Flow – Η ταινία κινούμενων σχεδίων που φλερτάρει με το «αριστούργημα»

Το Flow, μια ταινία περιπέτειας κινουμένων σχεδίων με μια πινελιά μαγικού ρεαλισμού, είναι μια ευπρόσδεκτη προσθήκη στον κανόνα των ταινιών για γάτες, αποπνέοντας μια βαθιά αγάπη για τους τετράποδους φίλους μας.

Ο ήρωάς της, μια θαρραλέα μαύρη γάτα με στρογγυλά, εκφραστικά μάτια, δε λέει ούτε μια λέξη, δεν ακούμε τη φωνή της, ενώ συμπεριφέρεται λίγο-πολύ σαν μια οικιακή γάτα του σπιτιού, αλλά υπό το στοργικό βλέμμα του Λετονού σκηνοθέτη Gints Zilbalodis, αναπτύσσεται και γιγαντώνεται τόσο καλά όσο ο Άτικους Φιντς*, ένας ευγενής χαρακτήρας που δεν μπορείς παρά να τον υποστηρίξεις με όλο σου το είναι.

«Γουργουρίζοντας, γρατζουνίζοντας και σκαρφαλώνοντας στους τοίχους, αυτή η γάτα ουσιαστικά ξεπηδάει από την οθόνη» γράφει ο Κάλουμ Μαρς στους New York Times.

(*Ο φανταστικός χαρακτήρας και ο πρωταγωνιστής του βραβευμένου με Πούλιτζερ μυθιστορήματος του 1960 της Χάρπερ Λι, To Kill a Mockingbird).

Τα ζώα συμπεριφέρονται σαν αληθινά ζώα, όχι σαν καρτούν ή σαν άνθρωποι, και αυτή η αυτοσυγκράτηση προσδίδει στην περιπέτειά τους μια αυθεντικότητα που, σε στιγμές τόσο απόλαυσης όσο και κινδύνου, κάνει τα συναισθήματα πολύ πιο ισχυρά

Μια βιβλική καταστροφή

Το Flow, γραμμένο από τους Zilbalodis και Matiss Kaza, αφορά την επιβίωση της γάτας κατά τη διάρκεια μιας πλημμύρας σχεδόν βιβλικών διαστάσεων. Η ιστορία, απλή αλλά συναρπαστική, εκτυλίσσεται ως ένα είδος ελληνικής μυθολογίας, καθώς σκαρφαλώνει σε ένα περαστικό ιστιοφόρο, το οποίο παρασύρεται από το ένα γραφικό αξιοθέατο στο άλλο.

Σύντομα συναντά και άλλα ναυαγισμένα ζώα, μεταξύ των οποίων ένα άδολο λαμπραντόρ ριτρίβερ και ένα καλοπροαίρετο πουλί, τα οποία τη συνοδεύουν και τελικά σχηματίζουν ένα γοητευτικό, κουρελιασμένο θηριοτροφείο.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Victor Anceaume (@wickanc)

Κανένας συναισθηματισμός

Οι περιπέτειές τους κυμαίνονται από πολύπλοκες, όπως όταν μια καταιγίδα απειλεί να αναποδογυρίσει το πλοίο τους, μέχρι αξιαγάπητα καθημερινές, όπως όταν ένα στρογγυλό καπιμπάρα βοηθάει έναν λεμούριο να συγκεντρώσει μια συλλογή από μικροαντικείμενα.

«Ακούγεται γλυκανάλατο, αλλά ο Zilbalodis αποφεύγει σε μεγάλο βαθμό το είδος της ιδιοτροπίας και του συναισθηματισμού που θα μπορούσε να πλήξει, ας πούμε, μια ταινία της Disney με την ίδια υπόθεση» σχολιάζει ο Κάλουμ Μαρς στους New York Times.

Τα ζώα συμπεριφέρονται σαν αληθινά ζώα, όχι σαν καρτούν ή σαν άνθρωποι, και αυτή η αυτοσυγκράτηση προσδίδει στην περιπέτειά τους μια αυθεντικότητα που, σε στιγμές τόσο απόλαυσης όσο και κινδύνου, κάνει τα συναισθήματα πολύ πιο ισχυρά.

«Με την επιφύλαξη ότι είμαι λάτρης των γατών, συγκινήθηκα βαθιά» καταλήγει ο Κάλουμ Μαρς.

*Με στοιχεία από nytimes.com | Αρχική Φωτό: Flow / Janus Film