Η κυβέρνηση δεν θέλει και δεν μπορεί να ανταποκριθεί στην αγωνία της αγροτιάς – στο τέλος πάλι στη βία θα καταφύγει

Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή τη φορά ο αγώνας της αγροτιάς είχε τόσο μεγάλη υποστήριξη, όχι μόνο στα αιτήματα, αλλά και στη μορφή πάλης. Ο λόγος είναι ότι αυτό που βγήκε ως στίγμα από τους αγρότες δεν ήταν ο «τσαμπουκάς» μιας «συντεχνίας», ούτε βεβαίως ότι «ζητούσαν και τα ρέστα» όσοι είχαν καλομάθει στις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις με πλασματικά στοιχεία – άλλωστε αυτοί μάλλον συμπεριλαμβάνονται σε όσους εξακολουθούν να στηρίζουν την κυβέρνηση. Αυτό που βγήκε στο προσκήνιο ήταν η αγωνία του αγροτικού κόσμου για ζωή, σε ένα περιβάλλον που γίνεται όλο και πιο αβέβαιο, την ώρα που η κυβέρνηση το μόνο σχέδιο που πραγματικά είχε για τον πρωτογενή τομέα ήταν πώς να πάρει μερικές ψήφους παραπάνω μέσω… ΟΠΕΚΕΠΕ, όπως είδαμε και στην εξεταστική επιτροπή.

Φαινόταν αυτό και στα αιτήματα των αγροτών, που ήταν σαφές ότι ήταν διαβαθμισμένα και ιεραρχημένα: ξεκινούσαν από το αυτονόητο, δηλαδή να τους καταβληθούν ποσά που τα δικαιούνται ούτως ή άλλως αλλά έχει καθυστερήσει η καταβολή τους, περνούσαν σε αιτήματα που θα βελτιώσουν την κατάσταση χωρίς προφανώς να οδηγούν σε… δημοσιονομικό εκτραχηλισμό και όντως κατέληγαν σε πιο συνολικά αιτήματα που στην πραγματικότητα απαιτούσαν μια άλλη διαπραγμάτευση της χώρας και σε ευρωπαϊκό επίπεδο αλλά και έναν άλλο συνολικό σχεδιασμό για την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή στη χώρα μας.

Δυστυχώς, η συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν υπήρχε περίπτωση να ικανοποιήσει πραγματικά τα αιτήματα των αγροτών, παρότι υποτίθεται ότι είναι ένα κομμάτι στο οποίο εκλογικά στηρίζεται σε πολλές περιοχές για να κάνει γαλάζιο τον εκλογικό χάρτη.

Και αυτό για μια σειρά από λόγους.

Ο πρώτος είναι ότι η κυβέρνηση αυτή με τον τρόπο που έχει χειριστεί τα δημοσιονομικά της χώρας έχει διαμορφώσει στην πράξη μια πάγια πολιτική λιτότητας. Και όσα χρήματα περισσεύουν θέλει να τα χρησιμοποιήσει για στοχευμένες προεκλογικές «παροχές» και όχι για να ικανοποιήσει κοινωνικές ανάγκες. Άλλωστε, σε μεγάλο βαθμό όσα «έδινε» τα προηγούμενα χρόνια ήταν από τις κοινοτικές δαπάνες και πρωτίστως το Ταμείο Ανάκαμψης, το οποίο δεν αξιοποιήθηκε όπως έπρεπε σε έργα πνοής, αλλά απλώς ως ζεστό χρήμα.

Ο δεύτερος λόγος είναι ότι ανεξαρτήτως διακηρύξεων για αυτή την κυβέρνηση ο πρωτογενής τομέας δεν είναι τόσο σημαντικός, δεν θεωρείται «ατμομηχανή ανάπτυξης» όπως ο τουρισμός, η ενέργεια, το real estate. Πράγμα που σημαίνει ότι αυτό που αναφέρεται συχνά ως κίνδυνος, δηλαδή τα χωράφια να γίνουν φωτοβολταϊκά και οικόπεδα δεν το βλέπει απαραίτητα αρνητικά.

