Το πιο μελωδικό μέχρι σήμερα άλμπουμ του Γιάννη Κότσιρα φέρει την υπογραφή της Ευανθίας Ρεμπούτσικα ως προς τις συνθέσεις, του Αρη Δαβαράκη ως προς το στίχο και αποτελεί ένα χαμηλών τόνων σύνολο, υπόγεια γοητευτικό, με δεκατρία τραγούδια από εκείνα που αγαπιούνται στην πορεία του χρόνου και όχι με ένα πρώτο ή δεύτερο άκουσμα. Η πρόταση […]
Το πιο μελωδικό μέχρι σήμερα άλμπουμ του Γιάννη Κότσιρα φέρει την υπογραφή της Ευανθίας Ρεμπούτσικα ως προς τις συνθέσεις, του Αρη Δαβαράκη ως προς το στίχο και αποτελεί ένα χαμηλών τόνων σύνολο, υπόγεια γοητευτικό, με δεκατρία τραγούδια από εκείνα που αγαπιούνται στην πορεία του χρόνου και όχι με ένα πρώτο ή δεύτερο άκουσμα. Η πρόταση των συντελεστών αφορά σε έναν «εσωτερικό» δίσκο με λιτή ενορχήστρωση και με σχετικά χαμηλή τη στάθμη του ήχου των οργάνων, έτσι ώστε να «κάνει παιχνίδι» η φωνή του νεαρού τραγουδιστή. Όμως, αυτές οι επιλογές έχουν και το ανάλογο κόστος. Οι θαυμάσιες μουσικές της Ρεμπούτσικα, ευαίσθητες και εύθραυστες όπως πάντα, καταδικάζονται σε «χαμηλές πτήσεις», ενώ ο ίδιος ο ερμηνευτής δεν ξεδιπλώνει όλη την γκάμα των φωνητικών του ικανοτήτων. Να το πούμε διαφορετικά; Ο Κότσιρας έχει λαϊκή φωνή (φωνάρα -γιατί να το κρύψουμε;) και είναι κρίμα να εγκλωβίζεται στο «ψιθυριστό έντεχνο». Από τα τραγούδια του εν λόγω CD ξεχώρισαν ήδη τα «Καταλαβαίνω» και «Ένας έρωτας φτηνός». Ωστόσο, ο ψαγμένος ακροατής μπορεί να αναζητήσει την ομορφιά και σε άλλες συνθέσεις, όπως τα «Είσαι η ίδια μου η ζωή» και «Παλιόλευκες» (ντούετο με το Νίκο Πορτοκάλογλου), καθώς και στο «Καινούρια Αρχή», που θεωρώ το καλύτερο του δίσκου.