Κατανοώ απόλυτα το πολύ ισχυρό αίσθημα απουσίας δικαιοσύνης που έχει η πλειοψηφία των πολιτών. Το συμμερίζομαι. Από τις υποκλοπές στα Τέμπη και από τον ΟΠΕΚΕΠΕ σε όλα τα προβλήματα των υποδομών (πριν λίγες μέρες είδαμε να μετατρέπεται το FIR Αθηνών σε no fly zone), είναι εξοργιστική η έλλειψη λογοδοσίας, η ατιμωρησία και η διαρκής συγκάλυψη. Το ίδιο και η αίσθηση ότι οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται με κριτήριο το συμφέρον της κοινωνίας, ή κάποιο σχέδιο για αυτήν, αλλά πρωτίστως την εξυπηρέτηση συμφερόντων. Ενίοτε και απλώς κάποιων «χορηγών».
Κατανοώ, επίσης, ότι εύκολα μπορεί να οδηγήσει στην εκτίμηση ότι από μόνο του αυτό το αίτημα δικαιοσύνης, τιμωρίας των υπευθύνων και κάθαρσης του δημόσιου βίου μπορεί να αποτελέσει την αφετηρία για μια διαφορετική πολιτική κατεύθυνση της χώρας. Ιδίως όταν πρόσωπα που ηγήθηκαν αυτού του αγώνα για δικαιοσύνη, όπως η Μαρία Καρυστιανού, έχουν πολύ μεγαλύτερο κύρος και σεβασμό στην κοινή γνώμη σε σχέση με τους επαγγελματίες της πολιτικής.
Όμως, το αίτημα για δικαιοσύνη, τιμωρία των ενόχων και κάθαρση του δημόσιου βίου δεν αρκεί για να περιγράψει το είδος των αλλαγών που έχει ανάγκη η ελληνική κοινωνία. Ακόμη χειρότερα, εάν κρίνω από όσα είπε η Μαρία Καρυστιανού, η επικέντρωση αποκλειστικά σε ένα αίτημα δικαιοσύνης και τιμωρίας, συνδυασμένο με λογικές «ούτε δεξιά ούτε αριστερά» και άρνηση τοποθέτησης επί της της κατεύθυνσης που πρέπει να πάει η χώρα, στην πραγματικότητα μπορεί απλώς να οδηγήσει στην αναπαραγωγή των ίδιων αδιεξόδων.
Η χώρα δεν χρειάζεται μόνο τιμωρία των ενόχων. Χρειάζεται εκείνη τη θεσμική επανίδρυση, εκείνη την ανασυγκρότηση του κράτους, εκείνη την αποκατάσταση της λειτουργίας των θεσμών, που θα ανατρέψει τη σημερινή συνθήκη εμπεδωμένης ανευθυνότητας και ατιμωρησίας. Χρειάζεται εκείνη τη δημοκρατική επανάσταση που θα κάνει ξανά κυρίαρχες στη λήψη των αποφάσεων τις ανάγκες της κοινωνίας και όχι απλώς τις «τυφλές» δυναμικές της αγοράς. Και χρειάζεται μια διακυβέρνηση που να δεσμεύεται με ένα κοινωνικό συμβόλαιο για μια κοινωνία πιο δίκαιη, λιγότερο άνιση, πιο ασφαλή, πιο ικανή να κρατάει τα παιδιά της εδώ, και μια Ελλάδα με άλλο κύρος στην Ευρώπη και τον κόσμο.
Μια τέτοιας κλίμακας πολιτική αλλαγή δεν χωράει σε ένα αίτημα δικαιοσύνης, παρότι στην πράξη αυτό ακριβώς εξυπηρετεί. Γιατί το αίτημα της κοινωνίας είναι μια νέα διακυβέρνηση. Ένας νέος τρόπος να ασκείται η εξουσία λογοδοτώντας όντως στην κοινωνία.
Όμως, εάν μιλάμε για αναγκαία πρόταση διακυβέρνησης τότε δεν μιλάμε απλώς για ένα «αντιπολιτικό» κίνημα, μια κραυγή αγωνίας και αγανάκτησης. Μιλάμε για μια συσπείρωση δυνάμεων και ανθρώπων και από την πολιτική και από την κοινωνία των πολιτών, που να μπορεί όντως να ανταποκριθεί στην ευθύνη της διαχείρισης και του μετασχηματισμού του κράτους. Με σαφείς θέσεις και πρόγραμμα, ουσιαστικά έναν σαφή «οδικό χάρτη» για τις αλλαγές που χρειάζονται, αλλά και για τις συγκρούσεις που θα απαιτηθούν.
Αυτό δεν μπορεί να γίνει προφανώς από τα πολιτικά σχήματα που ήδη έχουμε, ιδίως στον δημοκρατικό και προοδευτικό χώρο, που στην πραγματικότητα, στη σημερινή τους μορφή, έχουν κλείσει τον κύκλο τους.
Δεν μπορεί, όμως, να γίνει και απλώς από προσωπικότητες χωρίς πολιτική πείρα και σαφές πρόγραμμα, που το πιο πιθανό, όπως η εμπειρία έχει δείξει, είναι να συσπειρώσουν γύρω τους ανθρώπους με ευαισθησία αλλά και αρκετούς καιροσκόπους με ατζέντες κάθε άλλο παρά προοδευτικές.
Αυτό που χρειάζεται είναι μια διαδικασία συσπείρωσης και συμπόρευσης με πρωταγωνιστικό τον ρόλο της κοινωνίας, τις δυνάμεις της εργασίας, της γνώσης και της επιχειρηματικότητας, αλλά και καθοριστική την παρουσία ενός πολιτικού δυναμικού που να μπορεί ακριβώς να ανταποκριθεί στις ανάγκες της διακυβέρνησης, με όρους κοινής πορείας αλλά και υπέρβασης των σημερινών σχημάτων του δημοκρατικού προοδευτικού χώρου, χωρίς αυτό να σημαίνει και «πρόωρη συνταξιοδότηση» των στελεχών τους. Μια τέτοια διαδικασία χωράει την αγωνία που βγήκε στους δρόμους και τις πλατείες για τα Τέμπη – και τους ανθρώπους που την εκπροσώπησαν – αλλά και ταυτόχρονα της δίνει σχήμα και την κάνει δύναμη αλλαγής.
Κοντολογίς θέλουμε το κόμμα, μέτωπο, πρωτοβουλία – μικρή σημασία έχουν οι λέξεις – της νέας μεταπολίτευσης και όχι του θυμού και της οργής χωρίς πυξίδα και σχέδιο. Και το θέλουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται.
Ο καθηλωτικός μονόλογος του Ανδρέα Φλουράκη «ΤΑΠ ΑΟΥΤ» ανεβαίνει στο ανανεωμένο Μικρό Γκλόρια. Το κείμενο ζωντανεύει στη σκηνή με τον Τάσο Κορκό στην ερμηνεία, ενώ τη σκηνοθετική επιμέλεια υπογράφει ο Θανάσης Ισιδώρου.