«I Feel So Free» της Madonna – Μια μαγευτική επιστροφή στη σκηνή των κλαμπ

Η Madonna, η «Βασίλισσα της Ποπ» αναβιώνει την μεθυστική ατμόσφαιρα μιας πίστας τις πρώτες πρωινές ώρες με αυτό το εξαιρετικά καλοδουλεμένο single, σχολιάζει στην κριτική του ο Alexis Petridis στον Guardian και συνεχίζει:

«Τα τελευταία χρόνια δεν ήταν ιδιαίτερα ευνοϊκά για τη Madonna. Οι περιοδείες της έχουν πληγεί από αντιπαραθέσεις ενός είδους πολύ διαφορετικού από τα σκάνδαλα που κάποτε αναζητούσε με χαρά: το 2024, μερικοί δυσαρεστημένοι θαυμαστές προσπάθησαν να της κάνουν μήνυση επειδή εμφανίστηκε στη σκηνή δύο ώρες αργότερα από το προγραμματισμένο».

Παράξενο μουσικό μωσαϊκό

Τα άλμπουμ της έτυχαν αισθητά ανάμεικτης υποδοχής και πούλησαν σε ολοένα και μικρότερες ποσότητες, με το καθένα να πουλάει, σταδιακά, το μισό από ό,τι το προηγούμενο: η ίδια χαρακτήρισε τα άλμπουμ MDNA του 2012 και Rebel Heart του 2015 ως άλμπουμ που έφτιαξε «απρόθυμα», αλλά ακόμα λιγότεροι ήταν οι αγοραστές του Madame X του 2019, ενός αυθεντικά παράξενου μωσαϊκού από trap, reggaeton, πορτογαλικό fado και στίχους με πολιτικό χαρακτήρα.

«Τα επιτυχημένα singles, για τα οποία κάποτε ήταν μια αξιόπιστη πηγή, έχουν αποδειχθεί αισθητά πιο δύσκολο να βρεθούν: είναι πολύ ενδεικτικό το γεγονός ότι η μεγαλύτερη εμπορική της επιτυχία τον τελευταίο καιρό δεν προήλθε από δικό της τραγούδι, αλλά από μια σύντομη εμφάνισή της στο hit του The Weeknd “Popular”, του 2023» συνεχίζει ο Alexis Petridis.

H Madonna βρίσκεται στα καλύτερά της όταν δημιουργεί ποπ μουσική που μοιάζει να βγαίνει κατευθείαν από το Dj Booth

Οι κακές γλώσσες

Το προσωνύμιο «Βασίλισσα της Ποπ» εξακολουθεί να συνδέεται τακτικά με το όνομά της, αλλά υπάρχει μια ανησυχητική αίσθηση ότι η σύγχρονη ποπ μπορεί να έχει προχωρήσει χωρίς αυτήν.

Υπό αυτές τις συνθήκες, μια κυνική φωνή θα μπορούσε να υποδείξει ότι η παρουσίαση του νέου της άλμπουμ ως συνέχεια του τελευταίου της αδιαμφισβήτητου κλασικού, του Confessions on a Dance Floor του 2005 που πούλησε 10 εκατομμύρια αντίτυπα, υποδηλώνει απελπισία, αλλά εξίσου θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι είναι απλώς θέμα της Madonna να αξιοποιεί τα δυνατά της σημεία.

Στα καλύτερά της

Τα καλύτερα άλμπουμ της -όχι μόνο το Confessions on a Dance Floor, αλλά και τα Ray of Light, Like a Prayer και Like a Virgin- δημιουργήθηκαν σχεδόν πάντα σε συνεργασία με έναν κύριο παραγωγό, αντί για το τεράστιο πλήθος μισθωτών συνεργατών που συνήθως εμπλέκονται στην παραγωγή της ποπ μουσικής του 21ου αιώνα.

Κρίνοντας από τις φωτογραφίες που έχει δημοσιεύσει στο Instagram, το Confessions II φαίνεται να έχει ηχογραφηθεί σε μεγάλο βαθμό με τη συνεργασία του Stuart Price, ο οποίος ήταν συν-παραγωγός τοy άλμπουμ του 2006.

