Αντρέι Βάιντα και Sweet Rush «κλείνουν» το διαγωνιστικό τμήμα της Μπερλινάλε
Με την πολωνική ταινία Sweet Rush του 82χρονου σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα, ολοκληρώνεται το βράδυ της Παρασκευής το διαγωνιστικό τμήμα της 59ης Μπερλινάλε. Η αυλαία του Φεστιβάλ πέφτει το Σάββατο, με την απονομή των βραβείων και την προβολή του Παράδεισου στη Δύση του Κώστα Γαβρά.
Τελευταία μέρα σήμερα του διαγωνιστικού τμήματος του 59ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Βερολίνου, με την προβολή, απόψε το βράδυ, της πολωνικής ταινίας Sweet Rush του 82χρονου σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα («Κατίν»).
Ηαυλαία της Μπερλινάλε θα πέσει αύριο, Σάββατο, με την απονομή των βραβείων και την προβολή, εκτός συναγωνισμού, της ελληνικής ταινίας Παράδεισος στη Δύση του Κώστα Γαβρά.
Πολλές ήταν οι ταινίες της φετινής Μπερλινάλε που καταπιάνονταν με επίκαιρα θέματα, από την οικονομική κρίση και την ανεργία μέχρι τη παγκοσμιοποίηση και την καταστροφή του περιβάλλοντος, μαζί με θέματα πιο αιώνια, όπως αυτό της ζωής και του θανάτου και γενικότερα των ανθρώπινων σχέσεων.
Και, αν ορισμένες απ αυτές ήταν μέτριες ή και αδιάφορες (ο διευθυντής του φεστιβάλ Ντίτερ Κόσκλικ δείχνει να ψάχνει ακόμη για το στίγμα της Μπερλινάλε), υπήρχαν άλλες που βρίσκονταν σ ένα υψηλό καλλιτεχνικό επίπεδο.
Από τις 18 συνολικά ταινίες του διαγωνιστικού τμήματος, οι ταινίες που έχουν τη μεγαλύτερη πιθανότητα να αποσπάσουν τη Χρυσή Αρκτο ή ένα από τα άλλα βραβεία του φεστιβάλ είναι η αγγλόφωνη, γαλλικής παραγωγής, ταινία Το ποτάμι του Λονδίνου του Αλγερινού Ρασίντ Μουσαρέμπ, το Sweet Rush του Αντρέι Βάιντα, η ιρανική Σχετικά με την «Ελι» του Ασγκάρ Φαράντι, η γαλλική Στην ηλεκτρική ομίχλη του Μπερτράν Ταβερνιέ, η ανεξάρτητη αμερικανική Ο αγγελιοφόρος του Όρεν Μόβερμαν και η δανέζικη Ο μικρός στρατιώτης της Ανέτ Κ. Όλεσεν.
Η ταινία Tatarak/Sweet Rush του Βάιντα είναι μια όμορφη, ελεγειακή ταινία γύρω από τον έρωτα και το θάνατο, «ο έρωτας που φτάνει αργά και ο θάνατος που φτάνει πολύ γρήγορα», σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της.
Από τη μια υπάρχει το διήγημα του Γιαροασλάβ Ιβάσκεβιτς «Sweet Rush» (τίτλος αναφορά σ ένα φυτό που όταν το τρίψεις στα δάχτυλά σου αφήνει μια μυρωδιά ‘νερού με ίχνη δέντρων’, σύμφωνα με το συγγραφέα του), γύρω από μια γυναίκα που πεθαίνει από ανίατη αρρώστια, κι από την άλλη η πραγματική ιστορία της τακτικής σε ταινίες του Βάιντα ηθοποιού Κριστίνα Γιάντα («Ο άνθρωπος από μάρμαρο», κ.ά.), που ο άντρας της πέθανε από καρκίνο. Δυο διαφορετικές ιστορίες που ο Βάιντα ένωσε για να φτιάξει το σενάριο της θαυμάσιας αυτής, μιας από τις πιο ώριμες, ταινίας του.
Σ αυτήν, η ηθοποιός Κριστίνα Γιάλτα παρουσιάζεται από τη μια να μιλά για το θάνατο του άντρα της, ενώ, από την άλλη παίζει την άρρωστη από καρκίνο (γεγονός που η ίδια δεν γνωρίζει) γυναίκα μέσα στην ταινία που, ακόμη και τόσα χρόνια μετά, δεν μπορεί να ξεχάσει τους δυο γιους που έχασε στον τελευταίο Παγκόσμιο Πόλεμο. Κάποια στιγμή η ζωή της θ’ αλλάξει όταν γνωρίσει ένα 20χρονο εργάτη που της θυμίζει τους γιους της.
Με μια απλότητα που μόνο με την ωριμότητα αποκτά κανείς, με εικόνες που χαράσσονται στο μυαλό, με ένα ρυθμό που σταδιακά σε μαγεύει, άλλοτε παίζοντας με το φως κι άλλοτε με το σκοτάδι, ο Βάιντα καταφέρνει, περνώντας από το παρόν στο παρελθόν και από την πραγματικότητα στην τέχνη (εδώ τον κινηματογράφο), και φέρνοντας στο νου την παλιότερη ταινία του «Όλα για πούλημα» (1969), να φτιάξει αυτή την ατμοσφαιρική 85λεπτη αριστουργηματική ταινία του.
Μπορεί τα New Year's resolutions να μοιάζουν λίγο αστεία, αλλά αν είναι να μπούμε σε αυτό το «παιχνίδι» ας το κάνουμε σωστά. Τα μυστικά για να πετύχουμε τους στόχους μας.