«Ήχος και σιωπή. Αιωρούμενη φλόγα. Σοφία, ρυθμός, κρίκος η ψυχή. Η Μαρινέλλα…» με δικά της λόγια

«Έβλεπα τη Μαρινέλλα τις προάλλες, και έλεγα: αυτή η γυναίκα γεννήθηκε για να υπάρχει μόνη της! Δηλαδή, νομίζω ότι δε θα ξαναβγεί αυτό το είδος στη χώρα… Αυτό αισθάνομαι. Η Μαρινέλλα είναι μια γη. Είναι μια χώρα δική της αυτό που έχει κάνει» είχε πει η Χάρις Αλεξίου για την μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού, την Μαρινέλλα που ποτέ δεν σπαταλήθηκε, προφυλλάσοντας με φροντίδα τις αλήθειες που μοιράστηκε για τα σημαντικά αυτής της θνητής ζωής με εμάς παραλήπτες.

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η Μαρινέλλα εμήνευε με τον δικό της τρόπο το τραγούδι «Ένας μύθος», σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και στίχους του Θρασυβούλου Σταύρου, τραγουδούσε για την ίδια.

Τολμηρή, ριψοκίνδυνη, αληθινή, ντίβα αλλά και απόλυτα γειωμένη στην κανονικότητα, η Μαρινέλλα αγαπούσε. Πολλά. Την οικογένεια της, το σπίτι, τον κήπο της, τα σκυλιά της, τους συνεργάτες της, τον εαυτό της, τα ταξίδια. Η ίδια ήταν άλλωστε στο cockpit της της ζωής της.

«Όλοι είμαστε ‘πιλότοι’. Ο καθένας όμως του εαυτού του. Αν μπορούμε κι’ αυτό. Δόξα τω Θεώ, η δικιά μου βάρδια πήγε καλά μέχρι τώρα» είχε πει σε συνέντευξη της. Η στιχομυθία που ακολούθησε πήγε έτσι:

Ε: Πότε ξεκίνησε (σσ. το δικό σας ταξίδι);
Α: Από τότε που γεννήθηκα.

Ε: Σας αγχώνει το ότι κάποτε θα σταματήσει;
Α: Όχι, καθόλου.

Αυτή ακριβώς ήταν η στάση και η θέση της Μαρινέλλας. Η Μαρινέλλα στύλωσε με σθένος τον εαυτό της απέναντι σε ό,τι της έφερε η ζωή, άφησε το πολύτιμο νήμα του μύθου της να τραβήξει το δικό του δρόμο, αφοσιώθηκε σε σχέσεις ζωής, με πολύτιμη αυτή που φρόντισε ως ρόδο με το κοινό της μέσα από τις μελωδίες και την φωνή της που θα είναι πάντα εκεί και επέμεινε να είναι ακέραιη, μοναδική, απίστευτη και αληθινά σοφή.

Αυτή είναι η ζωή της με δικά της λόγια μέσα από επιλεκτικά αποσπάσματα γιατί κιμπάρισσα ως ήταν, δεν έδινε πολλές συνεντεύξεις αλλά όταν το έκανε, μοίραζε, έλεγε, φώτιζε.

Το κοινό την αποθέωνε γιατί η Μαρινέλλα το μόνο που πάντα ήθελε ήταν να την κοιτά με στα μάτια. Γυμνή, αληθινή, σπουδαία αυτή είναι η Μαρινέλλα.

«Το τραγούδι είναι το μέλι της ζωής μου. Αυτό ρέει μέσα μου από μικρό παιδί. Απολαμβάνω την αγάπη γι’ αυτήν τη δουλειά. Την απολαμβάνω με όλες μου τις αισθήσεις… Όταν ανεβαίνω στη σκηνή είναι άλλος πλανήτης. Χαίρομαι, αγαπώ, διασκεδάζω. Εγώ, για τον εαυτό μου και με τον εαυτό μου. Δεν το κάνω αγγαρεία, δεν το κάνω για να πληρωθώ… Εκεί πάνω είμαι άλλος άνθρωπος. Εκεί δεν μ’ αγγίζει τίποτα. Όταν κατεβαίνω, κατεβαίνω. Τίποτα από ‘μένα δεν μένει πάνω στη σκηνή»

