Η Μικρή Άρκτος παρουσιάζει την νέα έκδοση με το κείμενο και ταυτόχρονα την ψηφιακή κυκλοφορία των 5 πρωτότυπων τραγουδιών της παράστασης «Ove Vai Conte Nano? Ove vai?”, σε σκηνοθεσία του Θοδωρή Γκόνη, σκηνικά και κοστούμια του Ανδρέα Γεωργιάδη, στο πλαίσιο εκδηλώσεων “Όλη η Ελλάδα ένας Πολιτισμός” του Υπουργείου Πολιτισμού, τον Αύγουστο του 2025 στο φρούριο Παλαμηδίου ενταγμένο στο πρόγραμμα του 2ου Φεστιβάλ Ακροναυπλίας.
«Πού πας; Σε ποιό χάος ετοιμάζεσαι να μπεις;» αναρωτιέται η παράσταση. «Κόντε Νάνο» ήταν χαϊδευτικό όνομα του κυβερνήτη.
Η νέα έκδοση με το κείμενο της παράστασης από τον καταξιωμένο στιχουργό και σκηνοθέτη Θοδωρή Γκόνη, ενταγμένη στην θεατρική σειρά της Μικρής Άρκτου, στηρίζεται σε αυθεντικά γραπτά και διαλόγους της εποχής («Ιστορικαί Αναμνήσεις» του Νικολάου Δραγούμη, «Απόλογα για τον Καποδίστρια» του Γεωργίου Τερτσέτη, «Στρατιωτικά Ενθυμήματα» του Νικολάου Κασομούλη, «Ιστορική Ανθολογία» του Γιάννη Βλαχογιάννη, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως» του Θωμά Γόρδωνος, «Βαβυλωνία» του Δ. Κ. Βυζάντιου, «Νέα ελληνική ιστορία» του Απόστολου Ε. Βακαλόπουλου κ.ά.), όπως και πρωτότυπα κείμενα και τραγούδια από το Θοδωρή Γκόνη.
Στην Παράσταση «Ove Vai Conte Nano? Ove vai?» ο Ιωάννης Καποδίστριας επιστρέφει στη μοιραία πόλη μέσα από μια «μουσικοθεατρική Βαβυλωνία».
Δύο ηθοποιοί και πέντε μουσικοί, ανεβαίνουν στο Παλαμήδι, στις ντάπιες του για μια αναμέτρηση με την Ιστορία.
Το θέαμα είναι σπονδυλωτό και κατά βάση μουσικό.
Η Τροιζήνα του 1827 με το λεμονοπεριβόλι του Δαμαλά, γίνεται το σημείο εκκίνησης. Εκεί, μέσα σε μια Ελλάδα που σπαράσσεται από τον Ιμπραήμ και τον Κιουταχή, η αντιπρόσωποι του νεοσύστατου κράτους τρώνε ωμά κουκιά και ερίζουν για την εξουσία υποφέροντας από άγριο πονόκοιλο όπως λένε οι μαρτυρίες της εποχής. Εκεί, στην Τρίτη Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων, ο Κόμης Ιωάννης Καποδίστριας εκλέγεται Κυβερνήτης της Ελλάδος και καλείται να βάλει τάξη σε μια χώρα που μοιάζει με σκηνή της «Βαβυλωνίας» του Βυζάντιου. Με την ανατολή του ηλίου της Κυριακής της 8ης Ιανουαρίου 1828 γιορταστικές κανονιές από τα κάστρα και τους προμαχώνες του Ναυπλίου προαναγγέλλουν την άφιξη του Warspite. Τον ερχομό του Καποδίστρια.
O Θοδωρής Γκόνης μιλάει στο in για την έκδοση και τα 5 τραγούδια για τον Ιωάννη Καποδίστρια
Γιατί επιλέγετε τον Καποδίστρια ως κεντρικό σημείο αναφοράς; Ποια πλευρά του σας ενδιαφέρει περισσότερο να αναδειχθεί μέσα από το κείμενο: ο πολιτικός-οραματιστής, ο διαχειριστής του χάους, ο άνθρωπος που σηκώνει ένα αδύνατο βάρος;
Για έναν άνθρωπο σαν κι εμένα, που έχει μεγαλώσει στο Ναύπλιον, ο Καποδίστριας δεν είναι ακριβώς ιστορικό πρόσωπο, δεν είναι δηλαδή μόνο ο πρώτος κυβερνήτης, ο μεγάλος Έλληνας, ο ακέραιος διπλωμάτης. Είναι ένα κομμάτι των προσωπικών μου αναμνήσεων.
