Έντεκα παιδικά ποιήματα -ένα του Γεωργίου Αθάνα, ένα του Στέλιου Σπεράντζα, ένα του ίδιου του δημιουργού και τα υπόλοιπα από τη συλλογή «Ηλιοτρόπια» του Νίκου Κανάκη- μελοποιημένα και τραγουδισμένα από τον Ορφέα Περίδη. Απαλλαγμένος από το άγχος του στίχου, ο γνωστός τραγουδοποιός επιστρατεύει το γνώριμο προσωπικό του ύφος και επιλέγει κυρίως έγχορδα και πνευστά για […]
Έντεκα παιδικά ποιήματα -ένα του Γεωργίου Αθάνα, ένα του Στέλιου Σπεράντζα, ένα του ίδιου του δημιουργού και τα υπόλοιπα από τη συλλογή «Ηλιοτρόπια» του Νίκου Κανάκη- μελοποιημένα και τραγουδισμένα από τον Ορφέα Περίδη. Απαλλαγμένος από το άγχος του στίχου, ο γνωστός τραγουδοποιός επιστρατεύει το γνώριμο προσωπικό του ύφος και επιλέγει κυρίως έγχορδα και πνευστά για να ντύσει μικρές ιστορίες, οι οποίες μιλούν για καλικάντζαρους, δύο ήλιους, ένα λαγωνικό, ένα αλογάκι, τη μικρή Μαρουσώ και το Χριστό της εκκλησιάς που περιμένει να φύγει ο παπάς για να βγει να παίξει στην αυλή με τα άλλα παιδιά. Οι μελωδίες είναι λιτές όπως λιτή είναι και η ενορχήστρωση. Ο λόγος ακούγεται καθαρά, ενώ στα υπέρ του δίσκου συγκαταλέγονται τόσο η φειδωλή χρήση παιδικής χορωδίας (του Δημήτρη Τυπάλδου εν προκειμένω) όσο και η ερμηνεία: ένας πατέρας που ψιθυρίζει στα παιδιά ότι η απλότητα και η ομορφιά δεν χάθηκαν. Η ζωή μας έχει τυποποιηθεί περισσότερο από ποτέ, αλλά εμείς μπορούμε ακόμα να τραγουδάμε για μαντίλια της αγάπης, φτερωτά άτια και ποτάμια που κυλούν και δεν γυρίζουν πίσω.