαίτηση πολιτικής αλλαγής, την ώρα που σταδιακά θα ξεκαθαρίζει το τοπίο σε σχέση με το ποιες θα είναι τελικά οι επιλογές που θα προσφερθούν, τόσο θα βλέπουμε ακόμη και στις δημοσκοπήσεις μια διαφορετική εικόνα. Και τότε η εικόνα ότι υπάρχει μόνο μία επιλογή που οδηγεί στη διακυβέρνηση και όχι στην κακοφωνία θα καταρρεύσει. Και η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με ένα αντίπαλο δέος που θα εκπροσωπεί πολύ μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας.

Προφανώς και αυτό δεν είναι προδιαγεγραμμένο και θα εξαρτηθεί και από το εάν και πώς θα ξεδιπλωθούν πρωτοβουλίες σε αυτή την κατεύθυνση, από τη συσπείρωση που θα έχουν, από το πώς άνθρωποι και δυνάμεις θα σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, αφήνοντας στην άκρη μικροκομματικούς εγωισμούς και υπολογισμούς.

Όμως, ταυτόχρονα, δεν είναι μόνο αναγκαίο για την αποκατάσταση της ισορροπίας στο πολιτικό σύστημα και τη σωστή λειτουργία της Δημοκρατίας. Είναι και αυτό που αποζητά η κοινωνία όταν προτάσσει τις ανάγκες της και ζητά πολιτική αλλαγή. Και αυτό σημαίνει ότι σε αντίθεση με τον ιδεολογικό εκβιασμό των φιλοκυβερνητικών «διαμορφωτών κοινής γνώμης» και τα ψευτοδιλήμματα «Μητσοτάκης ή Χάος», όταν εμφανιστεί μια εναλλακτική πρόταση με αξιοπιστία θα την αγκαλιάσουν και θα την επιβάλουν, ώστε να υπάρξει μια νέα πλειοψηφία και μια νέα διακυβέρνηση.

Και τότε θα αποδειχτεί ότι όταν η κοινωνία βγει από την παραίτηση και την αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει και όταν εκτιμήσει ότι υπάρχει μια διαφορετική πρόταση διακυβέρνησης που να την εκπροσωπεί, τότε θα βρει και το δρόμο για να διαμορφώσει την πλειοψηφία που θέλει, διαψεύδοντας όλους εκείνους που ήθελαν να την πείσουν ότι δεν μπορεί να έχει λόγο για το ίδιο της το μέλλον.