«Ας μη διαπραγματευόμαστε ποτέ με φόβο. Ας μη φοβόμαστε όμως ποτέ να διαπραγματευθούμε». Η ιστορική ρήση του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι «ταιριάζει γάντι» – έστω διασταλτικά ερμηνευόμενη – με την ιστορία των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του ονοματολογικού από το 1991 ως σήμερα. Η ατμόσφαιρα που διαμορφώθηκε σχετικά με το Μακεδονικό στις αρχές της δεκαετίας του 1990 οδήγησε σε έναν διαπραγματευτικό μαξιμαλισμό από τον οποίο δεν μπόρεσε να ξεφύγει σχεδόν καμία ελληνική κυβέρνηση.

Ο «λαϊκός παράγοντας» τροφοδότησε τον «φόβο» σειράς κυβερνήσεων να παραδεχθούν όσα διαπραγματεύονταν. Η πραγματικότητα είναι ότι συνήθως πίσω από τις κλειστές πόρτες η Αθήνα εμφανιζόταν διατεθειμένη να αποδεχθεί ρυθμίσεις που δημοσίως διέψευδε. Ηταν τέτοια η λαϊκή πίεση που διαμόρφωνε συνθήκες διπλωματικού εγκλωβισμού, τον οποίον οι ασχολούμενοι με το ζήτημα καταλάβαιναν απλώς και μόνο βλέποντας τα σφιγμένα χείλη των διαπραγματευτών.

Διαβάστε περισσότερα εδώ