Παρά την αδιαμφισβήτητη jazz ταυτότητά της, η μουσική των Oregon ανέκαθεν παρουσίαζε σημαντικές αναλογίες με την κλασική μουσική (χρησιμοποιούμενα μουσικά όργανα, θέματα σύνθεσης και ερμηνείας/παρουσίασης της μουσικής), ενώ κλασική είναι και η παιδεία των συντελεστών του νεοϋορκέζικου κουαρτέτου.Στο διπλό άλμπουμ «Oregon In Moscow», ηχογραφημένο στη ρωσική πρωτεύουσα τον Ιούνιο του 1999 μαζί με τη «Μεγάλη […]
Παρά την αδιαμφισβήτητη jazz ταυτότητά της, η μουσική των Oregon ανέκαθεν παρουσίαζε σημαντικές αναλογίες με την κλασική μουσική (χρησιμοποιούμενα μουσικά όργανα, θέματα σύνθεσης και ερμηνείας/παρουσίασης της μουσικής), ενώ κλασική είναι και η παιδεία των συντελεστών του νεοϋορκέζικου κουαρτέτου. Στο διπλό άλμπουμ «Oregon In Moscow», ηχογραφημένο στη ρωσική πρωτεύουσα τον Ιούνιο του 1999 μαζί με τη «Μεγάλη Συμφωνική Ορχήστρα του Ραδιοφωνικού Σταθμού της Μόσχας στο όνομα του Tchaikovsky» σε διεύθυνση του George Garanian, ο «κλασικός» χαρακτήρας της μουσικής των Ralph Towner (κλασική και δωδεκάχορδη κιθάρα, πιάνο, συνθεσάιζερ), Paul McCandless (όμποε, αγγλικό κόρνο, σοπράνο σαξόφωνο, μπάσο κλαρινέτο), Glen Moore (ακουστικό μπάσο) και Mark Walker (ντραμς και κρουστά) απαιτεί και κατακτά τον πρωτεύοντα ρόλο. Το εγχείρημα δεν είναι ούτε αποσπασματικό ούτε τυχαίο. Στα τριάντα χρόνια δράσης τους οι Oregon χρησιμοποίησαν και τίμησαν την jazz παράδοση του αυτοσχεδιασμού (διαδοχικοί πειραματισμοί από τους σολίστες πάνω στην αρμονική δομή της εκάστοτε σύνθεσης, με ανακύκλωση της ακολουθίας των συγχορδιών και επιστροφή στην αρχική μελωδία μόνο στην τελευταία επανάληψη του κύκλου). Παράλληλα, δοκίμασαν με φαντασία και θάρρος τις δυνάμεις τους στη δημιουργία μεγαλύτερων, τμηματικής ανάπτυξης συνθέσεων, που επιτρέπουν στον κάθε σολίστα να αυτοσχεδιάζει πάνω σε διαφορετικό υλικό εντός του πλαισίου της μιας, σπονδυλωτής σύνθεσης. Επιπλέον, η ποικιλία των χρησιμοποιούμενων έθνικ κρουστών σταδιακά ενέπνευσε στους Oregon πολυρρυθμικές αναπτύξεις, που δεν περιορίζονταν από μια μονοσήμαντη εναρμόνιση με κάποια συγκεκριμένη ρυθμική τεχνοτροπία. Ως αποτέλεσμα, πολλές από τις συνθέσεις των Oregon που αρχικά γράφτηκαν για κουαρτέτο, ήταν εύκολο να προσαρμοστούν για ορχήστρα. Επίσης, φανερό είναι το γεγονός ότι το ρεπερτόριο των 15 συνθέσεων που παρουσιάζεται στα δύο CD του άλμπουμ έχει εξελιχθεί κατά τις τρεις δεκαετίες της ιστορίας του γκρουπ, αποτελώντας ουσιαστικά μια σύνοψή της. Τα παραπάνω γίνονται αμεσότερα αντιληπτά σε κομμάτια όπως το «Icarus» (στο οποίο οι Oregon παίζουν τη μελωδία μαζί με την ορχήστρα, έπειτα η τελευταία σταματά και το κουαρτέτο παραδίδεται σε έναν εκτεταμένο αυτοσχεδιασμό, με το τέλος του οποίου ο μαέστρος επαναφέρει την ορχήστρα για το φινάλε) και, κυρίως, το «Free-form Piece for Orchestra and Improvisors», ένα κομμάτι αυτοσχεδιασμού όχι για τους σολίστες αλλά… για το διευθυντή της ορχήστρας! Σε αυτό η ορχήστρα χωρίζεται σε τμήματα, καθένα από τα οποία καλείται να ερμηνεύσει επιμέρους συνθέσεις διαφορετικής έκτασης ανάλογα με τα νεύματα του μαέστρου. Η κάθε επιμέρους σύνθεση επαναλαμβάνεται μέχρι να τη σταματήσει ο μαέστρος. Το αρμονικό σχήμα είναι τέτοιο, ώστε καθεμία από αυτές τις συνθέσεις να λειτουργεί συμπληρωματικά με όλες τις άλλες, στην περίπτωση που παίζονται ταυτόχρονα, αλλά παράλληλα να ακούγεται αυτοτελής όταν παίζεται μόνη της. Στα μέλη του κουαρτέτου δεν δίνονται οδηγίες, αλλά αυτοσχεδιάζουν παράλληλα με το μαέστρο. Είναι φανερό ότι το «Free-form Piece for Orchestra and Improvisors», όπως και ο τίτλος του δηλώνει, κάθε φορά που παίζεται είναι ένα κομμάτι εντελώς διαφορετικό. Από την άλλη μεριά, ακόμα και οι λίγες συνθέσεις οι οποίες παρουσιάζονται χωρίς την ορχήστρα («Anthem», «Along The Way», «Arianna», «Spirits Of Another Sort») διακρίνονται από μια ορχηστρική αίσθηση, από έναν ήχο ευρύτερο και βαθύτερο από ό,τι θα περίμενε κανείς από ένα jazz κουαρτέτο. Ένας δίσκος καθ’ όλα συναρπαστικός.
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Σάββατο 24.01.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/01/john-hernandez-i1TgEOhyH48-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442