Και ο τρίτος λόγος είναι ότι ξέρει πολύ καλά ότι μεγάλο μέρος των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης υποφέρουν από την ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση και άρα εάν υποχωρήσει στους αγρότες θα έχει να αντιμετωπίσει κύμα διεκδικήσεων.

Όμως, ο πιο σοβαρός λόγος είναι ότι αυτή η κυβέρνηση έχει κάνει τον κυνισμό τμήμα του σχεδιασμού της. Δεν είναι μια κυβέρνηση που πιστεύει ότι εάν κάνει πιο φιλολαϊκή πολιτική, θα τα πάει καλύτερα στις εκλογές. Είναι μια κυβέρνηση που ποντάρει στο ότι την υποστηρίζει η πιο ισχυρή και συμπαγής μειοψηφία του εκλογικού σώματος και άρα θα είναι και πάλι πρώτη στις κάλπες ακόμη και αν η αυτοδυναμία έχει γίνει άπιαστο όνειρο. Αυτό σημαίνει ότι ο βασικός σχεδιασμός της είναι να εκβιάσει στις δεύτερες και τις τρίτες εκλογές λέγοντας «ΝΔ ή χάος» και ελπίζοντας ότι έτσι θα βρεθεί και κάποιος να γίνει το αναγκαίο «συμπλήρωμα» για τον σχηματισμό κυβέρνησης.

Με αυτή την έννοια δεν την νοιάζει να διευρύνει την επιρροή της. Πολύ περισσότερο την ενδιαφέρει να συσπειρώσει τον σκληρό πυρήνα του ακροατηρίου της. Και σε αυτόν δεν θέλει να «πουλήσει» ούτε ικανοποίηση δίκαιων αιτημάτων, ούτε όραμα για τον πρωτογενή τομέα. Σε αυτόν θα «πουλήσει» κοινωνικό αυτοματισμό και «πυγμή για να σταματήσει η ταλαιπωρία των πολιτών» και το ότι «δεν θα κρατούν όμηρο τη χώρα τα μπλόκα».

Και έτσι το σκηνικό έχει ήδη στηθεί. Η κυβέρνηση θα ανακοινώσει κάποιες μικροπαροχές επιπλέον, που προφανώς δεν θα ικανοποιούν τους αγρότες που θα επιμείνουν, τα «φιλικά ΜΜΕ» θα σπεύσουν να πουν ότι η κυβέρνηση «έκανε ό,τι μπορούσε» και ότι στα μπλόκα είναι μειοψηφίες που θέλουν «να πλήξουν τη χώρα», και μετά θα αναλάβουν δράση τα ΜΑΤ και οι απαραίτητες διώξεις.

Θα έχει κόστος η κυβέρνηση; Ναι θα έχει. Μόνο που είναι μια κυβέρνηση που ξέρει πώς μόνο κόστος έχει πια. Τι άλλο σημαίνει το γεγονός ότι σε όλες τις δημοσκοπήσεις τουλάχιστον τα δύο τρίτα των ερωτώμενων είναι δυσαρεστημένοι με την κατάσταση στη χώρα; Μια κυβέρνηση που βγαίνει ήδη και παρουσιάζει ως θρίαμβο το… 30%. Μια κυβέρνηση που θεωρεί ότι επειδή είναι κατακερματισμένη και χωρίς πυξίδα η αντιπολίτευση της αναλογεί δικαιωματικά να κυβερνά εσαεί.

Η χώρα μας εδώ και καιρό βρίσκεται στο φάσμα της μεταδημοκρατίας. Αυτό εξηγεί γιατί παραδοσιακοί δημοκρατικοί μηχανισμοί, όπως είναι το να κάνει παραχωρήσεις μια κυβέρνηση σε μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες που ξεσηκώνονται με δίκαια αιτήματα, δεν λειτουργούν πια. Και αυτό υπογραμμίζει γιατί χρειάζεται πολιτική αλλαγή όχι απλώς για να έχουμε φιλολαϊκές πολιτικές, αλλά και να επιστρέψουμε όντως σε μια δημοκρατική κανονικότητα. Εκεί όπου η απάντηση στην κινητοποίηση είναι ο ουσιαστικός διάλογος και όχι τα ΜΑΤ.