«Το μόνο που ξέρω είναι ότι ένας άνθρωπος μπορεί μέσα από το τραγούδι, μέσα από τη μουσική να εκφράσει τα μέσα του μ’ ένα τρόπο που αντανακλά και την ψυχή ενός άλλου ανθρώπου, χιλιόμετρα μακριά. Η τέχνη έχει αυτήν την δύναμη να μας κρατάει παρέα, να μην νιώθουν μόνα τους τα αισθήματα μας, οι σκέψεις μας, οι χαρές μας. Δεν είναι απίστευτο αυτό; Δεν είναι μαγικό; Είναι αυτή η χημεία μιας στιγμής που μπορεί να μας πηγαίνει και να μας πηγαίνει…»

«Δεν αντέχω τους τίτλους. Τους σιχαίνομαι. Είμαι μάνα, γιαγιά, θεία, αδελφή, φίλη και παράλληλα είμαι και τραγουδίστρια. Απεχθάνομαι τις ταμπέλες. Κάνω μια δουλειά που αγαπώ, που λατρεύω κι’ αυτό είναι όλο. Τί τις θέλουν τις ταμπέλες;»

«Ο κόσμος έχει μεγάλη ανάγκη να ανασάνει, να αποδράσει λίγο από τα προβλήματα του, τις υποχρεώσεις του και να ταξιδέψει με το τραγούδι που δίνει πάντα φιλί ζωής. Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο ρόλος του τραγουδιού: να γλυκαίνει την καρδιά, να ψυχαγωγεί, να δίνει φιλί ζωής και να εμψυχώνει τον κόσμο. Είναι δύσκολες οι εποχές και ο κόσμος είναι φοβισμένος, τρομοκρατημένος, όμως η τέχνη λειτουργεί θεραπευτικά. Σε κάθε εμφάνιση μου με αγκαλιάζει με τόση θέρμη κι’ αγάπη που ειλικρινά συγκινούμαι πολύ. Γιατί όσο κι’ αν θέλουν κάποιοι να μας κλείσουν στα σπίτια μας, στερώντας μας κάθε χαρά, εμείς δεν θα το βάλουμε κάτω και θα κυνηγάμε το φως. Και το τραγούδι είναι φως. Γι’ αυτό και το λατρεύω».

«Δεν μπορώ να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουν νοοτροπία ηλικιωμένου. Μου αρέσει να περιβάλλομαι από νέους ανθρώπους, ζωντανούς. Και δεν είναι αποκλειστικά θέμα χρονολογίας γέννησης. Υπάρχουν νέα παιδιά που είναι γεννημένα γέροι. Κάποιοι συνομήλικοί μου επίσης μόνο να γκρινιάζουν ξέρουν. Δεν τα μπορώ αυτά. Έχω αποφασίσει ότι στη ζωή μου θα βλέπω πάντα το ποτήρι μισογεμάτο. Και δεν με ενδιαφέρουν οι ηλικίες και οι αριθμοί, αυτά ανήκουν στα ληξιαρχεία».

«Έχω ψώνιο με τους κλασικούς συνθέτες. Δεν μου αρέσουν φυσικά όλοι. Ο Βάγκνερ, ας πούμε, είναι για ‘μένα λίγο μονότονος και βαρετός. Ενώ ο Βέρντι, ο Μπετόβεν ή ο Μπαχ; Για να μην αναφέρω, τον Σοπέν, τον Λιστ ή τον Ραχμάνινοφ. Αυτοί “φυσάνε”. Όλοι έχουν επηρεαστεί από τους μεγάλους δημιουργούς. Υπάρχει συνέχεια. Θυμάστε που ο Μάνος Χατζιδάκις χρησιμοποίησε το θέμα μιας συμφωνίας του Μότσαρτ για το “Ήλιε μου, ήλιε μου, βασιλιά μου”; Έφτιαξε τελικά κάτι δικό του όμως. Όλοι είμαστε και λίγο “κλέφτες”, πρέπει όμως αυτό που παίρνουμε να το κάνουμε κομμάτι μας».

«Μουσική ακούω συγκεντρωμένα ταξιδεύοντας, στο αυτοκίνητο. Και επιλέγω να οδηγώ χωρίς παρέα στη διαδρομή για να ακούω ό,τι θέλω χωρίς να καταπιέζω κανέναν. Μπορεί να φτάσω μέχρι τη Θεσσαλονίκη ακούγοντας την Κάλλας. Καμιά φορά βάζω συγκεκριμένες ερμηνείες. Και έχω να σας πω ότι σε κάποια κομμάτια ο Αντρέα Μποτσέλι, που έχει μια γλυκιά φωνή, μου αρέσει πιο πολύ κι’ από τον Παβαρότι ακόμη. Τον εαυτό μου δεν τον ακούω. Ντροπής πράμα είναι αυτό. Λαϊκά επίσης ακούω πολύ σπάνια. Τις περιόδους δε που εμφανίζομαι σε νυχτερινά κέντρα προτιμώ τη σιωπή και την ηρεμία, πρέπει να καλμάρει ο εγκέφαλος από τη βαβούρα».

«Τα κενά αέρος κάνουν αξέχαστο το ταξίδι της ζωής. Μπορεί πολλοί να λένε ότι είναι επικίνδυνα και σε τρομάζουν, αλλά αξίζουν αυτά τα ταρακουνήματα. Μια ευθεία και ήσυχη ζωή θα ήταν πάρα πολύ ανούσια. Τα κενά αέρος είναι που κάνουν ενδιαφέρον το ταξίδι. Οι στιγμές του κινδύνου και της διαφορετικότητας».

«Τον ξέρω παρά πολύ καλά τον χρόνο, γιατί τον έχω φίλο. Πάμε πάρα πολλά χρόνια μαζί, παρέα. Ήσυχα, αθόρυβα και φυσιολογικά. Ο χρόνος, ξέρεις, είναι ακαριαίος και ακέραιος σύντροφος. Απίστευτα δίκαιος. Ο χρόνος σου συμπεριφέρεται όπως ακριβώς του συμπεριφέρεσαι. Είναι μια σχέση που θέλει υπομονή, αγάπη, ηρεμία και σκέψη. Δεν τον κοροϊδεύεις, δεν σε κοροϊδεύει. Αν διανοηθείς να του φερθείς μπαμπέσικα θα σε διαλύσει, θα σε εκθέσει, δεν θα σε λυπηθεί, δεν θα σου χαριστεί. Τον νταντεύεις τον χρόνο και σε νταντεύει».

«Η σιωπή είναι η μαγική στιγμή που μπορούμε να ακούσουμε τον εαυτό μας. Η σιωπή μας γεμίζει. Δεν αφήνει τίποτα κενό. Η σιωπή είναι παντού. Δεν υπάρχει ωραιότερη μουσική από το σταμάτημα της μουσικής. Τα λατρεύω, αυτά τα σταματήματα. Το μεγαλείο της σιωπής δεν μετριέται».

«Η διαφορά μεταξύ ανθρώπων και ζωντανών είναι ότι τα ζώα σκέφτονται περισσότερο από τους ανθρώπους και δείχνουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο απ’ ό,τι οι άνθρωποι στους ανθρώπους».

«Πιστεύω στους ανθρώπους. Πάρα πολύ. Έτσι είναι όπως το λες. Είναι όλοι σημαντικοί, αρκεί να είναι άνθρωποι».

«Ήμουν ένας μπόλικος άνθρωπος και μ’ αρέσουν οι μπόλικοι άνθρωποι. Δεν ζήλεψα ποτέ κανέναν στη ζωή μου, στη διαδρομή μου. Ποτέ. Το μπράβο το έλεγα και το λέω στους άλλους από την ψυχή μου. Είμαι χορτάτος άνθρωπος. Σε όλα…»

«Στη ζωή υπάρχουν συνέχεια παγίδες. Μια μεγάλη παγίδα είναι ο εαυτός μας. Οι παγίδες έχουν άμεση σχέση με τον χώρο και τον χρόνο. Με το ‘γιατί;’, το ‘πότε;’, το ‘πώς;’. Για να τις αποφύγεις πρέπει να τις ανακαλύψεις την κατάλληλη στιγμή. Ποτέ δεν ξέρεις που βρίσκεται η επόμενη. Γι’ αυτό η τέχνη, η όποια τέχνη, αλλά και η ζωή, θέλει συνεχή εγρήγορση. Αυτή η εγρήγορση, όσο κουραστική και να είναι, σε διατηρεί φρέσκο και δημιουργικό. Γινόμαστε ωραίοι και δημιουργικοί στην προσπάθεια να αποφύγουμε τις παγίδες».

«Στη ζωή μου αγαπήθηκα και αγάπησα πολύ. Ο ντορβάς μου είναι γεμάτος. Έζησα έρωτες δυνατούς και με ανθρώπους που έμεινα δίπλα τους μεγάλα διαστήματα. Δεν είχα μέντορες στη ζωή μου. Είχα άντρες με τους οποίους έζησα γεμάτα χρόνια. Πάντοτε έπαιρνα τα καλά τους. Ήμουν ένας μπόλικος άνθρωπος και μ’ αρέσουν οι μπόλικοι άνθρωποι. Δεν ζήλεψα ποτέ κανέναν στη ζωή μου, στη διαδρομή μου. Ποτέ. Το ‘μπράβο’ το έλεγα και το λέω στους άλλους από την ψυχή μου. Είμαι χορτάτος άνθρωπος. Σε όλα. Ακόμα και τα χρόνια που περνούσαμε πείνα, δεν ήμουν στερημένη. Και να το θυμάσαι αυτό που θα σου πω: Οι επικίνδυνοι άνθρωποι είναι οι στερημένοι άνθρωποι. Και δεν μιλάω για τα λεφτά».

«Η πείνα του ανθρώπου φαίνεται στο μάτι του. Κι’ αυτή η πείνα δεν έχει να κάνει με την τσέπη. Έχει να κάνει με το μυαλό, με την παιδεία, με την ανατροφή, με την αγάπη, με τον αληθινό έρωτα, με τη γνώση της ζωής».

«Η καλή φωνή είναι η φωνή που μπορεί να μεταφέρει. Η ευλογημένη φωνή, αυτό που λέμε μεγάλη φωνή. Όλη η Ελλάδα ξέρει μία. Η φωνή του Καζαντζίδη. Ο Καζαντζίδης τραγουδούσε όπως εμείς αναπνέουμε, όπως μιλάμε τώρα. Δεν έχει υπάρξει φωνή σαν του Καζαντζίδη και δεν ξέρω αν θα ξαναεμφανιστεί. Ο Καζαντζίδης δεν κυνήγησε να τραγουδήσει. Δεν ήθελε τα μαγαζιά και τις δουλειές γιατί δεν τραγουδούσε. Ανέπνεε. Μόνο τραγουδούσε».

«Είναι πολύ δύσκολο να ονειρεύεσαι όταν πονάς (χαμογελάει). Μάλλον ονειρεύεσαι για να μην πονάς. Κι’ αυτό είναι το ωραίο και το μεγάλο και το ξεχωριστό. Ότι στο όνειρα δεν υπάρχει πόνος».

Περπατώντας με σιγουριά σε μια απόλυτα δική της διαδρομή με άγνωστο προορισμό αλλά την ίδια εκεί παρούσα, η Μαρινέλλα έπαιζε με μαεστρία το ματς της ζωής. Έκανε αλλαγές, τολμούσε, και ακόμη και αν κάτι δεν έμοιαζε να βγαίνει εκείνη ήταν κερδισμένη.

Η διαδρομή της ήταν γεμάτη αλλαγές πορείας. Από τα μπουλούκια στο λαϊκό πάλκο δίπλα από τον Στέλιο Καζαντζίδη και από τις μπουάτ στα μιούζικαλ, την τηλεόραση, την Κορυφαία του Χορού στο Ωδείο του Ηρώδου του Αττικού για το «Γυναικλών Πάθη» ή τις πίστες, η Μαρινέλλα ήταν ευέλικτη και ως ευφυής, προσαρμοστική στις αλλαγές.

«Είμαι ανήσυχο πνεύμα. Όποτε ένιωθα στάσιμη αναζητούσα κάποια αλλαγή. Είχα ένα ένστικτο που δεν με πρόδωσε ποτέ, με καθοδήγησε σωστά. Όποτε κάτι μέσα μου μού έλεγε “κάν’ το αυτό”, το έκανα. Ό,τι ωραίο προέκυπτε στη ζωή μου ήθελα να το δοκιμάζω. Αισθάνομαι καμιά φορά σαν ένα δέντρο που τα κλαδιά του έχουν μεγαλώσει προς άλλες κατευθύνσεις και ρίχνει ωραία, βαριά σκιά».

«Δεν προσπάθησα ποτέ να είμαι πειθαρχημένη, διότι δεν είχα πάθη, δεν έχω κάνει καταχρήσεις. Μπορεί να φταίει το ότι εκτονωνόμουν στο τραγούδι. Έβαζα φόρα, θάρρος, δύναμη και κέφι στην τέχνη μου, όμως μέσα στο σπίτι μου ήθελα να επικρατεί γαλήνη. Έτσι έβρισκα πάντα ισορροπία που νομίζω ότι είναι πολύ σημαντική. Η φύση με ηρεμεί επίσης πολύ. Εκεί καταφεύγω όποτε το έχω ανάγκη».

«Όχι πως δεν ξέρω τα χρόνια μου ή δεν ξέρω πόσο είμαι. Αλλά δεν έχω κανένα πρόβλημα. Αν το αντιμετώπιζα με άγχος θα είχα σβήσει προ πολλού. Ο χρόνος είναι φυσικό πράγμα. Πρέπει να τον ζήσεις, να τον αντιμετωπίσεις και… Καλώς να ‘ρθει. Αρκεί κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε χρόνος, να περνάει ωραία… Είμαι μια χαρά. Μ’ αρέσει έτσι όπως είμαι. Δε νομίζω ότι την ώρα που τραγουδάω, οι από κάτω μένουν στο πόσων χρονών είμαι. Ή, αν το πουν, το λένε τα πέντε πρώτα λεπτά. Μετά το ξεχνούν… Μόλις βγαίνω στην πίστα, αρχίζουν “ψου – ψου”, πώς είναι, τι είναι…

Αλλά μετά, με βλέπουν να αλλοιώνομαι, να ιδρώνω… Γίνομαι μούσκεμα, χαλάνε τα μαλλιά μου, ξεβάφομαι γιατί με τον ιδρώτα χαλάει το μακιγιάζ, κολλάει το φόρεμα πάνω μου… Ο χρόνος για ‘μένα σταματάει την ώρα που βγαίνω στη σκηνή… Η ωριμότητα δεν έχει ηλικία. Ξέρω νεαρά άτομα που είναι πολύ ώριμα. Εγώ πάντα ήμουν ώριμη και όταν πρωτοβγήκα στο τραγούδι και όταν, νεαρό κοριτσόπουλο, είχα μπει στην παραγωγική διαδικασία και έπρεπε μόνη μου να διεκδικήσω και να κατοχυρώσω τα διακαιώματα μου. Στη σκηνή φαίνεται πως ωριμάζω με πολύ δύσκολο τρόπο. Θέλω να πω πως όταν βγαίνω στην πίστα, νομίζω ότι είμαι πολύ νέα. Με κάνει να ξεχνιέμαι από τα προβλήματα μου, από τα προσωπικά μου, από τον κοινωνικό κυκεώνα που ζούμε. Και ξέρετε κάτι; Τραγουδάω πάντα για ‘μένα…»

«Ήμουν από μικρή επαναστάτρια με αιτία!» είχε πει αναφερόμενη στις μικρές επαναστάσεις της που έγραψαν ιστορία. «Τα καινοτόμα πράγματα που έκανα στη ζωή μου, όταν μου δόθηκε η δυνατότητα, ήταν ότι ήμουν η πρώτη γυναίκα που σηκώθηκα από την καρέκλα, τραγούδησα και χόρεψα ντυμένη με παντελόνια και πουκάμισο, με κοντό μαλλί. Μέχρι τότε όλες οι τραγουδίστριες δεν τολμούσαν κάτι τέτοιο. Επέβαλα στα μαγαζιά όπου εργαζόμουν ως ρεπό την Κυριακή, για ‘μένα και τους μουσικούς μου, και μάλιστα ζήτησα να πληρώνονται το ρεπό τους.

