Η τακτική του «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω» σε όλο της το μεγαλείο. Με τη συνοδεία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων, ο Πασχάλης (Αρβανιτίδης) ηχογραφεί τη ζωντανή του συναυλία από το θέατρο Αιξωνής στη Γλυφάδα, κατά την οποία τραγούδησε από Beatles και Sting μέχρι Τάκη Μωράκη και Ευάγγελο Πιτσιλαδή, αλλά και τραγούδια όπως […]
Η τακτική του «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω» σε όλο της το μεγαλείο. Με τη συνοδεία της Συμφωνικής Ορχήστρας του Δήμου Αθηναίων, ο Πασχάλης (Αρβανιτίδης) ηχογραφεί τη ζωντανή του συναυλία από το θέατρο Αιξωνής στη Γλυφάδα, κατά την οποία τραγούδησε από Beatles και Sting μέχρι Τάκη Μωράκη και Ευάγγελο Πιτσιλαδή, αλλά και τραγούδια όπως τα «Granada», «Aranguez», «Con Te Partiro», «Αστέρι του Βοριά», παρέα με τον «Αλέξη», τo «Σχολείο» και τις ελληνικές διασκευές του «Venus» ή του «Take Me Home Country Road». Η επιλογή του ρεπερτορίου φανερώνει την αγωνία του καλλιτέχνη να αναδείξει και άλλες πλευρές των προσωπικών του ανησυχιών, κάτι θεμιτό: ο Πασχάλης έχει διαγράψει τη δική του επιτυχημένη πορεία στο χώρο και κατάφερε να γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής στο είδος που υπηρέτησε. Εκείνο που πρέπει να θεωρείται εξωφρενικό είναι να ανάγονται στη σφαίρα του «μεγάλου» άτομα περιορισμένου βεληνεκούς, σε σχέση με την προσφορά άλλων ομότεχνών τους στο ελληνικό τραγούδι. Διότι, εάν, κύριε Αβραμόπουλε, αποκαλείτε έναν καλλιτέχνη της ποπ «μεγάλο τραγουδοποιό που σφράγισε με το ιδιαίτερο προσωπικό του ύφος το μουσικό στερέωμα της δεκαετίας του ΄60 και του ΄70…» (από το ένθετο που συνοδεύει το CD), τότε με τι λόγια θα περιγράψετε το Σπανό (από τα χέρια του βγήκε όλο σχεδόν το Νέο Κύμα), το Σαββόπουλο ή την Αρλέτα, για να αναφέρουμε μερικά μόνο ονόματα, μολονότι οι τραγουδοποιοί ως όρος εφευρέθηκαν στη δεκαετία του ΄80.