Τον θυμάμαι στις εθνικές εορτές και παρελάσεις να στέκεται ολόλευκος στο βάθρο του και να μας κοιτάζει. Τον έβλεπα κάθε πρωί που πήγαινα τρέχοντας στο σχολείο. Τα απογεύματα μας κοίταζε να παίζουμε ποδόσφαιρο στην πλατεία. Είναι ένας δικός μας άνθρωπος.
Κι η παράστασή μας από εκεί ξεκινάει. Δεν φιλοδοξούσε να παίξει τον ρόλο του ιστορικού. Υπάρχουν άλλοι αρμοδιότεροι που το έχουν κάνει πολύ καλά και θα συνεχίσουν να το κάνουν αυτό και οφείλουμε να τους μελετάμε προσεκτικά. Νομίζω πως είναι κοινό μυστικό πως η αναγνώριση του Καποδίστρια βραδυπορεί. Γιατί ακόμα δεν έχει πάρει τη θέση, που δικαιωματικά του ανήκει στη συνείδηση μας.
Το θέατρο μπορεί να δανείζεται ένα θέμα από την ιστορία, ένα πρόσωπο, αλλά το διαχειρίζεται με τον δικό του, αυτόνομο τρόπο. Τον τρόπο που ξέρει, τον τρόπο που το «συμφέρει». Μετατοπίζει τους αιώνες και τους περπατά κατά το «κέφι» του, από καταβολής του.
Ο τίτλος «Ove vai…» ακούγεται σαν ερώτημα-προειδοποίηση προς κάποιον που “μπαίνει” σε μια επικίνδυνη αποστολή. Σε ποιον απευθύνεται τελικά μέσα στο βιβλίο — στον ίδιο τον Καποδίστρια, στους γύρω του, ή σε όλους μας;
Ο τίτλος αυτός είναι παρμένος από το ποίημα του Σολωμού «La navicella greca», (Το ελληνικό καραβάκι), σε συνδυασμό με το παιδικό μας ποίημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου «Πού πας καραβάκι, με τέτοιον καιρό…;» Και απευθύνεται στον Ιωάννη Καποδίστρια, γιατί το χαϊδευτικό του ήταν Κόντε Νάνο. Σε ποιο χάος ετοιμάζεσαι να μπεις, αναρωτιέται, δηλαδή, η παράσταση. Την ίδια εποχή που ετοιμάζεται να έρθει ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, γράφεται στο Ναύπλιον «η Βαβυλωνία» από τον Βυζάντιο. Όλη η χώρα μοιάζει με σκηνή της Βαβυλωνίας, η πλήρης ασυνεννοησία, ο καθένας και η διάλεκτός του.
Πώς δουλέψατε τη φωνή του Καποδίστρια στο χαρτί; Προκύπτει μέσα από τεκμήρια/μαρτυρίες ή χτίζεται κυρίως ως θεατρική-ποιητική κατασκευή; Και τι προσέχετε για να μη γίνει “άγαλμα” ή“κατηγορητήριο”;
Φυσικά, χρησιμοποιήσαμε και τεκμήρια και μαρτυρίες της εποχής. Βασιστήκαμε κυρίως στο έργο «Προσωπικαί Αναμνήσεις» του Νικολάου Δραγούμη, που ήταν ο προσωπικός γραμματέας του Ιωάννη Καποδίστρια και σε πολλούς άλλους, τον Τερτσέτη, τον Κασομούλη, τον Βλαχογιάννη, κλπ, όμως δε μείναμε εκεί. Ξανοιχτήκαμε σαν τους παλιούς θαλασσοπόρους και πάθαμε το πάθημά τους και ενώ ξεκινήσαμε για το Ναύπλιον, την Αίγινα και τον Άγιο Σπυρίδωνα βρεθήκαμε στο λεμονοπεριβόλι του Δαμαλά, στην Ερμιόνη, εκεί στην Τρίτη Εθνική Συνέλευση των Ελλήνων, όπου ψηφίστηκε εν μέσω αντεγκλήσεων, αποδοκιμασιών, επευφημιών και γογγυσμών, ο Ιωάννης Καποδίστριας, πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος.
