Το εξελισσόμενο πολιτικό σχέδιο του κ. Τσίπρα είναι παλαιάς κοπής και απλοϊκό στη σύλληψή του.
Αναπτύχθηκε μία χιλιετία πριν, στα τρίσβαθα της Μεσοποταμίας, και πηγάζει από τον απόλυτο δυϊσμό των μανιχαίων, που προσπαθούσαν να εξηγήσουν τον κόσμο ως μια αιώνια πάλη ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι, ανάμεσα στο καλό και στο κακό, στο πνεύμα και στην ύλη.
Ας μη γελιόμαστε, μανιχαϊστικό, βαθιά διχαστικό και απόλυτα οπισθοδρομικό είναι το σχέδιο του Πρωθυπουργού.
Προσπαθεί να τσουβαλιάσει τους πάντες και τα πάντα, να εντάξει όλους τους δυνάμει αντιπάλους του στο στρατόπεδο του κακού και του μαύρου, ώστε εκείνος να αναδειχθεί, ως άλλος υπερήρωας, υπέρμαχος του καλού και προστάτης των φτωχών και των αδυνάτων.
Γι’ αυτόν δεν υπάρχουν αποχρώσεις, διαφοροποιήσεις, ούτε ενδιάμεσες πολιτικές, παρά μόνο εχθροί και αντίπαλοι.
Από τη μια ο Μητσοτάκης, ο Βενιζέλος, ο Θεοδωράκης, η νεοφιλελεύθερη Δεξιά, οι εκσυγχρονιστές της Κεντροαριστεράς, γενικώς όλοι οι εκπρόσωποι του «παλαιού» και «χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος», και μαζί τους ο Μαρινάκης, ο Αλαφούζος, ο ΣΕΒ, οι πολυεθνικές, όλες οι πιθανές εκφράσεις της «ολιγαρχίας του πλούτου, της διαπλοκής, των μεγάλων συμφερόντων», και από την άλλη ο Τσίπρας, ο Παππάς, ο Τζανακόπουλος, ο Θανάσης, «οι παλαιοί και νέοι κοινωνικοί αγωνιστές, τα κινήματα και το πλήθος των φτωχών και ανήμπορων που τους αντιπαλεύουν και θέλουν έναν νέο κόσμο φωτεινό, δίκαιο και ισομερώς ανεπτυγμένο, χωρίς ανισότητες και προνόμια».
Αν ανταποκρινόμαστε στα λάθη που όλοι μας κάνουμε με ηρεμία, αν τα αναλύουμε, μαθαίνουμε από αυτά και προσαρμοζόμαστε αναλόγως, μπορούμε να μετατρέψουμε τις αποτυχίες σε νίκες
Το χαμένο δραματικό ειδύλλιο «Ο μαγεμένος βοσκός», που ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε το 1909 παρουσιάζεται μέσα από τη σύγχρονη, λυρική ανάγνωση του Γιάννη Σκουρλέτη.