Κακοκαιρίες: Γιατί οι μετεωρολόγοι δεν τις βαφτίζουν όλες – Ποιος ο σκοπός του ονόματος

Εν αναμονή της πρόσκαιρης επιδείνωσης του καιρού, με ισχυρές βροχές, καταιγίδες και πιθανώς κατά τόπους χαλαζοπτώσεις, ο μετεωρολόγος Θοδωρής Κολυδάς με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εξηγεί γιατί κάποιες κακοκαιρίες βαφτίζονται – όπως η τωρινή με το όνομα Kristin -, ενώ κάποιες άλλες όχι.

Όπως αναφέρει, η ονοματοδοσία των κακοκαιριών δεν αποτελεί επικοινωνιακό τέχνασμα, αλλά ένα οργανωμένο εργαλείο έγκαιρης προειδοποίησης και συντονισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Στόχος της είναι η σαφής και ενιαία ενημέρωση πολιτών, Αρχών και μέσων ενημέρωσης, ιδιαίτερα όταν αναμένονται φαινόμενα με δυνητικά σημαντικές επιπτώσεις.

«Ένα κρίσιμο σημείο που συχνά παραβλέπεται είναι ότι η απόφαση για το αν ένα καιρικό σύστημα θα λάβει όνομα δεν εξαρτάται μόνο από την ένταση των φαινομένων σε μία χώρα, αλλά και από το κατά πόσον το σύστημα έχει διασυνοριακή επίδραση», διευκρινίζει ο κ. Κολυδάς.

Η ονοματοδοσία γίνεται βάσει προβλέψεων και αναμενόμενων επιπτώσεων και όχι βάσει όσων έχουν ήδη συμβεί

Αυτό σημαίνει ότι «όταν μια κακοκαιρία επηρεάζει περισσότερες χώρες, το όνομα που της αποδίδεται χρησιμοποιείται ενιαία σε ολόκληρη την Ευρώπη, στο πλαίσιο κοινών κανόνων και συμφωνιών».

Ο Γιώργος Τσατραφύλλιας, από την πλευρά του, αναφερόμενος ειδικά στην κακοκαιρία Kristin, σημείωσε σε χθεσινή του ανάρτηση ότι δεν πήρε αυτό το όνομα από την Ελληνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ) αλλά από το Πορτογαλικό Ινστιτούτο της Θάλασσας και της Ατμόσφαιρας (IPMA -Instituto Português do Mar e da Atmosfera) όταν το φαινόμενο ενισχύθηκε και κρίθηκε ότι θα προκαλούσε σημαντική κακοκαιρία στην περιοχή της δυτικής και κεντρικής Μεσογείου.

Πώς γίνεται η ονοματοδοσία

Ο κ. Κολυδάς αναφέρει σε άρθρο του για το θέμα ότι η ονοματοδοσία των καιρικών συστημάτων στην Ευρώπη αποτελεί αρμοδιότητα των εθνικών μετεωρολογικών υπηρεσιών – οι οποίες συνεργάζονται για ένα κοινό αποδεκτό όνομα – και συνδέεται άμεσα με τη γεωγραφική περιοχή από την οποία ένα σύστημα προέρχεται.

Το συντονισμένο αυτό πλαίσιο έχει θεσπιστεί από το 2013 μέσω της EAUMETNET. Η Ευρώπη είναι χωρισμένη σε ομάδες με παρόμοια κλιματικά και γεωγραφικά χαρακτηριστικά. Η Ελλάδα βρίσκεται στην ομάδα των χωρών της κεντρικής και ανατολικής Μεσογείου (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ).

Σημαντικό στοιχείο, σημειώνει ο κ. Κολυδάς, είναι ότι δεν υπάρχει ενιαίος ευρωπαϊκός ορισμός για το τι συνιστά «καταιγίδα» ή «ανεμοθύελλα». Κάθε χώρα έχει δικά της κριτήρια. Ωστόσο, κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι η ονοματοδοσία γίνεται βάσει προβλέψεων και αναμενόμενων επιπτώσεων και όχι βάσει όσων έχουν ήδη συμβεί. Δηλαδή ένα όνομα αποδίδεται προληπτικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το φαινόμενο θα εξελιχθεί τελικά όπως αναμενόταν.

Ακολούθως, ο ίδιος αναφέρεται στην εμπειρία από χώρες όπως το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ιρλανδία, που έδειξε ότι η χρήση ονομάτων βοήθησε σημαντικά στη δημόσια επικοινωνία και στη διαχείριση κινδύνου, μειώνοντας τη σύγχυση που προκαλούσαν οι πολλαπλές, ανεπίσημες ονομασίες από τα μέσα ενημέρωσης.