«Πρώτη τάξη, 2025/26» – To ροζ τετράδιο ενός κοριτσιού από τον Λίβανο που σκοτώθηκε σε ισραηλινούς βομβαρδισμούς

Ο Τίτος Πατρίκιος στο ποιήμα του «Οφειλή» (Εκδόσεις Κίχλη), γράφει:

Μέσα από τόσο θάνατο που έπεσε και πέφτει,
πολέμους, εκτελέσεις, δίκες, θάνατο κι άλλο θάνατο
αρρώστια, πείνα, τυχαία δυστυχήματα,
δολοφονίες από πληρωμένους εχθρών και φίλων,
συστηματική υπόσκαψη κ’ έτοιμες νεκρολογίες
είναι σα να μου χαρίστηκε η ζωή που ζω.
Δώρο της τύχης, αν όχι κλοπή απ’ τη ζωή άλλων,
γιατί η σφαίρα που της γλύτωσα δε χάθηκε
μα χτύπησε το άλλο κορμί που βρέθηκε στη θέση μου.

Το γεγονός λοιπόν, ότι τη στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο δεν θρηνεί η γειτονίσσα μου τα νεκρά της παιδιά ή εγώ τους φίλους μου και εσείς τα αγόρια και τα κορίτσια που αγαπήσατε ή τη γυναίκα που σας γέννησε, είναι καθαρά θέμα γεωγραφικής τύχης.

Αυτό φυσικά δεν αποτελεί δικαιολογία για να γυρίζετε το κεφάλι από την άλλη πλευρά όταν η ατμόσφαιρα μυρίζει νεκρά παιδιά, είτε στον Λίβανο, είτε στην Γάζα, είτε στο Ιράν. Εκτός, αν ανήκετε στους αποκτηνομένους αυτού του κόσμου, που  σε αυτή την περίπτωση μπορείτε να αποχωρήσετε, διότι δεν έχω κάτι να μοιραστώ μαζί σας, παρά μόνον μια λέξη: ύβρις.

Σύντομη ζωή

Και, αφού ξεκαθαρίσαμε τα πράγματα, μεταφερόμαστε στον Λίβανο και στην ιστορία ενός μικρού κοριτσιού, της Miral Abdel Al Sater, η οποία σκοτώθηκε σε ισραηλινούς βομβαρδισμούς που έπληξαν ένα συγκρότημα κατοικιών στο κέντρο της ιστορικής πόλης Μπαάλμπεκ, στο ανατολικό Λίβανο, την Τετάρτη, 4 Μαρτίου.

Όπως γράφει η δημοσιογράφος Nada Maucourant Atallah με έδρα την Βηρυτό σε άρθρο της στο The National, το ροζ τετράδιο του κοριτσιού, βρέθηκε στο ματωμένο έδαφος, περιτριγυρισμένο από ερείπια.

«Πρώτη τάξη, 2025/2026», έγραφε το σχολικό ημερολόγιο της μικρής Miral, η οποία δεν πρόλαβε να τελείωσει την Α’ Δημοτικού.

Δίπλα από το τετράδιο της, υπήρχε ένα σκισμένο κομμάτι χαρτί και ένα καλυμμένο με σκόνη παιχνίδι, τα οποία άνηκαν στα παιδιά που έμεναν στο κτίριο, γράφει η Atallah.

Στην ίδια επίθεση, ένα ακόμη μικρό αγοράκι ονόματι Ali Assaf έχασε τη σύντομη ζωή του. Το σώμα του, πιστεύεται ότι είναι θαμμένο κάπου κάτω από τα ερείπια, αφού οι διασώστες έψαξαν για ώρες χωρίς αποτέλεσμα.

A pink school notebook left fluttering in the rubble of a destroyed building in Baalbek tells the story of Miral Abdel Al Sater, a first-grade student killed in an Israeli strike before the school year written on its cover could begin.

Miral and another child, Ali Assaf, were… pic.twitter.com/vvoMSt3LIJ

— The National (@TheNationalNews) March 9, 2026

Οι Miral και Ali είναι δύο από τα 83 παιδιά που σκοτώθηκαν στην μεγάλη επίθεση του Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου σε μόλις μία εβδομάδα, αφότου η Χεζμπολάχ, που υποστηρίζεται από το Ιράν, εντάχθηκε στον πόλεμο εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ, στο πλευρό της Τεχεράνης, η οποία μετρά επίσης εκατοντάδες νεκρά παιδιά.

Μυρίζει θάνατος

Μια ημέρα μετά την επίθεση στην Βαάλμπεκ, οι κάτοικοι της γειτονιάς εξακολουθούσαν να ψάχνουν ανάμεσα στα ερείπια, γράφει η Nada Maucourant Atallah.

«Τα δέντρα ήταν καλυμμένα με τη σκόνη που δημιούργησε η ισραηλινή επίθεση, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ήταν κατεστραμμένα και τα γύρω κτίρια και τα παράθυρά τους είχαν γίνει συντρίμμια», περιγράφει.

Οι κάτοικοι δεν περίμεναν η ήσυχη γειτονιά τους να θα γίνει στόχος του ισραηλινού στρατού.

«Η γειτονιά είναι πολύ ασφαλής. Η περιοχή είναι επίσης μικτή, με κατοίκους που είναι σουνίτες, ενώ το Ισραήλ συνήθως επιτίθεται σε γειτονιές με σιίτες», δήλωσε στο The National,η Serin Othman, 35 ετών, συγγενής της Alaa Saleh, 26 ετών, μητέρας τριών παιδιών, που σκοτώθηκε στην επίθεση.

Όπως υποστήριξε στη συνέχεια η νεαρή γυναίκα, η οποία μετρά απώλειες αγαπημένων, στην πόλη είχαν καταφύγει οικογένειες από την πόλη Ντουρίς, στην αναζήτηση τους για ένα ασφαλές μέρος.

Μετά την αιματηρή επίθεση, οι άνθρωποι της περιοχές μετρούσαν τις πληγές τους, ενώ θρηνούσαν όσους χάθηκαν. Μέσα στο πλήθος βρισκόταν ένα μικρό αγόρι που κρατούσε το χέρι του παππού του σφιχτά, αναφέρει η Atallah, στην προσπάθεια της να μας μεταφέρει το κλίμα που επικράτησε.

«Το αγόρι δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει, ανίκανο να πει μια λέξη. ‘Δεν υπήρχε κανένας λόγος, κανένας λόγος να τον σκοτώσουν’, ψιθύριζε ο παππούς του ενώ έκλαιγε με λυγμούς, καθώς οι δύο τους περπατούσαν αργά, αγκαλιασμένοι».

*Κεντρική φωτογραφία θέματος: Jake Pace Lawrie για το The National