Στο προσκήνιο έρχονται και πάλι εικόνες – σοκ με μικρά παιδιά να ζουν κάτω από άθλιες συνθήκες, κλεισμένα ακόμη και μέσα σε κλουβιά στο Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με αναπηρία στα Λεχαινά Ηλείας.

Το «Εθνος» παρουσιάζει αποκλειστικές φωτογραφίες από μια αδιανόητη υπόθεση. Σήμερα, εν έτει 2018, υπάρχουν ακόμα πέντε άνθρωποι που ζουν στα κλουβιά της ντροπής – τα ίδια κλουβιά που παρουσίαζε πριν από λίγα χρόνια σε ρεπορτάζ του ως και το BBC, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Η εφημερίδα στο ρεπορτάζ της εστιάζει στην ιστορία μίας τυφλής κοπέλας η οποία σήμερα είναι 18 ετών και η οποία ζει από τα εφτά της χρόνια σε ένα κλουβί.

Ένας άνθρωπος καθηλωμένος για πολλά χρόνια, ο οποίος μέχρι και πριν από 2,5 χρόνια δεν καταλάβαινε καλά καλά το όνομά του.

Τότε, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ της εφημερίδας, μια ομάδα παρέμβασης που ανέλαβε να διαλύσει τη φρίκη της καθήλωσής της, όπως και δεκάδων ανάπηρων παιδιών και ενηλίκων στο Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με αναπηρία στα Λεχαινά Ηλείας, ξεκίνησε να δουλεύει μαζί της.

Σήμερα αντιλαμβάνεται ότι έχει κι εκείνη ένα όνομα. Και για πρώτη φορά στη ζωή της μπόρεσε να πει κάποιες ακόμα λέξεις. Γιατί την έβαλαν σε κλουβί; «Την έχουν επισκεφτεί από τότε που αναλάβαμε δύο πρόεδροι του Κέντρου Αποκατάστασης Τυφλών, με τελευταίο τον σημερινό, κ. Μενέλαο Τσαούση, και έχουν την αίσθηση ότι ήταν απλώς ένα τυφλό παιδί που δεν εκπαιδεύτηκε. Λέω αίσθηση γιατί τώρα είναι 18 και δεν μπορεί κανείς να κάνει αναδρομική διάγνωση. Φανταζόμαστε λοιπόν ότι, επειδή ήταν τυφλή, την άφησαν για λίγα χρόνια εκτός, αλλά μόλις άρχισε να πέφτει και να χτυπάει, απλά έβαλαν το παιδί σε ένα κλουβί. Υπάρχουν κι άλλοι σαν το κορίτσι αυτό.

Τουλάχιστον 10 άτομα βρήκαμε με σύνδρομο Down που δεν περπατούν, ενώ το σύνδρομο αυτό από μόνο του δεν είναι βιολογικά λόγος για να μην περπατάει κανείς. Δεν περπατούσαν γιατί ήταν συνεχώς καθηλωμένοι ή σε κλουβιά. Υπήρξε κορίτσι που το έβαλαν παλιά στο κλουβί γιατί έξυνε το κεφάλι του… τι να σας πω, καταλαβαίνετε; Δεν θέλω να ακουστεί μελοδραματικό, αλλά μιλάμε πραγματικά για ανθρώπους που τους έκλεψαν τη ζωή» τονίζει  η Πάττυ Σωτηροπούλου, μέλος της ομάδας παρέμβασης του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού.

Το κορίτσι στο κλουβί δεν χρειάζεται όνομα για να το γνωρίσουμε. Ισως και να είναι καλύτερα που δεν το ξέρουμε. Χρειάζεται όμως κάποιος να ασχοληθεί συστηματικά μαζί του για να μην ντρέπεται η κοινωνία μας. Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν εδώ και μόλις 2,5 χρόνια. Αλλά δεν ξέρουμε αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν του χρόνου. Δεν έχουν καταφέρει ακόμα να τη βγάλουν εντελώς από το κλουβί, αφού ο πολυετής εγκλεισμός δεν επιτρέπει άμεση αντιμετώπιση. Ομως, «της ετοιμάζουμε έναν χώρο πιο μαλακό, γιατί είναι τυφλή και δεν έχει μάθει. Τη βγάζουμε έξω 1-2 φορές τη μέρα, να ακούσει μουσική, να παίξει, να μάθει, να δει τον ήλιο. Επεσε και χτύπησε κάποιες φορές και έκανε ράμματα. Χίλιες φορές τα ράμματα παρά συνέχεια στο κλουβί, λέω εγώ. Ομως, αν φύγει η ομάδα παρέμβασης τον Δεκέμβριο, δεν ξέρω τι θα απογίνει» συμπληρώνει η κυρία Σωτηροπούλου.

Τον ∆εκέµβριο του 2017 η κυβέρνηση εξήγγειλε την αποϊδρυµατοποίηση ατόµων µε αναπηρία που φιλοξενούνται στο ΚΕΠΕΠ Λεχαινών, µε ανακοινώσεις που έκαναν η υπουργός Εργασίας, Εφη Αχτσιόγλου, και η αναπληρώτρια υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Θεανώ Φωτίου. Οι δράσεις για την αποϊδρυµατοποίηση περιλαµβάνουν την ανάπτυξη δοµών φιλοξενίας των ατόµων µε αναπηρία, την ανάπτυξη πιλοτικού προγράµµατος επαγγελµατικής αναδοχής, µονάδας βραχείας υποδοµής ατόµων µε αναπηρία, τη δηµιουργία κινητής µονάδας παροχής υποστηρικτικών υπηρεσιών σε οικογένειες µε άτοµα µε αναπηρία, κέντρων δηµιουργικής απασχόλησης κ.λπ.

Οµως, όπως ενηµερώνει το «Εθνος» ο Γιώργος Νικολαΐδης, ψυχίατρος και διευθυντής Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας στο Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού, µέχρι σήµερα δεν έχει γίνει τίποτα. «Εµείς κάναµε µαζί µε την ΜΚΟ Lumos προτάσεις για να αναπτυχθούν συγκεκριµένες δοµές. Εγκρίθηκε µάλιστα κονδύλι 8,5 εκατ. ευρώ από το υπερπλεόνασµα του προϋπολογισµού. Στην ΚΥΑ που εκδόθηκε προβλεπόταν δηµοσίευση αναλυτικού σχεδίου για το πώς θα χρησιµοποιηθούν τα χρήµατα για νέες δοµές και για να κλείσει αυτό το ίδρυµα. Επειτα από 11 µήνες, όµως, δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα.