Αντίστροφη μέτρηση για το φινάλε του 62ου Φεστιβάλ των Καννών

51

Σε λιγότερο από 24 ώρες πέφτει η αυλαία του 62ου Κινηματογραφικού Φεστιβάλ των Καννών και η αγωνία κορυφώνεται στην Κρουαζέτ.

Αλλη μία ταινία, Ο χρόνος που Απομένει, του Παλαιστίνιου Ελία Σουλεϊμάν (Θεϊκή Παρέμβαση) προστέθηκε στα φαβορί για το βραβείο του Χρυσού Φοίνικα ή κάποιου άλλου από τα βασικά βραβεία που θα απονεμειθούν την Κυριακή.

Αρκετές είναι οι καλές ταινίες του Φεστιβάλ, με επικεφαλής τα Αγριόχορτα του Αλέν Ρενέ, Η λευκή κορδέλα του Μίκαελ Χάνεκε, Ο προφήτης του Ζακ Οντιάρ, Ραγισμένες αγκαλιές του Πέδρου Αλμοδόβαρ, Vincere του Μάρκο Μπελόκιο, Αναζητώντας τον Ερίκ του Κεν Λόουτς, Αντίχριστος του Λαρς φον Τρίερ και Λαμπερό αστέρι της Τζέιν Κάμπιον.

Αυτό βέβαια κάνει δύσκολη τη δουλειά της κριτικής επιτροπής που, έτσι κι αλλιώς, είναι μια από τις ανομοιόμορφες των τελευταίων χρόνων, με αποτέλεσμα να μην μπορεί κανείς να κάνει συγκεκριμένα προγνωστικά.

Η ταινία Ο χρόνος που απομένει του Παλαιστίνιου Ελία Σουλεϊμάν καταγράφει, μέσα από διάφορα, συχνά κωμικά επεισόδια, μερικές από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία του Ισραήλ, όπως τις έζησαν οι γονείς του σκηνοθέτη αλλά και ο ίδιος.

Η ταινία ξεκινά με τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, το 1948, με τον Σουλεϊμάν να ακολουθεί την πορεία των γονιών του, σε μια υπό ισραηλινή κατοχή Ναζαρέτ, όπου αρχίζει η καταπίεση των Παλαιστινίων κατοίκων της πόλης, ο κατ οίκον περιορισμός, το πλιάτσικο καθώς και τα βασανιστήρια (συχνά μέχρι θανάτου).

Για να συνεχίσει με τις σημαδιακές περιόδους 1970 και 1982 και να φτάσει ως τις μέρες μας.

Ο Σουλεϊμάν στήνει σκηνές όπου ξεχωρίζουν η έμπνευση, συχνά και το χιούμορ: ένας Αραβας αγωνιστής από το Ιράκ που τρέχει πάνω κάτω χωρίς να είναι σίγουρος για την πορεία του, οι σκηνές του πλιάτσικου, ένα τανκ που σταματά κάθε βράδυ για να ελέγξει δυο Παλαιστίνιους που ψαρεύουν μακριά από τη Ναζαρέτ, καθώς και οι σκηνές στο σπίτι, γύρω από το τραπέζι, με την οικογένεια ν αντιμετωπίζει τα διάφορα οικογενειακά αλλά και πολιτικά προβλήματα.

Με τον Σουλεϊμάν, να ερμηνεύει τον εαυτό του, με ένα σοβαρό, ανέκφραστο πρόσωπο (που φέρνει στο νου τον Μπάστερ Κίτον αλλά και τον Ζακ Τατί), υποβάλλοντας πως τίποτα δυστυχώς δεν έχει αλλάξει και πως «ο χρόνος που απομένει» μοιάζει, δυστυχώς, πολύ μ εκείνο του 1948, όταν δηλαδή η κατοχή και η καταπίεση ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Την τελευταία μέρα του διαγωνιστικού είχε άλλες τρεις ταινίες από τις οποίες ξεχώρισε το Πρόσωπο, γαλλική παραγωγή που σκηνοθέτησε ο Ταϊβανέζος Τσάι Μινγκ-Λιανγκ. Εμπνευσμένη από τους πίνακες στο Λούβρο (αυτή ήταν η μόνη απαίτηση των Γάλλων παραγωγών), η ταινία παρουσιάζει την ιστορία της Σαλώμης και του αποκεφαλισμού του Ιωάννη του Βαπτιστή από τον Ηρώδη.

