NBA: Το All-Star ξαναγράφεται

Το All-Star Game της NBA που ξεκινά δεν μοιάζει με κανένα από όσα γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Η διοργανώτρια αρχή αποφάσισε να πατήσει το κουμπί του reset και να δοκιμάσει κάτι ριζικά διαφορετικό: έναν νέο, συμπυκνωμένο και πιο ανταγωνιστικό θεσμό, που θυμίζει περισσότερο μίνι παγκόσμιο τουρνουά παρά αγώνα επίδειξης. Στόχος είναι ξεκάθαρος: να αναζωογονηθεί μια από τις πιο εμβληματικές μπασκετικές γιορτές, της οποίας η λάμψη και –κυρίως– οι τηλεθεάσεις έχουν φθίνει αισθητά τα τελευταία χρόνια.

Η 75η έκδοση του All-Star φέρνει μαζί της ένα νέο φορμάτ: τρεις ομάδες, ένα τετραγωνικό τουρνουά «όλοι εναντίον όλων» και αγώνες διάρκειας μόλις 12 λεπτών. Χωρίς μεγάλες διακοπές, χωρίς ατελείωτα time-outs, με έμφαση στην ένταση κάθε κατοχής. Στο τέλος, οι δύο καλύτερες ομάδες θα αναμετρηθούν στον τελικό για τον τίτλο. Ένα σχήμα που φιλοδοξεί να επαναφέρει την ανταγωνιστικότητα και να αναγκάσει τους αστέρες να παίξουν πραγματικά, όχι απλώς να προσφέρουν στιγμιότυπα για τα social media.

Πίσω μένει ο παραδοσιακός αγώνας Ανατολή εναντίον Δύσης, που για δεκαετίες αποτέλεσε σήμα κατατεθέν της διοργάνωσης. Το νέο αφήγημα είναι πιο σύγχρονο και πιο ειλικρινές: Ηνωμένες Πολιτείες εναντίον υπόλοιπου κόσμου. Μια ιδέα που αντικατοπτρίζει τη σημερινή πραγματικότητα της NBA, μιας λίγκας που δεν είναι πια αμιγώς αμερικανική, αλλά βαθιά παγκοσμιοποιημένη.

Το ενδιαφέρον κορυφώνεται γύρω από το ερώτημα αν η ομάδα του «υπόλοιπου κόσμου» μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τις δύο αμερικανικές επιλογές. Το διεθνές σύνολο διαθέτει έναν εντυπωσιακό κορμό: τον Νίκολα Γιόκιτς, τον Λούκα Ντόντσιτς και τον Βίκτορ Γουεμπανιάμα. Τρεις παίκτες που εκπροσωπούν τρεις διαφορετικές εκδοχές του σύγχρονου μπάσκετ και μαζί συμπυκνώνουν την πιο παγκόσμια εποχή που έχει γνωρίσει ποτέ το άθλημα. Δίπλα τους, παίκτες όπως οι Τζαμάλ Μάρεϊ, Καρλ-Άντονι Τάουνς, Πασκάλ Σιάκαμ, Ντένι Αβντίγια και Αλπερέν Σενγκούν συνθέτουν ένα σύνολο που τρομάζει με το μέγεθος, το μπασκετικό IQ και την ποιότητα στο παιχνίδι μισού γηπέδου.

Απέναντί τους, οι ΗΠΑ χωρίζονται σε δύο «στρατόπεδα». Η ομάδα των έμπειρων αστέρων, οι λεγόμενοι «Μπάρες», ενώνει ονόματα που καθόρισαν μια εποχή: ΛεΜπρόν Τζέιμς και Κέβιν Ντουράντ στο ίδιο σύνολο, μαζί με παίκτες όπως οι Τζέιλεν Μπράνσον, Τζέιλεν Μπράουν, Καουάι Λέοναρντ, Νόρμαν Πάουελ και Ντόνοβαν Μίτσελ. Η εμπειρία, η διαχείριση των μεγάλων στιγμών και το καθαρό ταλέντο είναι το μεγάλο τους όπλο.

Απέναντί τους στέκεται η ομάδα των «Αστέρων», το μέλλον της αμερικανικής λίγκας. Εδώ δεσπόζει η εκρηκτικότητα του Άντονι Έντουαρντς και η εκτελεστική δεινότητα του Ντέβιν Μπούκερ, πλαισιωμένοι από μια γενιά που ετοιμάζεται να πάρει τη σκυτάλη: Κέιντ Κάνινγχαμ, Τσετ Χόλμγκρεν, Ταϊρίς Μάξεϊ, Τζέιλεν Ντούρεν, Σκότι Μπαρνς και Τζέιλεν Τζόνσον. Νεανική ενέργεια, αθλητικότητα και διάθεση να αμφισβητήσουν τους «μεγάλους».

Το All-Star, ωστόσο, δεν έρχεται χωρίς απώλειες. Η πιο ηχηρή απουσία είναι εκείνη του Σάι Γκίλτζιους-Αλεξάντερ, MVP της περασμένης σεζόν, που τέθηκε νοκ άουτ λόγω κοιλιακού τραυματισμού. Εκτός έμεινε και ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, με πρόβλημα στη γάμπα, αποδυναμώνοντας αισθητά το διεθνές σύνολο. Στις ΗΠΑ, ο Στεφ Κάρι αποτελεί απώλεια της τελευταίας στιγμής λόγω τραυματισμού στο γόνατο, με τον Μπράντον Ίνγκραμ να παίρνει τη θέση του. Από το Rising Star Challenge απουσιάζει και ο Κούπερ Φλαγκ, ένα από τα πρόσωπα που συμβολίζουν τη νέα γενιά.

Το σκηνικό αυτής της «επανεκκίνησης» δεν θα μπορούσε να είναι πιο φουτουριστικό. Το Intuit Dome, η νέα έδρα των Λος Άντζελες Κλίπερς, μοιάζει περισσότερο με διαστημόπλοιο παρά με κλασικό γήπεδο μπάσκετ. Μια γιγαντιαία οθόνη LED αγκαλιάζει την οροφή, ενώ το περίφημο «The Wall» – 51 σειρές από σχεδόν κάθετες θέσεις – έχει σχεδιαστεί για να δημιουργεί έναν εκκωφαντικό τοίχο ήχου. Το γήπεδο διαθέτει πάνω από 1.100 τουαλέτες, τριπλάσιες από τον μέσο όρο της NBA, σε μια λεπτομέρεια που δείχνει πώς η εμπειρία του θεατή αντιμετωπίζεται με τη λογική της απόλυτης άνεσης.

Το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: μπορεί αυτό το νέο All-Star να ξανακερδίσει το κοινό; Η NBA ποντάρει στην αντιπαλότητα ΗΠΑ-κόσμος, στη συμπύκνωση του χρόνου και στην ανάγκη των ίδιων των παικτών να αποδείξουν ότι το All-Star δεν είναι απλώς μια υποχρέωση στο ημερολόγιο. Αν πετύχει, ίσως μιλάμε για την αρχή μιας νέας εποχής. Αν όχι, θα είναι μια ακόμη απόδειξη ότι ακόμη και τα μεγαλύτερα θεάματα χρειάζονται κάτι παραπάνω από αστέρες για να λάμψουν.