Και το πιο διάσημο έργο της φέρει σχεδόν πάντα τουλάχιστον μια ελαφριά νότα από τη σκηνή των κλαμπ της Νέας Υόρκης που την ανέδειξε: οι θαυμαστές της ερμηνείας της στην «Εβίτα» μπορεί να διαφωνούν, αλλά υπάρχει ένα πειστικό επιχείρημα ότι η Madonna βρίσκεται στα καλύτερά της όταν δημιουργεί ποπ μουσική που μοιάζει να βγαίνει κατευθείαν από το Dj Booth.

«Στερείται οτιδήποτε θα μπορούσε κανείς λογικά να ονομάσει ρεφρέν –είναι δομημένο με τον τρόπο που χτίζεται αργά ένα underground dance κομμάτι παρά ένα ποπ τραγούδι» – Alexis Petridis

Η γραμμή του μπάσου

Το I Feel So Free σίγουρα ταιριάζει στην τελευταία κατηγορία. Ο τίτλος του μπορεί να παραπέμπει επιφανειακά στους στίχους του Into the Groove, αλλά είναι ένας ξεκάθαρος φόρος τιμής στην κλασική house μουσική, με το θρυλικό ύμνο French Kiss του 1989 του παραγωγού από το Σικάγο Lil Louis στο DNA του, μια αναφορά στο I Feel Love της Donna Summer στη γραμμή του μπάσου και μια λεπτή acid γραμμή που εμφανίζεται περίπου στα τέσσερα λεπτά.

Underground dance κομμάτι

«Στερείται οτιδήποτε θα μπορούσε κανείς λογικά να ονομάσει ρεφρέν –είναι δομημένο με τον τρόπο που χτίζεται αργά ένα underground dance κομμάτι παρά ένα ποπ τραγούδι– όσο και των εντυπωσιακών μεγάλων breakdowns και των χονδροειδών hooks της EDM: αυτό που φέρνει στο νου δεν είναι η ευφορία με τα χέρια ψηλά ενός ρέιβ στην ώρα αιχμής, αλλά η μεθυστική, υπνωτική ατμόσφαιρα μιας κλειστής πίστα χορού τις πρώτες πρωινές ώρες» παρατηρεί εύστοχα ο Alexis Petrdis στην κριτική του στον Guardian.

Ύμνος στο κλάμπινγκ

Στολισμένο με φωνητικά spoken word που προέρχονται από μια συνέντευξη που έδωσε το 2021 στο περιοδικό μόδας V –και που τώρα μοιάζουν να υμνούν τα νυχτερινά κέντρα ως χώρους προσωπικής ανανέωσης– δεν θα ακουγόταν καθόλου παράταιρο στη μέση ενός Dj set στο Sound Factory της Νέας Υόρκης στα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Πολύ καλός οιωνός

Μοιάζει με μια ήπια κυκλοφορία για το άλμπουμ –είναι αισθητά λιγότερο ποπ από το ανώνυμο κομμάτι που η Madonna παρουσίασε για πρώτη φορά στη σκηνή του Coachella κατά τη διάρκεια μιας guest εμφάνισης στο σετ της Sabrina Carpenter– αλλά είναι διακριτικά ελκυστικό, εξαιρετικά καλοφτιαγμένο, προφανώς έργο ανθρώπων που κατανοούν και αγαπούν πραγματικά τη house μουσική και, ίσως το πιο σημαντικό, δεν είναι ιδιαίτερα της εποχής: ακούγεται σαν η Madonna να είναι ο εαυτός της, αντί να προσπαθεί να κυνηγήσει όποια τρέχουσα ποπ τάση έχει τραβήξει την προσοχή της και να την απορροφήσει στον ήχο της, κάτι που σημαίνει ότι είναι πολύ καλό οιωνός για το υπόλοιπο του Confessions II.

*Με στοιχεία από theguardian.com