Απαγόρεψα το σπάσιμο των πιάτων, έφερα θεατρικό φωτισμό στα κέντρα αυτά, ζήτησα το μαγαζί να είναι στρωμένο με ολόλευκα τραπεζομάντιλα και ο κόσμος να μπορεί να τρώει πριν αρχίσει το πρόγραμμα. Και φρόντιζα να αρχίζουμε νωρίς. Επίσης, ως ανήσυχη φύση που είμαι, έκανα συνέχεια καινούργιες συνεργασίες και εισήγαγα μια άλλου είδους μουσική στη νυχτερινή ζωή. Όλα αυτά δεν έγιναν από τη μια μέρα στην άλλη, διέθεσα πολύ κόπο και χρόνο, αλλά νομίζω ότι άνοιξα τον δρόμο για κάτι διαφορετικό στον χώρα μας. Και για να δείτε πόσο επαναστάτρια είμαι, δεν δίστασα κάποια στιγμή να αφήσω τα μεγάλα κοσμικά κέντρα και να ξεκινήσω μια δεύτερη καριέρα στις μπουάτ. Μια ζωή ρίσκαρα και θα συνεχίσω να ρισκάρω».

«Θα είμαι πάντα με το μέρος των γυναικών. Το ότι επιβίωσα σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο οφείλεται ίσως στο ότι από πολύ μικρή ήμουν με τον Στέλιο Καζαντζίδη και είχα πάντα την προστασία και την φροντίδα του. Αργότερα, που έμεινα μόνη μου, είχα μεγαλώσει και είχα μάθει πώς να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου. Και πρέπει να ξέρετε ότι τότε ήταν πολύ δύσκολα χρόνια για τις γυναίκες. Αλλά βλέπω με λύπη μου ότι και σήμερα μια κοπέλα πρέπει να δίνει τη μάχη της καθημερινά για να διατηρήσει τη δουλειά και την αξιοπρέπεια της».

«Γιατί να μη θυμάμαι τις κακές στιγμές του παρελθόντος; Μαθήματα δεν είναι κι’ αυτά; Πας, πίνεις έναν καφέ. Πικρός. Τον πίνεις αλλά ντρέπεσαι να το πεις στον άλλο. Την επόμενη φορά λες, θέλω πορτοκαλάδα. Δεν τον πίνεις ξανά. Έτσι είναι η ζωή, αγάπη μου. Αν δεν περάσεις, δεν μαθαίνεις ποτέ».

«Πήγαινε σε μια παραλία και πάρε στα χέρια σου μια χούφτα άμμο. Προσπάθησε να ξεχωρίσεις έναν κόκκο. Αυτό είσαι. Αυτό είμαστε. Ένα τίποτα. Κι’ όμως, ο Θεός βλέπει κάθε κόκκο χωριστά. Και τον προστατεύει. Τον κάθε κόκκο άμμου. Γι’ αυτό κάθε μέρα να τον ευχαριστείς. Για αυτά που σου έδωσε, αλλά και για αυτά που δεν σου έδωσε…»

