Ρομπέρτο Μπενίνι: Ένας υπέροχος άνθρωπος, σε έναν ζοφερό κόσμο
Ο Ρομπέρτο Μπενίνι, πέρα από το ταλέντο του να μας κάνει να γελάμε, έχει μια μοναδική ικανότητα να αγγίζει τις πιο ευαίσθητες χορδές της ανθρωπότητας με έναν λόγο που είναι ταυτόχρονα ποιητικός και βαθιά πολιτικός. Το πρόσφατο ξέσπασμα του Ιταλού ηθοποιού και σκηνοθέτη ενώ η Μέση Ανατολή φλέγεται, μας συγκλόνισε.
Ο Ρομπέρτο Μπενίνι δεν είναι απλώς ένας ηθοποιός ή ένας σκηνοθέτης· είναι ένας άνθρωπος που κατάφερε να ενώσει το γέλιο με το δάκρυ, το κωμικό με το τραγικό, την πολιτική με την ποίηση. Ένας «κομιστής» της ανθρωπιάς.
Ο ρόλος του καλλιτέχνη στους σκοτεινούς καιρούς δεν είναι μόνο να ψυχαγωγεί, αλλά να γίνεται ο φάρος που δείχνει προς την ανθρωπιά, όταν όλα τα άλλα φώτα σβήνουν
Το ξέσπασμα του σε εκπομπή του καναλιού NOVE κάνει τις τελευταίες ώρες τον γύρο του διαδικτύου. Ο δημιουργός της ταινίας «Η ζωή είναι ωραία» μίλησε με έντονη συγκίνηση για τον πόλεμο, τη βία και κυρίως για τα παιδιά που πέφτουν θύματα συγκρούσεων.
«Γιατί συνεχίζουν να σκοτώνουν παιδιά;»
Δεν μιλάει στεγνά· μιλάει για την ανθρώπινη ύπαρξη με την ωμή αλήθεια της καρδιάς. Χρησιμοποιώντας το σώμα του -αυτή τη διαρκή πηγή ενέργειας που μοιάζει να μην δαμάζεται από τον χρόνο- μίλησε για τον πόλεμο ως μια «προσβολή στη δημιουργία». Για εκείνον, κάθε βόμβα που πέφτει δεν καταστρέφει μόνο κτίρια, αλλά ακυρώνει αιώνες εξέλιξης.
«Ξέρετε τι δεν μπορώ να καταλάβω; Όταν τα παιδιά παίζουν πόλεμο και ένα από αυτά χτυπήσει, ακόμη κι αν απλώς γρατζουνιστεί, το παιχνίδι σταματά αμέσως. Σταματούν. Γιατί όμως, όταν σκοτώνεται ένα παιδί σε ένα πραγματικό πόλεμο, δεν σταματούν; Γιατί συνεχίζουν; Γιατί συνεχίζουν να σκοτώνουν παιδιά; Θα έπρεπε να σταματήσουν αμέσως. Είναι δειλία αυτό. Τι τρομερή δειλία!»
Το μεγαλείο της ομιλίας του έγκειται στην ικανότητά του να εκλογικεύει το παράλογο. Σε μια εποχή που έχουμε συνηθίσει την εικόνα του θανάτου στις οθόνες μας, ο Μπενίνι μας ανάγκασε να νιώσουμε ξανά το βάρος της απώλειας.
«Πώς μπορούμε ακόμη να μιλάμε για πόλεμο σήμερα; Υπάρχουν άνθρωποι-ιδιοφυΐες που δουλεύουν για να φτιαχτούν όπλα, αντί να χρησιμοποιηθούν για την ευτυχία μας. Τα γονίδιά τους χρησιμοποιούνται για να φτιαχτούν όπλα που μας σκοτώνουν. Τα όπλα πρέπει να τοποθετηθούν σε μουσεία, να εκτίθενται ως όργανα βασανιστηρίων. Και αντί γι’ αυτό φτιάχνουν ‘έξυπνες’ βόμβες», ένα από τα πιο συγκλονιστικά σημεία της παρέμβασής του.
«Ο πόλεμος δεν πρέπει να υπάρχει»
Σε έναν κόσμο που πολώνεται και χωρίζεται σε στρατόπεδα, εκείνος στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, υπενθυμίζοντας ότι ο πόνος δεν έχει εθνικότητα. Το κλάμα μιας μητέρας στην Ουκρανία, στο Ιράν, στη Γάζα ή σε οποιαδήποτε γωνιά της γης έχει την ίδια πίκρα.
Στην κορύφωση της τοποθέτησής του απέρριψε την ιδέα ότι ο πόλεμος μπορεί να γίνει «πιο ανθρώπινος».
«Μπορεί ο πόλεμος να εξανθρωπιστεί; Ο πόλεμος δεν πρέπει να εξανθρωπιστεί, πρέπει να εξαφανιστεί. Πρέπει να τελειώσουν με τον πόλεμο! Ο πόλεμος δεν πρέπει να υπάρχει». Και κατέληξε με μια φράση που γροθιά στο στομάχι: «Ο κόσμος πρέπει να αποκηρύξει τον πόλεμο. Είναι μια απάτη, μια φρικαλεότητα. Ο πόλεμος είναι μια χυδαιότητα, μια απέραντη χυδαιότητα».
Η ζωή είναι ένα δώρο τόσο εύθραυστο
Ο σπουδαίος αυτός δημιουργός μας άφησε με μια αίσθηση ευθύνης αλλά και ελπίδας. Μας θύμισε ότι η ζωή είναι ένα δώρο τόσο εύθραυστο, που είναι εγκληματικό να το σπαταλάμε στο μίσος. Η ομιλία του δεν ήταν μια πολιτική τοποθέτηση, αλλά μια πνευματική αφύπνιση.
Μας έδειξε ότι ο ρόλος του καλλιτέχνη στους σκοτεινούς καιρούς δεν είναι μόνο να ψυχαγωγεί, αλλά να γίνεται ο φάρος που δείχνει προς την ανθρωπιά, όταν όλα τα άλλα φώτα σβήνουν.
Αν μεγάλωσατε στη δεκαετία του '80, είναι πολύ πιθανόν να έχετε κάποια από αυτά τα 11 χαρακτηριστικά στην προσωπικότητά σας, που σήμερα είναι πιο σπάνια.
Το «Toxic» είναι μια παρτίδα σκάκι κεκλεισμένων των θυρών με μοναδικό στόχο την επιβίωση, μια κλειστοφοβική εμπειρία που ανατρέπει τα πάντα, μέχρι το τελευταίο λεπτό.