Τα 5 τραγούδια τι ρόλο παίζουν στη σχέση μας με τον Καποδίστρια; Φωτίζουν την πολιτική του διαδρομή, την εποχή που τον περιβάλλει ή κυρίως την εσωτερική του κατάσταση (φόβο, πίστη, μοναξιά, αμφιβολία);
Η παράστασή μας είναι μια μουσικοθεατρική Βαβυλωνία με ηθοποιούς, μουσικούς και τραγουδιστές. Τα πέντε τραγούδια έρχονται να παίξουν το ρόλο του κομπέρ, ή, καλύτερα, ενός έμμετρου αφηγητή. Είναι δραματικά αλλά και κωμικά. Τα τραγούδια έχουν μελοποιηθεί εξαιρετικά από τον Πέτρο Χρηστάκη και τη Δήμητρα Τσαγκαράκη και έχουν ηχογραφηθεί από πέντε σπουδαίους μουσικούς.
Στην ηχογραφημένη μορφή τους, τα τραγούδια αποκτούν μια αυτονομία. Υπάρχει κάποιο τραγούδι που λειτουργεί σαν πορτρέτο του Καποδίστρια — ή σαν “αντίλογος” προς αυτόν; Τι θέλετε να μείνει στον ακροατή μετά το τέλος;
Τα τραγούδια αυτά φτιάχνουν μια μικρή ενότητα. Όλα σκιαγραφούν το πορτρέτο του Κυβερνήτη και της ταραγμένης εκείνης εποχής, με σήμα κατατεθέν το λεμονοπεριβόλι του Δαμαλά. Εκεί, μέσα σε μια Ελλάδα που ακόμα σπαράσσεται από τον Ιμπραήμ και τον Κιουταχή, οι αντιπρόσωποι του νεοσύστατου κράτους τρώνε ωμά κουκιά και ερίζουν για την εξουσία υποφέροντας από άγριο πονόκοιλο.
Τώρα βέβαια εμείς ελπίζουμε, θέλουμε κι ευχόμαστε, τα τραγούδια αυτά, τα οποία ερμηνεύει εξαιρετικά η Δήμητρα Τσαγκαράκη, να στέκονται από μόνα τους, χωρίς τη βοήθεια και την εξάρτηση της παράστασης.
Τώρα που το έργο υπάρχει ως βιβλίο + ηχογραφημένα τραγούδια (χωρίς την παράσταση), τι ελπίζετε ότι θα “ακούσει” ο αναγνώστης/ακροατής για τον Καποδίστρια που ίσως δεν χωρά στα σχολικά στερεότυπα; Ποια εικόνα του θέλετε να μεταφερθεί στο σήμερα;
Το γεγονός ότι υπάρχει και κυκλοφορεί το κείμενο της παράστασης σε βιβλίο από τη Μικρή Άρκτο σε επιμέλεια του Ανδρέα Γεωργιάδη, ο οποίος σχεδίασε και τα σκηνικά και τα κοστούμια της παράστασης, είναι ένα δώρο για μας, και τους ευχαριστούμε. Πιστεύουμε ότι ο αναγνώστης διαβάζοντάς το, θα βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, όπως ακριβώς συμβαίνει και στο θέατρο- όταν βέβαια υπερασπίζεται το ρόλο του.
Η ελευθερία (αίσθημα αυτονομίας) ενισχύει την ευτυχία σε όλο τον κόσμο, αλλά μια εκτεταμένη διεθνής μελέτη δείχνει ότι προσφέρει ακόμη μεγαλύτερη χαρά σε πλουσιότερες χώρες,
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Παρασκευή 30.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/trevor-mckinnon-wL3-nvcELpc-unsplash-1-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442