«Στην ομοφυλοφιλική κοινότητα με αγαπούν πάρα πολύ. Όλο αυτό, και το λέω για πρώτη φορά, ξεκίνησε ως μια σχέση μητρική απέναντι τους. Ήμουν για εκείνους η μάνα ή η φίλη τους, φρόντιζα με τον δικό μου τρόπο να σβήνω κάθε εμπόδιο που έμπαινε στην έκφραση της διαφορετικότητας. Εν τω μεταξύ, θυμάμαι να μου λένε ότι καμία άλλη τραγουδίστρια δεν ήταν τόσο unisex όσο εγώ. Νομίζω, πάντως, ότι η αφετηρία αυτής της σχέσης ήταν οι εμφανίσεις μου στο Zoom στην Πλάκα. Αρχικά, να πούμε ότι δεν ήταν οι σημερινές εποχές, που υπάρχει περισσότερη ελευθερία, σεβασμός και ανοχή. Όλοι τότε κρύβονταν και αναζητούσαν στοργή και προστασία. Έτσι, όταν έβλεπα τέτοιες παρέες να έρχονται στο μαγαζί, έδινα εντολή στα γκαρσόνια να μην τους παίρνουν λεφτά, όλα ήταν κερασμένα από μένα, χωρίς να τους το λένε όμως. Έβρισκαν, λοιπόν, κάποιες δικαιολογίες. Μιλάμε συνήθως για φοιτητές που δεν είχε καθόλου χρήματα, νέους ανθρώπους που ήθελαν να ζήσουν όπως επιθυμούσαν. Φυσικά, ο λόγος που δεν ήθελα να τους λένε ότι είναι από μένα ήταν για να μην έρχονται σε δύσκολη θέση.

Σιγά σιγά, όμως, αυτό μαθεύτηκε και οι παρέες, όπως καταλαβαίνετε, αυξάνονταν. Κι αναρωτιούνταν: «Μα, ποιος είναι αυτός που μας κερνάει συνέχεια;». Όταν, τελικά, κάποιος το ξεφούρνισε, ήρθε ένα πλήθος και μπούκαρε στο καμαρίνι μου. «Τι έγινε, ρε παιδιά;» τους ρώτησα και με ευχαριστούσαν γονυπετείς. Αργότερα, και το λέω επειδή πλέον έχουν περάσει τα χρόνια, ήμουν εκείνη που τους έδωσε χρήματα όταν ήθελαν να πάνε στο Παρίσι, όπου θα συγκεντρώνονταν απ’ όλη την Ευρώπη προκειμένου να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους. Εκεί να δεις κλάματα επειδή δεν αρνήθηκα να τους βοηθήσω. Τους ρωτούσα συνεχώς: «Τι θα τρώτε; Να πηγαίνετε σε κανένα εστιατόριο με τα λεφτά που σας έδωσα». Ξέρεις, δεν τολμούσαν να πάνε στους γονείς τους και να τους πουν ότι είναι ομοφυλόφιλοι. Αντιλαμβάνεσαι το ξύλο που θα έτρωγαν; Η κατάσταση θα γινόταν χειρότερη αν τους ζητούσαν λεφτά. Ποτέ δεν με ενδιέφερε ο σεξουαλικός προσανατολισμός των ανθρώπων. Γι’ αυτό, όπου και αν εμφανιστώ, οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανς με αποθεώνουν, με λατρεύουν, μου έχουν αδυναμία».

«Αισθάνομαι πολύ τυχερή γιατί έχω ζήσει δεκάδες ζωές. Ό,τι και να γίνει, έχω μάθει ότι προέχουν ο αγώνας, η σκληρή δουλειά και το πείσμα. Σημασία έχει να μην ψωνιστείς και υπερεκτιμήσεις τις δυνατότητές σου. Ακόμη και σήμερα ο χρόνος σταματά όταν βγαίνω στη σκηνή να τραγουδήσω. Η νύχτα μπορεί να σε κάνει σκάρτο άνθρωπο, αλλά εξαρτάται κυρίως από σένα. Προσωπικά, δεν παρασύρθηκα από τις Σειρήνες και θεωρώ ότι παρέμεινα ένας καλός άνθρωπος. Δεν επηρεάστηκα. Και είναι πολύ εύκολο να σε παρασύρει η δόξα και πολύ περισσότερο να μεγαλοπιαστείς όταν έχεις γύρω σου μια ‘αυλή’ που συνεχώς σε αποθεώνει».

Πηγές: Ομικρον, BHMAgazino, RealNews, Gala, LIFO, Καθημερινή