Είδος καθαρού κινηματογράφου, με τον Μινγκ-Λιανγκ να φτιάχνει έξοχες, ποιητικά πανέμορφες εικόνες, αντλώντας συχνά από τον γαλλικό κινηματογράφο, ιδιαίτερα εκείνο του Τριφό και της νουβέλ βαγκ, χρησιμοποιώντας, εκτός από τους Κινέζους πρωταγωνιστές του, και Γάλλους ηθοποιούς όπως οι Φανί Αρντάν, Ζαν Μορό, Ζαν-Πιερ Λεό και το γνωστό μοντέλο Αετίσια Κάστα.

Στο διαγωνιστικό πρόγραμμα και οι ταινίες, Χάρτης των ήχων του Τόκιο της Ισπανίδας Ιζαμπέλ Κοϊσέτ και Μπαίνοντας στο κενό του Γάλλου Γκασπάρ Νοέ.

Στην ταινία της η Κοϊσέτ αφηγείται, με τρόπο κάπως άνισο, αλλά χρησιμοποιώντας ατμοσφαιρική φωτογραφία καθώς και χώρων και ωραία χρήση της μουσικής, τον έρωτα που αναπτύσσεται στο Τόκιο ανάμεσα σ έναν Ισπανό και μια εργάτρια στη ψαραγορά, ταυτόχρονα και εκτελέστρια δολοφόνο, που έχει αναλάβει να τον σκοτώσει.

Στη δική του ταινία, Μπαίνοντας στο κενό, μιαν από τις πιο αδύνατες του διαγωνιστικού, ο Νοέ (Irreversible) αφηγείται, μ ένα αδικαιολόγητα αργό στιλ, μια ιστορία με ναρκωτικά και ψυχεδελικά ταξίδια, και μ ένα νεκρό που αρνείται να εγκαταλείψει τα αγαπημένα του πρόσωπα, ιδιαίτερα την αδερφή του.

Πολύ καλύτερη ήταν η εκτός συναγωνισμού ταινία The Imaginarium of Doctor Parnassus του Τέρι Γκίλιαμ.

Ένα παραμύθι για μεγάλους με τον σκηνοθέτη του Μπραζίλ, αλλά και μέλος της ομάδας των Μόντι Πάιθον, να φτιάχνει μια απολαυστική φαντασμαγορία, αφιερωμένη στον Χιθ Λέτζερ, που δεν πρόλαβε να τελειώσει την ταινία.

Με τον Γκίλιαμ να βρίσκει ένα ευρηματικό τρόπο για να καλύψει την απουσία του πρωταγωνιστή του από τις υπόλοιπες σκηνές: δίνοντας στο πρόσωπο του τρεις ακόμη μορφές που τις ερμηνεύουν οι: Τζόνι Ντεπ, Τζουντ Λο και Κόλιν Φαρέλ. Και με τον Τομ Γουέιτς να ερμηνεύει το διάβολο!

* Το βραβείο της οικουμενικής κριτικής επιτροπής για το 2009 απονεμήθηκε το Σάββατο στις Κάννες στην ταινία Ψάχνοντας τον Ερίκ του Βρετανού Κεν Λόουτς, με μία ειδική μνεία στην ταινία του Αυστριακού Μίκαελ Χάνεκε Η λευκή κορδέλα, ανακοίνωσαν οι διοργανωτές.

Το Ψάχνοντας τον Ερίκ τιμήθηκε για τη «μεγάλη καλλιτεχνική του ποιότητα και την πνευματώδη, αισιόδοξη και ανθρώπινη προσέγγιση της σύγχρονης κοινωνίας εν μέσω πλήρους κρίσης» διευκρινίζει η κριτική επιτροπή.

Ειδική μνεία απονεμήθηκε στην ταινία του Μίκαελ Χάνεκε Η λευκή κορδέλα, η οποία μας «προτρέπει στη μεγαλύτερη δυνατή επαγρύπνηση απέναντι στα συμπτώματα της προσωπικής μας βίας που στρώνει επίσης το δρόμο στην κοινωνική και πολιτική βία», σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση.

Αποτελούμενη από έξι πρόσωπα (δημοσιογράφους, κριτικούς κ.λπ.) που ανήκουν γενικά στις χριστιανικές εκκλησίες και προέρχονται από διαφορετικούς πολιτισμούς και χώρες -ο πρόεδρος φέτος είναι ο κινηματογραφιστής Ράντου Μιχαϊλεάνου που είναι εβραίος- η οικουμενική κριτική επιτροπή, που γιορτάζει τα 35 χρόνια από τη σύστασή της, διακρίνει τα έργα «με ανθρώπινη ποιότητα που αγγίζουν την πνευματική διάσταση της ύπαρξης».

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΑΠΕ/Γαλλικό,ΑΠΕ-ΜΠΕ