Όλα άρχισαν το 1997 για τη Γερμανίδα δημιουργό ηλεκτρονικής μουσικής, όταν είπε δηλαδή να φτιάξει ένα demo, μέρος του οποίου περιέχεται στο EP (με έξι συνθέσεις) «Plastikreport», ενώ γρήγορα ακολούθησε και το ντεμπούτο άλμπουμ της «Vermona ET 6-14» -πήρε το όνομά του από το ανατολικογερμανικό μουσικό όργανο.Σε τούτο το δεύτερο άλμπουμ της, το κορίτσι της […]
Όλα άρχισαν το 1997 για τη Γερμανίδα δημιουργό ηλεκτρονικής μουσικής, όταν είπε δηλαδή να φτιάξει ένα demo, μέρος του οποίου περιέχεται στο EP (με έξι συνθέσεις) «Plastikreport», ενώ γρήγορα ακολούθησε και το ντεμπούτο άλμπουμ της «Vermona ET 6-14» -πήρε το όνομά του από το ανατολικογερμανικό μουσικό όργανο. Σε τούτο το δεύτερο άλμπουμ της, το κορίτσι της ιστορίας μας αφήνεται πλήρως να παρασυρθεί από την ακαταμάχητη γοητεία της ραγισμένης καρδιάς ενός συνθετητή. Αντί εντυπώσεων από την εκούσια αποπλάνηση, η Barbara Morgenstern μάς μεταφέρει εδώ μια μελάτη ηχητική περιπέτεια ολκής, η παρθενική επαφή με την οποία προκαλεί τουλάχιστον ρίγη ανατριχίλας. Μοτίβα με μια μωρουδίσια απαλότητα, περάσματα γεμάτα γλύκα και λιωμένη σοκολάτα, συνθετικές ρομαντζάδες στο φως του μεσημεριού, ατέλειωτα φλερτ με κινηματογραφικές λάμψεις, μπόλικη αστερόσκονη, λυρικές υπνοβασίες, αποσπάσματα μιας όλο νάζι exotica που «διαβάζονται» μόνο από την ανάποδη, περιβαλλοντικές καταδύσεις και τόνοι πορφυρού λίπστικ προβαίνουν σε μια ατέλειωτη αιρετική ένωση, προκειμένου να δώσουν μια γερμανόφωνη electronica, το σιρόπι της οποίας σε αποδομεί κανονικά… Χαίρομαι ιδιαιτέρα από τη γνωριμία μου με το «Fjorden»… και ας μην έχει παραμείνει τίποτα ίδιο από τότε…